Psychologist Liwanag

Maya, una sa lahat, nararamdaman ko ang bigat ng iyong nararamdaman. Ang toxic na kapaligiran sa trabaho ay hindi lamang nakakaapekto sa iyong produktibidad, kundi pati na rin sa iyong emosyonal at sikolohikal na kalusugan. Ang iyong nararanasan-ang pagkabingit ng iyong boses, ang mga pasaring na komento, at ang pakiramdam na hindi ka naririnig-ay hindi lamang simpleng suliranin sa komunikasyon. Ito ay isang sistematikong isyu na may malalim na epekto sa iyong pagtingin sa sarili at sa iyong trabaho. Narito ang ilang mga landas na maaari mong isaalang-alang, na nagmumula sa perspektiba ng isang psychologist na nagtataguyod ng malusog na pagharap sa stress at komunikasyon.

Ang unang tanong na dapat mong sagutin ay ito: ano ang iyong layunin sa pagharap sa sitwasyon na ito? Ibig mo bang baguhin ang iyong sariling komunikasyon upang makapag-adapt ka sa kapaligiran, o ibig mo bang baguhin ang kapaligiran mismo? Ang dalawang layuning ito ay magkakaiba, at ang iyong sagot dito ay magdidikta ng iyong susunod na hakbang. Kung ang iyong pangunahing layunin ay makaramdam ng pagkakonektado at respeto sa iyong trabaho, maaari mong simulan sa pagtatakda ng mga hangganan at pagpapalakas ng iyong boses sa loob ng opisina. Subalit, kung ang iyong pangunahing layunin ay ang protektahan ang iyong kalusugan at kapayapaan, maaaring ang pag-alis na lamang ang tunay na solusyon.

Kung pipiliin mong manatili at subukang baguhin ang iyong komunikasyon, narito ang ilang mga paraan para mapalakas ang iyong presensya. Una, ang pagiging direktang hindi agresibo ay isang mahalagang kasanayan. Halimbawa, kapag ang iyong manager ay nagbibigay ng mga ambivalent na puna tulad ng 'kulang sa soul,' maaari mong sagutin ito nang ganito: 'Salamat sa iyong feedback. Maaari mo bang ipaliwanag nang mas detalyado kung ano ang kulang para mas maunawaan ko ang iyong inaaasahan?' Ang ganitong paraan ay hindi lamang nagpapakita ng iyong pagiging bukas sa feedback, kundi pati na rin ay hinihiling sa kanila na maging espesipiko, na maaaring magbawas sa kanilang pagiging malabo at mapanghusga. Ang mga taong gumagamit ng mga pasaring na komento ay madalas na nawawalan ng puwang kapag hiniling silang magbigay ng kongkretong impormasyon.

Pangalawa, ang pagtatakda ng mga malinaw na hangganan ay mahalaga lalo na sa isang kapaligiran na puno ng kompetisyon. Halimbawa, kung sa mga meeting ay palagi kang pinuputol o hindi pinapakinggan, maaari mong simulan ang iyong pahayag sa ganitong paraan: 'Mayroon akong mahalagang punto tungkol dito na nais kong ibahagi.' Kung patuloy pa rin na hindi ka pinapakinggan, maaari mong gamitin ang non-verbal cues tulad ng pagtaas ng kamay o pagtayo nang bahagyang nakahilig pasulong upang makuha ang atensyon. Kung hindi pa rin ito gumagana, maaari mong isulat ang iyong mga ideya at ipadala ito sa iyong team pagkatapos ng meeting, na may paalala na ito ay ang iyong nais ipahayag noong panahong iyon. Ang ganitong diskarte ay hindi lamang nagpapakita ng iyong propesyonalismo, kundi pati na rin ay nagtatakda ng isang rekord na maaari mong gamitin sa hinaharap kung kailangan mong patunayan ang iyong kontribusyon.

Pangatlo, ang pagbuo ng iyong suporta sa labas ng opisina ay isang mahalagang hakbang upang mapanatili ang iyong emosyonal na balanse. Bagama’t abala ang iyong asawa, maaari kang magsimula ng mga maliliit na usapan tungkol sa iyong nararamdaman. Halimbawa, maaari mong sabihin, 'Gusto kong ibahagi sa iyo ang isang bagay tungkol sa aking trabaho na nakakaapekto sa akin ngayon.' Kung ang iyong mga kaibigan ay hindi nakakaintindi, maaari kang maghanap ng isang support group o isang therapist na makakatulong sa iyo na maiproses ang iyong damdamin. Ang pakiramdam na mayroong mga taong nakikinig at umaalala sa iyo ay maaaring magbigay ng malaking ginhawa, lalo na kung sa opisina ay walang gumaganap ng ganitong papel.

Ngunit kung sa kabila ng lahat ng iyong pagsisikap ay patuloy pa rin ang toxic na kultura at nakakaramdam ka pa rin ng pagkabingit at kalungkutan, maaaring oras na para isipin ang posibilidad ng pag-alis sa trabaho. Ang isang kapaligiran na patuloy na nagpaparamdam sa iyo na maliit, hindi naririnig, at hindi pinahahalagahan ay maaaring magdulot ng mahabang panahong pinsala sa iyong pagtingin sa sarili at sa iyong propesyonal na tiwala. Ang iyong kalusugang mental ay hindi maaaring sukatin sa sweldo o sa mga benepisyo. Kung ang iyong trabaho ay patuloy na kumukurot sa iyong dignidad, maaaring ang paghanap ng isang bagong kapaligiran-isang lugar na nagpapahalaga sa iyong boses at sa iyong kontribusyon-ay ang pinakamahusay na opsyon para sa iyong pangmatagalang kapakanan.

Sa paggawa ng desisyon, maaari kang gumamit ng isang simpleng pros-and-cons list upang makita ang malawak na larangan. Isulat ang mga bagay na nagpapahalaga sa iyo sa iyong kasalukuyang trabaho-tulad ng sweldo, mga benepisyo, o mga kaibigan sa opisina-at ihambing ito sa mga negatibong epekto nito sa iyong buhay. Tanungin ang iyong sarili: 'Kung mananatili ako rito sa susunod na limang taon, ano ang magiging kalagayan ko?' Ang sagot sa tanong na ito ay maaaring magbigay sa iyo ng malinaw na direksyon. Kung ang iyong isip at katawan ay patuloy na nagpaparamdam ng pagod at lungkot tuwing aalis ka sa opisina, ito ay isang malakas na senyales na kailangan mo nang maghanap ng isang bagong landas.

Huwag kalilimutang ang iyong damdamin ay wasto. Ang pakiramdam ng pagkabingit at kalungkutan ay hindi lamang mga 'damdamin' na maaaring balewalain. Ito ay mga senyales na may isang bagay sa iyong kapaligiran na hindi wasto, at ang iyong katawan at isip ay nagpaparamdam sa iyo na kailangan mong gumawa ng aksyon. Ang pagharap sa isang toxic na opisina ay hindi tungkol sa pagbabago ng iyong sarili upang umangkop sa kanila, kundi tungkol sa paghanap ng isang paraan-sa loob man o labas ng opisina-upang mabuhay nang may dignidad at respeto sa iyong sarili.

Kung pipiliin mong manatili, siguraduhing mayroon kang mga estratehiya para sa self-care na maaari mong gawin araw-araw. Ito ay maaaring magsimula sa mga maliliit na bagay tulad ng paglalakad sandali sa labas ng opisina kapag nararamdaman mong lumalala ang iyong stress, o ang paggawa ng mga aktibidad na nagpaparamdam sa iyo ng kontrol at kasiwaswasan, tulad ng pagpipinta o pagsusulat. Ang mga bagay na ito ay maaaring magsilbing iyong emosyonal na armor habang nakikipaglaban ka sa araw-araw na hamon ng iyong trabaho. Huwag mo hayagang ipagpalit ang iyong kapayapaan para sa anumang trabaho, anuman ang sukat ng sweldo o ang prestihiyo nito.

Sa huli, ang iyong desisyon ay dapat na nakabatay sa iyong sariling kaligayahan at kapakanan. Ang toxic na kapaligiran ay hindi lamang isang personal na hamon, kundi isang sistemikong isyu na maaaring makaapekto sa iyong buong buhay. Ang pagpili mo-manatili man o umalis-ay dapat na gawin nang may malinaw na pag-unawa sa iyong mga priyoridad at mga hangganan. Ang tunay na lakas ay hindi nakikita sa pagtiis sa isang masamang sitwasyon, kundi sa pagkakaroon ng tapang na baguhin ang iyong landas kapag kinakailangan.