Psikolog Aydın

32 yaşındayım ve son birkaç yıldır, özellikle yalnızken veya sessiz anlarda, içimde büyüyen bir boşluk hissi yaşıyorum. Bu his, bazen fiziksel bir ağırlık gibi göğsüme oturuyor; bazen de zihnimi bulandıran, 'Neden buradayım?' veya 'Bütün çabalarımın anlamı ne?' gibi sorularla dolup taşıyor. İlişkilerimde de bu durumun etkilerini görüyorum. Partnerimle yakınlaşmaya çalıştığımda, sanki aramıza görünmez bir duvar örülüyor ve onunla gerçekten 'bağlanamıyorum' gibi hissediyorum. Bu da beni daha da yalnızlaştırıyor. Geçmişte yoga ve meditasyon denedim, ama bu uygulamalar bile artık yüzeysel gelmeye başladı. Kendime yeni hedefler koyuyorum-mesela bir kursa yazılmak, yeni bir hobi edinmek-ama bu hedeflere ulaştığımda bile tatminsizlik devam ediyor. Sanki her şeyin altında bir 'eksiklik' var ve bu eksiklik, ne yaparsam yapayım doldurulamıyor. Bu durumun bir alışkanlık haline geldiğini düşünüyorum. Zihnim, sürekli bu döngüye giriyor ve beni çıkmaz bir yola sürüklüyor. Psikolojik danışmanlık almayı düşünüyorum, ama önce bu hislerin kaynağını anlamak istiyorum. Sizce bu, varoluşsal bir kriz mi, yoksa duygusal yakınlık kurma becerilerimdeki bir eksiklik mi? Ya da belki de alışkanlıklarımın bir sonucu mu?