Psikolog Aydın

Merhaba Ege, senin yaşadığın bu duyguları anlıyorum ve üniversitenin ilk yılında bu tür zorluklarla karşılaşmak oldukça yaygındır. Kendini yalnız ve dışlanmış hissetmen, özellikle yeni bir sosyal çevreye alışmaya çalışırken anlaşılır bir durum. Derslerde başarılı olman, akademik anlamda güçlü bir yanın olduğunu gösteriyor, bu harika bir başlangıç noktası. Sosyal beceriler, tıpkı bir kas gibi, zaman ve pratikle gelişir. İlk adım olarak, kendine karşı nazik olmayı deneyebilirsin. Mükemmel olma baskısını bir kenara bırak ve küçük, yönetilebilir adımlar at. Örneğin, yurt odandan çıkmak istemediğinde, bunu bir küçük hedef olarak yeniden çerçeveleyebilirsin. Bugün sadece yemekhaneye gitmek veya koridorda bir kişiye selam vermek gibi basit bir sosyal temas kurmayı hedefleyebilirsin.

Sosyal becerilerini geliştirmek için, öncelikle kendini ifade etme biçimini gözlemlemek faydalı olabilir. İletişim sadece konuşmak değil, aynı zamanda dinlemektir. Bir sohbete katılırken, karşındaki kişiye sorular sorarak onun ilgi alanlarını keşfetmeye çalışabilirsin. Bu, sohbeti başlatmanı kolaylaştırabilir ve odak noktanı kendinden uzaklaştırarak kaygını azaltabilir. Öğrenci kulüplerine katılmış olman çok değerli bir adım, ancak orada da kendini yabancı hissetmen normal. Bu tür gruplarda, insanların bağ kurması zaman alır. Belirli bir ilgi alanına yönelik, daha küçük veya daha az kalabalık bir etkinliğe düzenli olarak katılmayı deneyebilirsin. Tutarlılık ve düzenli katılım, tanıdık yüzler görmeni ve yavaş yavaş rahatlamanı sağlayabilir.

Yalnızlık hissiyle başa çıkmak için, bu duyguyu kabul etmek önemli. Hislerini bir günlüğe yazmak, onları dışarı vurmanın ve anlamanın güvenli bir yolu olabilir. Ayrıca, kampüste sunulan psikolojik danışmanlık hizmetlerini araştırmanı öneririm. Birçok üniversitenin, tamamen gizli ve çoğunlukla ücretsiz olan öğrenci destek birimleri vardır. Burada bir profesyonelle konuşmak, duygularını anlamana ve baş etme stratejileri geliştirmene yardımcı olabilir. Aileni endişelendirmekten çekindiğini biliyorum, ancak onlarla paylaşmak, seni destekleyebilecek bir güç ağı oluşturabilir. Belki onlara durumu, endişelerini artırmadan, sadece yaşadığın geçiş döneminin zorluklarından bahsederek açıklayabilirsin.

Unutma ki, sosyal bağlar kurmak zaman alır ve herkes farklı bir hızda ilerler. Kendini başkalarıyla kıyaslamamaya çalış. Her küçük sosyal deneyim, becerilerini güçlendiren bir pratik seansıdır. Eğer kaygı hislerin günlük işlevselliğini ciddi şekilde etkilemeye devam ederse, bir psikiyatriste yönlendirme almak için bir sağlık kuruluşuna başvurmayı düşünebilirsin, çünkü bu benim uzmanlık alanımın dışındadır. Şu anda odaklanman gereken, kendine zaman tanımak ve her gün atacağın küçük, olumlu adımlardır. Bu yolculukta yalnız değilsin ve destek mevcuttur.