Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Ελένη, σε ευχαριστώ που μοιράστηκες την εμπειρία σου. Η περιγραφή σου δείχνει μια πολύ δύσκολη κατάσταση που συνδυάζει ένα παλιό ψυχολογικό τραύμα με νέες πιέσεις. Οι κρίσεις που περιγράφεις, με τον ξαφνικό τρόμο, τον εφιάλτη της καρδιάς, τον ιδρώτα και το φόβο της λιποθυμίας, μοιάζουν πολύ με κρίσεις πανικού. Είναι συχνό αυτές οι κρίσεις να εμφανίζονται χωρίς προφανές άμεσο έναυσμα, ακόμα και σε φαινομενικά ήρεμες στιγμές, και να οδηγούν σε φόβο για την επανεμφάνισή τους.

Η απομόνωση που αναφέρεις, η αποσύνδεση από κοινωνικές επαφές λόγω του φόβου ότι μια κρίση θα συμβεί έξω, είναι ένα πολύ κοινό συμπτώμα που ονομάζεται αγοραφοβία ή φόβος για καταστάσεις από τις οποίες η διαφυγή μπορεί να είναι δύσκολη. Αυτό τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο όπου ο φόβος της κρίσης περιορίζει τη ζωή σου, κάτι που με τη σειρά του αυξάνει το άγχος και την αίσθηση παγίδευσης.

Το παλιό τροχαίο ατύχημα είναι πιθανότατα ένα κλειδί για να κατανοήσουμε την τωρινή σου κατάσταση. Ένα τόσο τραυματικό γεγονός μπορεί να αφήσει μια ευαισθησία στο νευρικό σύστημα. Για χρόνια, οι υποχρεώσεις ως μητέρα και ίσως η δραστηριότητα της καθημερινότητας προσέφεραν μια δομή. Τώρα, η αποχώρηση των παιδιών (μια σημαντική μετάβαση) και η νέα, απαιτητική φροντίδα των γονιέων σου, έχουν δημιουργήσει έναν συνδυασμό συναισθηματικής πένθιας, νέων στρες και ίσως αίσθημα βάρους. Αυτό το "σπάσιμο" που νιώθεις μπορεί να είναι το σύστημά σου να λέει ότι τα αποθέματα αντοχής του έχουν εξαντληθεί και ότι το παλιό τραύμα, που ίσως δεν είχε επεξεργαστεί πλήρως, ξαναγινεται ενεργό υπό την πίεση.

Ο τρόπος που αντιδρά η οικογένειά σου ("να ηρεμήσω") είναι συχνός, αλλά δυστυχώς ελάχιστα βοηθητικός. Αυτές οι κρίσεις δεν είναι θέμα ελέγχου ή απλής ηρεμίας, είναι μια έκρηξη του συστήματος άγχους. Το ότι κουράστηκες ψυχολογικά είναι μια πολύ σημαντική παρατήρηση και δείχνει την ανάγκη για υποστήριξη.

Υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής σου. Ένα κρίσιμο πρώτο βήμα θα ήταν να επισκεφτείς έναν γενικό ιατρό για μια πλήρη σωματική εξέταση. Αυτό είναι σημαντικό για να αποκλειστούν άλλες ιατρικές παθήσεις που μπορεί να προσομοιάζουν με κρίσεις πανικού, όπως ορισμένες καρδιακές παθήσεις ή προβλήματα του θυρεοειδούς. Μιλώντας με τον γιατρό σου, μπορείς να ζητήσεις μια προσέγγιση από ψυχολόγο που ειδικεύεται σε άγχος και τραύμα.

Η ψυχοθεραπεία είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες μακροπρόθεσμα. Μια προσέγγιση που θα μπορούσε να σου ταιριάζει είναι η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία. Σε αυτήν, θα μάθεις να αναγνωρίζεις τα σκέψεις και τις σωματικές αισθήσεις που προηγούνται μιας κρίσης, και να αναδιαμορφώνεις τον φόβο σου. Επίσης, υπάρχουν τεχνικές όπως οι ασκήσεις αναπνοής και η προοδευτική χαλάρωση μυών που μπορούν να σου δώσουν ένα εργαλείο για να ηρεμήσεις το σώμα σου τη στιγμή της κρίσης. Για το παλιό τραύμα, θεραπευτικές προσεγγίσεις όπως η θεραπεία επεξεργασίας και προσαρμογής κινήσεων των ματιών έχουν αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικές για την επεξεργασία τραυματικών αναμνήσεων και τη μείωση της συναισθηματικής τους φόρτισης.

Σε παράλληλο επίπεδο, είναι σημαντικό να αναζητήσεις μικρά, ασφαλή βήματα για να σπάσεις την απομόνωση. Ίσως μια σύντομη βόλτα με έναν φίλο, ή μια τηλεφωνική συζήτηση. Η φροντίδα των γονιέων σου είναι μεγάλο βάρος. Μπορείς να εξερευνήσεις αν υπάρχουν υπηρεσίες υποστήριξης στην περιοχή σου, όπως βοηθητικό προσωπικό ή κέντρα ημέρας, για να μοιραστείς λίγο από το φόρτο. Το να φροντίζεις για τον εαυτό σου δεν είναι εγωισμός, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσεις να φροντίσεις και τους άλλους.

Η διαδρομή προς τη σταθερότητα υπάρχει, Ελένη. Ξεκινά με την αναγνώριση ότι αυτό που βιώνεις είναι μια νόσηση, όχι αδυναμία, και με το θάρρος να ζητήσεις εξειδικευμένη βοήθεια. Η ζωή σου μπορεί να γίνει πιο γεμάτη και λιγότερο τρομακτική, ακόμα και με τις υποχρεώσεις που έχεις.