Psikolog Aydın

Eşimle on iki yıldır evliyiz ve son bir yıldır mahrem yaşamımız konusunda farklı beklentilerimiz olduğunu daha sık fark ediyorum. Ben yakınlığı paylaşılmış bir ihtiyaç olarak görürken eşim yoğun günlerden sonra yalnız kalmaya ihtiyaç duyuyor. Bazen bunu kişisel bir reddedilme gibi algılıyor, konuyu açmaktan kaçınıyor ve aramızdaki mesafe büyüyor. Geçen hafta birlikte vakit geçirmek için plan yaptığımız akşam eşim yorgun olduğunu söyleyip odasına çekildi. Ben de kırıldığımı belli etmemek için televizyon izledim, fakat ertesi gün ona karşı soğuk davrandım. Daha sonra bu sessizliğin ikimizi de huzursuz ettiğini gördük. Çocuklarımız evdeyken mahremiyet alanı bulmakta zorlanıyoruz. Ayrıca telefonlarımızın ve aile takvimimizin ortak kullanımı, baş başa kalacağımız zamanları önceden konuşmayı güçleştiriyor. Eşimle birbirimizi suçlamadan ihtiyaçlarımızı konuşmak ve yakınlığa dair beklentilerimizi birlikte anlamak istiyorum. Reddedilme kaygımın bu durumu nasıl etkilediğini de merak ediyorum. Farklı ihtiyaçlarımıza saygı duyarken mahrem yaşamımızı ve duygusal yakınlığımızı nasıl yeniden düzenleyebiliriz?