Psychologist Liwanag

Una, mahalagang kilalanin ang iyong alalahanin at ang pangangailangan ni Carlo para sa espasyo at kaligtasan. Kapag ang isang bata o binata ay biglang naging tahimik at umiwas, maaari itong tanda ng pagpoprotekta sa sarili o ng pagkakaroon ng hindi pa naprosesong emosyon matapos ang isang traumatic na pangyayari. Huwag pilitin ang agarang pagbubukas; sa halip, magpakita ng PAGTIYAGA AT KONSISTENSIYA sa iyong presensya at pag-aalaga. Ipahayag nang malinaw at maikli na nandiyan kayo para sa kanya at handang makinig anumang oras na handa siyang magsalita. Maging mapagkakatiwalaan sa pamamagitan ng pagiging consistent sa mga routines at limitadong pagsusuri o pagtatanong na maaaring makaramdam siya na hinuhusgahan.

Kapag kausapin siya, piliin ang mga sandali na hindi directang nakaharap o pressured, tulad ng habang naglalakad, naglalaba, kumakain ng magkasama, o gumagawa ng isang simpleng gawain. Ang mga pagkakataong ito ay nagbibigay ng mas mababang tensyon at mas madaling magsimula ang pag-uusap. Gumamit ng mga maikling, bukas na pahayag na nag-aanyaya sa pagbabahagi, tulad ng "Napansin naming tahimik ka kamakailan, nandito lang kami kung gusto mong magkwento," sa halip na paulit-ulit na tanungin kung okay siya. Iwasan ang mga linya na nag-uutos na magbukas, at iwasang magpakita ng pagkagalit o pagkabahala na maaaring magpahirap sa kanya na magtiwala.

Bigyang-pansin din ang iyong sariling tono at di-berbal na komunikasyon. Ang isang mahinahon at nakikinig na presensya, paggamit ng tinitingkad na kumpirmasyon tulad ng "Naiintindihan ko," o "Salamat sa pagbabahagi," kapag nagsalita siya, ay makakatulong magtanim ng MAAASAHAN AT MAPAGKATIWALAANG KLIMA. Kapag tumugon, iwasan ang pagbibigay ng agad-agad na solusyon o pagpapawalang-bisa sa nararamdaman niya (halimbawa, "Huwag kang mag-alala" o "Maliit lang 'yan"). Sa halip, maaari mong igalang ang damdamin at magtanong nang mahinahon kung paano ninyo siya masusuportahan: "Ano ang makakatulong sa iyo ngayon?" o "Gusto mo ba ng pahinga o kasama lang namin?"

Mahalaga ring pagtuunan ng pansin ang pagpapalakas ng koneksyon sa pamamagitan ng mga positibong interaksyon na hindi naka-sentro sa pag-uusap tungkol sa trauma. Maglaan ng oras para sa mga aktibidad na dati niyang nagustuhan o subukan ang mga bagong gawaing paminsan-minsan na magbibigay-daan para sa maliliit na sandali ng kasiyahan at kaluwagan. Ang pagbabahagi ng sama-samang karanasan, tulad ng pagluluto, paglalakad, o paglalaro ng isang laro, ay nagbibigay ng oportunidad para sa natural na pag-usbong ng damdamin nang hindi pinipilit. Ito ay nakakatulong muling itatag ang RESPETO AT KONEKSYON sa loob ng pamilya.

Habang ginagawa ang mga ito, pansinin ang mga pagbabago sa kanyang pag-uugali at emosyon. Kung may mga palatandaan ng mas malalim na paghihirap - tulad ng matinding pag-iwas sa pakikisalamuha, pagbabago sa pagkain o pagtulog, pagbaba ng marka sa paaralan, o pahayag ng kawalan ng pag-asa - kailangan nang humingi ng propesyonal na tulong mula sa isang lisensiyadong therapist na may karanasan sa trauma at mga kabataan. Ang isang therapist ay makakatulong sa tamang pag-assess at magturo ng mga coping strategies na naaangkop sa edad. Maaari ring magrekomenda ang therapist ng family sessions kung saan unti-unting bubuuin ang tiwala at komunikasyon nang may gabay.

Kung ang insidente sa paaralan ay may patuloy na implikasyon (tulad ng pakikiharap sa salarin, panic sa paligid ng lokasyon, o takot na may mangyaring muli), makipag-ugnayan sa paaralan upang malaman kung ano ang ginawa nila at kung may available na suporta, gaya ng school counselor o intervention programs. Siguraduhin na ang kapaligiran sa bahay ay ligtas mula sa mga presyur o husga at ipaalam sa paaralan ang mga nababagay na hakbang para mapanatili ang kanyang kaligtasan at pakiramdam ng kontrol.

Huwag kalimutan ang kahalagahan ng pag-aalaga sa sarili bilang magulang. Ang stress at pag-aalala ninyo ay maaaring maramdaman ni Carlo, kaya ang pagaalaga sa inyong sariling emosyonal kalusugan ay magpapahintulot sa inyo na maging mas kalmado at epektibong sumuporta. Maghanap ng suporta o payo mula sa mga mapagkakatiwalaang kaibigan, pamilya, o mga support group para sa mga magulang kung kailangan.

Sa kabuuan, ang pangunahing hakbang ay magpakita ng mahinahon, matiyagang presensya; lumikha ng ligtas at hindi mapanghusgang espasyo; anyayahan siya nang mahinahon na magbahagi; palakasin ang koneksyon sa pamamagitan ng sama-samang positibong karanasan; i-monitor ang mga seryosong palatandaan; at humingi ng propesyonal na tulong kung kinakailangan. Sa pagdaan ng panahon at may patuloy na suporta, maaaring unti-unti siyang muling maging bukas at maibalik ang kanyang tiwala sa pagbabahagi ng nararamdaman.