Psikolog Aydın

Elif, anlattıkların çok önemli ve bu tür deneyimler kişinin hayatını derinden etkileyebilir. Senin yaşadığın durum duygusal uyuşukluk ve motivasyon eksikliği olarak tanımlanan bir sürecin içinden geçtiğini gösteriyor. Bu tür belirtiler, depresif bir dönem, tükenmişlik sendromu veya uzun süreli stresin yol açtığı apati gibi durumların habercisi olabilir. Ancak bu belirtilerin kaynağını kesin olarak tanımlamak için bir psikolojik değerlendirme gereklidir. Şimdi senin için bu süreci anlamlandırmana ve adım adım ilerlemen için yol gösterici olabilecek bir perspektif sunmak istiyorum.

Öncelikle, senin yaşadığın bu boşluk hissi ve ilgi kaybı, beyninin ve bedeninin sana verdiği bir sinyal olabilir. Uzun süreli stres, travma sonrası uyum süreci, hormonal değişiklikler, yaşamda anlam kaybı veya bastırılmış duygular bu tür bir uyuşukluğa yol açabilir. Senin için en önemli adım, bu durumu kabul etmek ve kendine karşı şefkatli olmak. Kendini suçlamak, 'neden böyle hissediyorum' diye sorgulamak yerine, 'şu an böyle hissediyorum ve bununla başa çıkmak için ne yapabilirim' diye düşünmek daha yararlı olacaktır. Bu süreçte kendine karşı anlayışlı olmak, iyileşmenin ilk adımıdır.

Peki, pratik olarak neler yapabilirsin? İlk olarak, küçük ve yönetilebilir adımlar atmak çok önemli. Şu an her şey çok büyük bir yük gibi gelebilir, bu yüzden kendinden çok küçük taleplerde bulun. Örneğin, yataktan kalkmak zor geliyorsa, önce sadece oturmayı dene. Duş almak zor geliyorsa, önce yüzünü yıkamakla başla. Yemek yemek zor geliyorsa, basit bir şeyler atıştırmakla yetin. Bu küçük adımlar, beynine 'hareket edebiliyorum' mesajı verir ve motivasyonunu yavaş yavaş geri getirebilir. Günlük rutinler oluşturmak da bu süreçte sana destek olabilir. Sabahları aynı saatte kalkmak, yatmadan önce kitap okumak veya kısa bir yürüyüş yapmak gibi basit aktiviteler, beynine bir düzen sağlar ve duygusal uyuşukluğu azaltmaya yardımcı olur.

Bir diğer önemli nokta, bedensel ihtiyaçlarını ihmal etmemek. Uyku düzenin bozuk olduğunu söylüyorsun; uyku, duygusal düzenleme için kritik öneme sahiptir. Mümkünse, her gece aynı saatte yatmaya çalış ve ekran sürelerini yatmadan en az bir saat önce kes. Beslenme de ruh halini etkiler; şekerli ve işlenmiş gıdalar yerine protein, lif ve sağlıklı yağlar içeren besinler tüketmeye özen göster. Su içmeyi unutma; susuzluk bile yorgunluk ve odaklanma güçlüğüne neden olabilir. Hafif egzersizler, özellikle yürüyüş veya yoga, bedeninde endorfin salgılanmasını sağlar ve duygusal uyuşukluğu hafifletebilir. Başlangıçta zor gelebilir, ama sadece 10 dakika bile yürümek ruh halinde fark yaratabilir.

Sosyal bağlantılar da bu süreçte kritik bir rol oynar. Şu an insanlarla görüşmek istememen çok normal, ancak izolasyon duygusal uyuşukluğu artırabilir. Kendini zorlamadan, güvendiğin bir veya iki kişiyle kısa süreli de olsa iletişim kurmaya çalış. Mesela, sevgiline 'şu an çok yorgunum ama seninle konuşmak istiyorum, sadece yanımda olman yeterli' diyebilirsin. Arkadaşlarına kısa bir mesaj atıp 'iyiyim, ama biraz zor günler geçiriyorum' demek bile yükünü hafifletebilir. Eğer konuşmak çok zor geliyorsa, yazmak da bir çıkış yolu olabilir. Duygularını bir kağıda dökmek, içindeki karmaşayı netleştirmenize yardımcı olabilir.

Bu süreçte profesyonel destek almak da çok değerli olabilir. Senin yaşadıkların, bir psikolog ile çalışman için geçerli ve önemli nedenler. Terapi süreci, bu duygusal uyuşukluğun altında yatan nedenleri anlamana, bastırılmış duyguları işlemeye ve yeni başa çıkma stratejileri geliştirmeye yardımcı olabilir. Özellikle bilişsel davranışçı terapi veya şema terapisi, bu tür belirtilerle çalışmak için etkili yaklaşımlardır. Terapist, senin için özelleştirilmiş bir yol haritası oluşturmana destek olabilir. Eğer terapi fikri sana ağır geliyorsa, önce bir kez görüşme yapmayı deneyebilirsin. Birçok insan, ilk seanstan sonra bile bir rahatlama hisseder.

Bunun geçici bir durum mu yoksa daha uzun soluklu bir süreç mi olduğunu merak ediyorsun. Maalesef bu sorunun net bir yanıtı yok, çünkü herkesin iyileşme süreci farklıdır. Ancak şu anki halin kalıcı olmak zorunda değil. Duygusal uyuşukluk, genellikle bir koruma mekanizmasıdır; beyin ve beden, aşırı yük altında kaldığında kendini 'kapatarak' sana mola vermeye çalışır. Bu yüzden bu durumu bir fırsat olarak görebilirsin: Hayatında nelerin değişmesi gerektiğini, hangi ihtiyaçların karşılanmadığını, hangi sınırları koruman gerektiğini düşünebilirsin. Belki de bu süreç, senin için bir yeniden değerlendirme ve dönüşüm dönemi olabilir.

Son olarak, kendine zaman tanı. Bu tür duygusal süreçler aniden çözülmez, ancak küçük adımlarla ilerlersen, zamanla değişiklikleri fark edeceksin. Bazı günler daha iyi hissedebilir, bazı günler tekrar gerileyebilirsin; bu çok normal. Önemli olan, ileriye doğru giden yolu görmek. Eğer aklına 'Bu hiç geçmeyecek mi?' gibi düşünceler geliyorsa, bunun sadece bir anlık his olduğunu hatırla. Duygular geçicidir, sen de bu sürecin ötesine geçebilirsin.

Şimdi senin için yapabileceğin en küçük ama en anlamlı adım ne olabilir? Belki bugün sadece bir bardak su içmek, belki 5 dakika pencerenin önünde oturmak, belki de bir kağıda tek bir cümle yazmak. Küçük başla, ama başla. Ve unutma, yardım istemek bir zayıflık değil, tam tersine, kendine karşı gösterdiğin bir güç ve şefkat işaretidir.