Psikolog Aydın

Sevgili Ege, bu çok değerli ve cesur bir paylaşım. Öncelikle şunu bilmeni isterim: Bu hissettiklerin, uzun süredir uzaktan danışmanlık yapan birçok profesyonelin deneyimlediği bir durum ve bu, mesleki yeterliliğinin ya da kişisel gücünün bir eksikliği anlamına gelmiyor. Aksine, bu farkındalık, kendi iyilik halin için atman gereken ilk adım. Anlattıklarında iki temel kavram öne çıkıyor: yalnızlık hissi ve güvenin yeniden inşası. Bu ikisi birbiriyle derinden bağlantılı. Uzaktan çalışma, fiziksel mesafe nedeniyle terapötik ittifakın kurulma biçimini değiştirdi. Yüz yüze görüşmelerdeki beden dili, göz teması, aynı odada olmanın getirdiği enerji alışverişi gibi unsurlar ekran aracılığıyla kayboluyor veya zayıflıyor. Sen de tam olarak bunu yaşıyorsun: Danışanlarının ses tonundaki titremeyi yakalayabiliyorsun, bu senin duyarlılığının bir göstergesi, ancak kendi sesinin bir boşluğa düştüğünü hissetmen, ekranın karşılıklı etkileşimi tek taraflı hale getirdiği anlamına geliyor olabilir. Bu durum, zamanla mesleki tatmini azaltabilir ve yalnızlık duygusunu pekiştirebilir.

Yaşadığın bu kopukluğun bir diğer boyutu da, işten sonra sosyal hayatına yansıması. Arkadaşınla kahve içerken kelimelerinin havada asılı kaldığını hissetmen, aslında iş ve özel yaşam arasındaki sınırların bulanıklaştığını gösteriyor. Uzaktan çalışmanın getirdiği esneklik, ev ve ofis ayrımını ortadan kaldırdığında, zihinsel olarak işten kopmak zorlaşır. Akşam saatlerinde danışmanlığın bitmesiyle birlikte, gün boyu dinlediğin yoğun duygusal yüklerle baş başa kalıyorsun. Bu yükü taşıyacak bir alan yaratmadığında, kendi duygusal ihtiyaçların arka plana itiliyor ve bu da derin bir yalnızlık hissi yaratıyor. Sınırda kişilik bozukluğu teşhisi olan danışanlarla çalışmanın ayrıca zorlu olduğunu biliyorum; bu danışanların yoğun güven sorunları, kendi güven duygunu sorgulamana neden olabilir. Ancak unutma, sen onların güvenini kazanmak için köprü kuruyorsun, fakat bu köprünün bir ucunu da kendi güvenli limanına yani kendine bağlaman gerekiyor.

Bu yalnızlığın kaçınılmaz bir bedel olduğunu düşünmektense, onu bir uyarı işareti olarak görmeni öneririm. Uzaktan danışmanlıkta etkili olmak için, kendi iyi oluşunu koruyacak stratejiler geliştirmen şart. Öncelikle, mesleki destek almayı düşün. Kendin gibi uzaktan çalışan terapistlerden oluşan bir meslektaş grubuna katılabilirsin. Bu gruplar, benzer deneyimleri paylaşmak, duygusal yükü hafifletmek ve başa çıkma yöntemlerini öğrenmek için harika bir yer olacaktır. Ayrıca, kendi terapin veya süpervizyon almak da bu süreçte sana rehberlik edebilir. Bir terapist olarak, kendi içsel süreçlerini keşfetmek ve bu tükenmişlik hissinin altında yatan nedenleri anlamak için profesyonel yardım almak, kendi öğretilerini en iyi şekilde uygulamanın bir yolu olacaktır. Bunun yanında, iş ve özel yaşam arasında bilinçli sınırlar oluştur. Örneğin, her seanstan sonra 10 dakikalık bir “kendine dönüş” molası ver. Bu molada nefes egzersizleri yapabilir, kısa bir yürüyüşe çıkabilir veya birkaç satır günlük tutabilirsin. Seansların bitiş saatinin ardından iş e-postalarını kontrol etmemek, telefonunu sessize almak gibi ritüeller geliştirmek, zihinsel olarak işi bırakmana yardımcı olur.

Uzaktan danışmanlıkta karşılaştığın bu yalnızlık hissini azaltmak için alternatif terapi yöntemlerini de yeniden değerlendirebilirsin. Kum terapisi gibi yöntemleri denediğini söyledin, bu çok güzel. Ancak, bu yöntemleri uygularken kendi duygusal katılımını da göz önünde bulundur. Belki de bu yöntemler, danışanların için işe yararken, senin kendi yaratıcı ifadeni ihmal etmene neden oluyor olabilir. Kendi hobilerine, sanatsal etkinliklere veya fiziksel aktivitelere zaman ayırmayı dene. Örneğin, haftada bir yüz yüze bir sanat atölyesine katılmak, hem sosyal bağ kurmanı sağlar hem de duygusal olarak yenilenmene yardımcı olur. Ayrıca, yüz yüze süpervizyon veya meslektaş toplantıları düzenlemek, uzaktan çalışmanın izolasyonunu kırmada etkili olabilir. Bu buluşmaları online değil, mümkünse fiziksel olarak planla; böylece el sıkışma, kahve kokusu, gülüşmeler gibi ekranın ötesindeki etkileşimleri yeniden deneyimleyebilirsin.

Güven konusuna gelince: kendi güvenini kaybetmediğini bilmen önemli. Güvenli bağlanma, empati ve etik değerler gibi temel terapötik becerilerin hala seninle. Ancak, uzaktan çalışma biçimi, bu becerileri kullanma şeklini etkiliyor olabilir. Bu yüzden, güveni yeniden inşa etmenin bir yolu, kendine karşı dürüst olmaktır. Bu hissi ne zaman yoğunlaşıyor fark et. Belirli bir danışan grubuyla mı çalışırken artıyor? Yoksa genel olarak uzun süre ekran başında kaldıktan sonra mı? Bu tetikleyicileri tanımak, kendi bakım planını oluşturmana yardımcı olabilir. Bir başka strateji de, mesleki kimliğinin yanı sıra kişisel kimliğini de beslemektir. “Aydın, terapist” olmanın dışında “Aydın, arkadaş, doğa sever, kitap kurdu” gibi yönlerini hatırla. Bu çok yönlülük, yalnızlık hissini azaltır ve hayatının anlamına daha geniş bir perspektiften bakmanı sağlar.

Sonuç olarak, yaşadığın bu yalnızlık hissi, uzaktan çalışmanın kaçınılmaz bir bedeli değil, değişen koşullara uyum sağlama sürecinin bir parçasıdır. Sen yıllarca başkalarına rehberlik ettin; şimdi kendine rehberlik etme zamanı. Kendine şefkat göster, çünkü bu duyguları yaşamak, mesleğine ve danışanlarına ne kadar bağlı olduğunu gösterir. Küçük adımlarla başla: bugün bir meslektaşını ara ve sadece “nasılsın?” diye sor. Yarın, seansların arasına bir nefes molası ekle. Bu adımlar, zamanla içindeki kopukluğu onaracak ve hem kendinle hem de danışanlarınla daha güçlü bağlar kurmanı sağlayacaktır. Unutma, ekranın ötesinde kaybolan sesini, ancak kendi iç sesini duyurabildiğin zaman yeniden bulabilirsin.