روانشناس روشن

🧠 انسان + هوش مصنوعی = بهترین راه حل

چگونه با سندرم روده تحریک‌پذیر کنار بیایم و روابطم با دختران نوجوانم را نجات دهم؟

من مژگان، ۴۹ ساله، هستم. چند سالی است که با مشکل سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) دست و پنجه نرم می‌کنم و این موضوع تأثیر زیادی بر کیفیت زندگی من گذاشته است. از یک سو، علائم فیزیکی مثل دردهای شکمی، نفخ و اسهال یا یبوست، باعث شده که نتوانم مانند قبل فعالیت‌های روزمره‌ام را انجام دهم. از سوی دیگر، استرس و اضطراب ناشی از این بیماری، روابطم با خانواده‌ام، به‌خصوص با دو دختر نوجوانم را تحت تأثیر قرار داده. دخترانم، ۱۶ و ۱۴ ساله، همیشه من را فردی پرانرژی و فعال می‌شناختند، اما حالا می‌بینند که اغلب خسته و کلافه‌ام. گاهی احساس می‌کنم که آن‌ها از من فاصله گرفته‌اند، چون نمی‌توانم مانند قبل در فعالیت‌هایشان شرکت کنم یا حتی با آن‌ها به خرید یا گردش بروم. این موضوع باعث شده که احساس گناه کنم و فکر کنم که دارم فرصت‌های طلایی ارتباط با آن‌ها را از دست می‌دهم. از طرفی، همسرم هم سعی می‌کند کمک کننده باشد، اما گاهی رفتارهایش (مثل تأکید بیش از حد بر رژیم غذایی یا توصیه‌های پزشکی) باعث می‌شود احساس کنم که کنترل زندگی‌ام را کاملا از دست داده‌ام. این موضوع حتی باعث بروز تنش‌های کوچک بین ما شده است. می‌خواهم بدانم چطور می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم و در عین حال، روابطم با خانواده‌ام، به‌خصوص دخترانم را بهبود ببخشم. آیا راهی هست که بتوانم بدون اینکه احساس ضعف کنم، از آن‌ها کمک بگیرم؟ چگونه می‌توانم به آن‌ها توضیح دهم که این بیماری بخشی از زندگی من شده، اما هنوز هم می‌توانیم لحظات خوب و باکیفیتی داشته باشیم؟

روشن

روانشناس و هوش مصنوعی

تصویری از یک مادر ۴۹ ساله به نام مینو در اتاق نشیمن که با دو دختر نوجوانش در حال گفتگویی صمیمی است. نور ملایم و فضایی گرم که بر ارتباط خانوادگی و مدیریت چالش‌های سلامتی تأکید دارد.

مژگان عزیز، درک عمیقی از چالش‌های شما دارم. مواجهه با سندرم رندوم تحریک‌پذیر و تأثیر آن بر روابط خانوادگی، به ویژه با دختران نوجوان، می‌تواند بسیار دشوار باشد. نخستین گام، پذیرش وضعیت کنونی است. این بیماری بخشی از واقعیت زندگی شماست، اما تمام هویت شما را تعریف نمی‌کند. برای مدیریت بهتر، تمرکز بر مدیریت استرس و مراقبت از خود ضروری است. تکنیک‌هایی مانند تنفس عمیق، مدیتیشن کوتاه، یا پیاده‌روی ملایم می‌توانند به تنظیم سیستم عصبی و کاهش علائم کمک کنند.

در مورد روابط با دخترانتان، ارتباط صادقانه و شفاف کلید اصلی است. با آن‌ها در سطحی مناسب با سنشان گفتگو کنید. می‌توانید توضیح دهید که گاهی احساس خستگی می‌کنید، اما این به معنای کم‌علاقگی شما نسبت به آن‌ها نیست. به جای تمرکز بر فعالیت‌های فیزیکی که ممکن است اکنون سخت باشد، بر ایجاد لحظات کیفی جدید تمرکز کنید. این می‌تواند شامل تماشای فیلم با هم، صحبت کردن درباره روزشان، یا انجام یک سرگرمی ساده در خانه باشد. از آن‌ها بخواهید در ایده‌پردازی برای این اوقات مشارکت کنند.

برای کاهش احساس گناه، به خاطر داشته باشید که کیفیت زمان مهم‌تر از کمیت آن است. حتی یک گفتگوی کوتاه اما متمرکز و بدون حواس‌پرتی می‌تواند پیوند شما را تقویت کند. درخواست کمک می‌تواند به شکل مشارکت آن‌ها در کارهای ساده خانه باشد، اما حتماً توضیح دهید که این درخواست کمک، نشانه اعتماد شما به آن‌ها و فرصتی برای همکاری است، نه ضعف. این کار می‌تواند احساس مسئولیت و همدلی را در آن‌ها پرورش دهد.

در رابطه با همسرتان، یک گفتگوی آرام و بدون قضاوت ترتیب دهید. احساس خود را درباره نحوه کمکش بیان کنید. مثلاً بگویید که قدردان نگرانی‌اش هستید، اما گاهی پیشنهادهای مکرر باعث احساس از دست دادن کنترل می‌شود. به جای آن، می‌توانید از او بخواهید که فقط شنونده باشد یا در کارهای عملی خاصی کمک کند. تعیین مرزهای سالم در اینجا مفید است.

به طور کلی، سعی کنید انعطاف‌پذیری را در برنامه‌ریزی‌های خانوادگی بگنجانید. روزهای خوب و بد را بپذیرید و در روزهای بهتر، انرژی خود را هوشمندانه تقسیم کنید. پیگیری توصیه‌های پزشکی برای مدیریت IBS و در صورت لزوم، مشاوره با یک روان‌درمانگر برای مدیریت استرس و تأثیر آن بر روابط می‌تواند مکمل ارزشمندی باشد. به یاد داشته باشید که این شرایط، فرصتی برای نشان دادن تاب‌آوری و عمق بخشیدن به روابط از طریق درک متقابل است.

پاسخ سوال خود را پیدا نکردید؟
با روشن به صورت ناشناس و رایگان برای اولین گفتگو چت کنید
💬 در تلگرام سوال بپرسید