Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Ελένη, και ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτά τα βαθιά σου συναισθήματα. Η εμπειρία σου είναι πολύ κοινή σε άτομα που πλησιάζουν ή βρίσκονται σε μεταβατικές φάσεις της ζωής, όπως η μέση ηλικία και η εμπειρία του "κενωμένου νεστού". Το γεγονός ότι αναζητάς τρόπους να επανασυνδεθείς με τον εαυτό σου είναι από μόνο του ένα σημαντικό πρώτο βήμα αυτογνωσίας.

Η αίσθηση κενού που περιγράφεις μπορεί να προέρχεται από μια φυσική αναπροσαρμογή της ταυτότητάς σου, η οποία για πολλά χρόνια ορίστηκε κυρίως από τους ρόλους της μητέρας, της κυρίας του σπιτιού και της επιμελή κόρης. Η αποχώρηση των παιδιών και η αλλαγή στην καθημερινότητα της μητέρας σου άφησαν ένα χώρο που πριν γέμιζες με τις υποχρεώσεις αυτών των ρόλων. Η συνεχής αναζήτηση νέων δραστηριοτήτων, αν και υγιής, φαίνεται να λειτουργεί ως μια αποφυγή της συναισθηματικής επαφής με αυτό το κενό, αντί ως μια γνήσια έκφραση του εαυτού σου. Είναι σαν να τρέχεις από δραστηριότητα σε δραστηριότητα, ελπίζοντας ότι κάποια θα σε γεμίσει, χωρίς όμως πρώτα να σταματήσεις να ακούς τι πραγματικά χρειάζεσαι.

Για να σταματήσεις την εξωτερική αναζήτηση και να επανασυνδεθείς, το κλειδί βρίσκεται στην επιστροφή της προσοχής στο εσωτερικό σου διάλογο. Το άγχος και η ανάγκη για επιβεβαίωση είναι συχνά μηχανισμοί που μας απομακρύνουν από τα δικά μας αληθινά συναισθήματα. Μια πρακτική που μπορείς να δοκιμάσεις είναι να διαθέσεις λίγο χρόνο κάθε μέρα για σιωπηλή αυτοπαρατήρηση. Κάθισε ήσυχα, χωρίς να προσπαθείς να αλλάξεις κάτι, και απλά παρατήρησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Ποια είναι η πρώτη σου αντίδραση όταν σκέφτεσαι μια δραστηριότητα; Είναι ενθουσιασμός, υποχρέωση ή φόβος της ανικανότητας; Η ερώτηση "Τι θέλω εγώ τώρα;" μπορεί να είναι ένας καλός οδηγός, ακόμα κι αν στην αρχή η απάντηση είναι "δεν ξέρω". Το να ανέχεσαι αυτή την αβεβαιότητα είναι μέρος της διαδικασίας.

Όσον αφορά το άγχος απόφασης και την ανάγκη για επιβεβαίωση, είναι χρήσιμο να αναγνωρίσεις ότι αυτά τα μοτίβα πιθανόν υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια. Σε αυτή τη φάση της ζωής σου, μπορείς να αρχίσεις να τα αντιμετωπίζεις με περισσότερη ευγένεια προς τον εαυτό σου. Όταν πιάσεις τον εαυτό σου να ζητά έγκριση, σταμάτα για μια στιγμή και ρώτησε: "Ποια είναι η δική μου γνώμη για αυτό;". Μπορείς να ξεκινήσεις με μικρές, χαμηλού κινδύνου αποφάσεις, όπου η συνέπεια μιας πιθανής "λάθος" επιλογής είναι ασήμαντη, και να γιορτάσεις το γεγονός ότι αποφάσισες μόνη σου. Αυτό βοηθά στην ενδυνάμωση της εσωτερικής σου φωνής.

Επίσης, η δημιουργικότητα που έδειξες με τη ζωγραφική μπορεί να είναι ένας πολύ καλός δρόμος επανασύνδεσης, αν αλλάξεις ελαφρώς την προσέγγισή σου. Αντί να την προσεγγίζεις ως μια δραστηριότητα που "πρέπει" να σε γεμίσει ή να σου δώσει ένα αποτέλεσμα, δοκίμασε να ζωγραφίζεις ή να σχεδιάζεις ελεύθερα, χωρίς στόχο. Μπορείς ακόμα και να κρατάς ένα ημερολόγιο συναισθημάτων ή σκέψεων, όπου θα γράφεις ή θα σχεδιάζεις αυτό που νιώθεις εκείνη τη στιγμή. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στην αποκωδικοποίηση της "σωπασμένης" εσωτερικής φωνής.

Τέλος, είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι αυτή η αναζήτηση δεν είναι ένας αγώνας ταχύτητας. Η αποδοχή της τρέχουσας κατάστασης, με το κενό και το άγχος, χωρίς αυτοκριτική, είναι ίσως το πιο θεραπευτικό βήμα. Είναι φυσιολογικό να μην έχεις όλες τις απαντήσεις στα 59, όπως δεν τις είχες και στα 29. Η ζωή είναι μια συνεχής εξέλιξη. Η φάση αυτή μπορεί να είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψεις ποιες πτυχές του εαυτού σου έμειναν σε δεύτερη μοίρα λόγω των υποχρεώσεων και τώρα μπορούν να αναπτυχθούν. Αν το άγχος παραμένει δυσβάσταχτο, η συμβουλή ενός ψυχολόγου που ειδικεύεται σε θέματα μετάβασης της ζωής ή άγχους θα μπορούσε να σου προσφέρει ασφαλές χώρο για βαθύτερη εξερεύνηση.