Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητέ Άρη, σε ευχαριστώ που μοιράστηκες την εμπειρία σου. Αυτό που περιγράφεις είναι ένας κλασικός κύκλος εθισμού στην υπερεργασία, όπου η εργασία γίνεται η κύρια πηγή ταυτότητας και αξίας, αλλά παράλληλα σε εξουθενώνει. Το γεγονός ότι δεν νιώθεις ικανοποίηση δείχνει ότι δεν πρόκειται για απλή αφοσίωση, αλλά για μια συμπεριφορά που λειτουργεί ως μηχανισμός αποφυγής άλλων συναισθημάτων, όπως ο φόβος της αποτυχίας ή η ενοχή.

Μια πρώτη σημαντική κίνηση είναι να αναγνωρίσεις την ανάγκη για αλλαγή και να θέσεις μικρά, ρεαλιστικά όρια. Για παράδειγμα, μπορείς να δοκιμάσεις να κλείνεις τον υπολογιστή σου μια συγκεκριμένη ώρα, όπως στις 8 μ.μ., και να αντισταθείς στην παρόρμηση να τον ανοίξεις. Η ενοχή που νιώθεις είναι φυσιολογική, αλλά μπορείς να την αντιμετωπίσεις υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι η ξεκούραση σε κάνει πιο αποδοτικό μακροπρόθεσμα.

Επίσης, είναι σημαντικό να επανασυνδεθείς με άλλες πτυχές της ζωής σου, όπως οι σχέσεις σου. Μπορείς να προγραμματίσεις μια συγκεκριμένη ώρα την εβδομάδα για να βγεις με φίλους ή την κοπέλα σου, χωρίς να ασχολείσαι με emails. Η αλλαγή αυτή θα είναι σταδιακή, αλλά κάθε μικρή νίκη χτίζει αυτοπεποίθηση.

Μην φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια, είτε από έναν ψυχολόγο, είτε από ανθρώπους που εμπιστεύεσαι. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να κατανοήσεις τις βαθύτερες αιτίες της υπερεργασίας, όπως η τελειοθηρία ή ο φόβος της ανεπάρκειας. Θυμήσου, η ισορροπία δεν σημαίνει αποτυχία. Σημαίνει υγιή αυτοφροντίδα.