Psychologist Liwanag

Ang iyong karanasan ay lubhang traumatiko at ang iyong mga reaksyon ay normal na tugon ng isang taong nakasaksi ng isang kakila-kilabot na pangyayari. Ang takot na nararamdaman mo ay hindi kahinaan kundi isang proteksyon ng iyong isip at katawan na nagtangkang ilayo ka sa mga bagay na maiuugnay sa trahedya. Ang mga sintomas tulad ng pagkahilo at pagsusuka ay nagpapakita na ang iyong sistema ng nerbiyos ay nananatiling alerto. Mahalagang tanggapin na ang paggaling ay hindi linear at maaaring tumagal ng panahon.

Ang unang hakbang ay ang pagkilala at pagtanggap sa iyong mga damdamin nang walang paghusga. Huwag mong pilitin ang iyong sarili na maging maayos agad. Sa halip, subukang obserbahan ang iyong takot nang may malasakit. Maaari kang magsimula sa pagsulat ng journal tungkol sa nangyari at sa iyong mga nararamdaman. Ang pagsusulat ay makakatulong sa iyo na mailabas ang mga emosyong nakakulong at mabawasan ang bigat ng mga alaala.

Ang exposure therapy ay isang epektibong paraan ngunit dapat gawin nang dahan-dahan at may gabay. Magsimula sa maliliit na hakbang tulad ng pagtingin sa larawan ng kalsada mula sa loob ng bahay, pagkatapos ay tumayo sa pintuan, pagkatapos ay sa bakuran, at sa wakas ay lumabas nang ilang minuto. Huwag magmadali. Ang bawat maliit na tagumpay ay mahalaga. Maaari mong isama ang mga teknik sa paghinga o pag-relax bago at habang ginagawa ang mga hakbang na ito. Ang malalim na paghinga ay makakatulong sa iyong katawan na kalmahin ang sarili kapag ang takot ay sumisigaw.

Ang pagbabago ng pag-iisip ay makakatulong din. Ang iyong utak ay nag-uugnay ng kalsada sa panganib, ngunit hindi lahat ng kalsada ay mapanganib. Subukang hamunin ang mga negatibong kaisipan tulad ng "Lagi akong masasaktan" sa pamamagitan ng pagtatanong kung ito ba ay laging totoo. Maaari mong isipin ang mga pagkakataon na ligtas kang tumawid o naglalakad. Ang pagbabalik-tanaw sa mga positibong karanasan ay makakatulong sa muling pagsasanay ng iyong utak.

Mahalaga rin ang suporta ng pamilya at kaibigan. Ibahagi ang iyong nararamdaman sa mga taong pinagkakatiwalaan mo. Huwag mong sarilinin ang pasanin. Kung ang iyong kapatid ay buhay pa, maaaring makatulong ang pag-uusap tungkol sa pangyayari nang sama-sama. Kung siya ay pumanaw na, ang paggunita sa kanya nang may pagmamahal ay bahagi ng pagluluksa. Ang pagpapatawad sa sarili ay mahalaga rin kung may mga damdaming pagkakasala. Hindi mo kontrolado ang aksidente.

Kung ang mga sintomas ay patuloy na nakakagambala sa iyong pang-araw-araw na buhay, humingi ng propesyonal na tulong mula sa isang psychologist o therapist na dalubhasa sa trauma. Ang mga therapy tulad ng cognitive behavioral therapy o EMDR ay epektibo para sa post-traumatic stress. Hindi ka nag-iisa at may mga taong handang tumulong. Ang paggaling ay hindi tungkol sa pagkalimot kundi sa pagkakaroon ng bagong kahulugan at muling pagkakaroon ng kontrol sa iyong buhay. Unti-unti, makakabalik ka sa normal na pamumuhay nang may bagong lakas at pag-unawa sa iyong sarili.