Psychologist Liwanag

Noong ako ay 35 taong gulang, naramdaman ko na nakamit ko na ang halos lahat ng itinakda kong layunin: may sariling bahay, matatag na trabaho bilang isang senior editor sa isang kilalang publishing house, at isang malusog na anak. Ngunit noong nagkaroon ako ng biglaang hot flashes, pagkabalisa na walang dahilan, at mga gabing hindi makatulog, sinimulan kong tanungin ang aking sarili: Bakit parang ang lahat ng aking tagumpay ay naging kulay-abo na lamang? Nagsimula ito noong isang gabi, habang nakaupo ako sa harap ng computer na sinusulat ang isa pang artikulo. Bigla kong napansin ang aking mga kamay-tuyo na, may mga guhit na hindi ko mapigilang mapansin. Ang aking isip ay napunta sa mga taong nakakasalamuha ko: mga batang kolehiyala na puno ng sigla, mga kasamahan na patuloy na umaangat sa kanilang karera, at ang aking mga kaibigan na nagpo-post ng mga bucket list sa social media. Ano na ang natitira para sa akin? lumutang sa isip ko. Ang pinakamasakit ay nang makita ko ang aking sariling repleksyon sa salamin. Hindi ko na kilala ang taong nakatingin sa akin. Ang dating go-getter na Ligaya-ang babaeng handang harapin ang anumang hamon-ay parang nawala na. Palagi kong sinasabi sa aking sarili na, ‘Malapit ka nang mag-menopause, normal lang ‘yan,’ ngunit bakit parang ang aking damdamin ay hindi lamang tungkol sa mga pisikal na pagbabago? Bakit parang ang aking buhay ay naging isang serye ng mga rutina na walang saysay? May mga araw na gusto kong umiyak nang malakas, pero hindi ko alam kung bakit. May mga gabi na gusto kong tumakas, pero hindi ko alam saan pupunta. Ang aking asawa ay nagsasabing, ‘Ligaya, normal lang ‘yan. Lahat ay dumadaan diyan,’ ngunit bakit parang wala akong makausap na tunay na nakakaintindi? Ang aking mga kaibigan ay abalang-abala sa kanilang mga buhay, ang aking mga kapatid ay may sariling mga problema, at ang aking anak ay nagsisimula nang magkaroon ng sariling mundo. Ngayon, sa edad na 48, nararamdaman kong nasa isang crossroads ako. Gusto kong mabuhay muli, pero hindi ko alam kung paano. Gusto kong makahanap ng bagong dahilan para gumising araw-araw, pero natatakot akong magsimula. Ano ang gagawin ko kung ang aking climacteric syndrome ay hindi lamang tungkol sa mga hormonal changes, kundi isang paalala na ang aking buhay ay kailangang baguhin? Paano ko malalaman kung ang aking pagkabalisa ay dulot lamang ng pagtanda, o isang tawag na kailangang sagutin? Gusto kong malaman: paano ko haharapin ang mga pagbabagong ito nang hindi nararamdamang napag-iwanan? Paano ko mapapalitan ang aking takot sa pagbabago ng isang bagong pag-asa? At paano ko maipapaliwanag sa aking pamilya na ang aking paghahanap ng sarili ay hindi tungkol sa kanilang pagkabigo, kundi tungkol sa aking paglago? Kailangan ko ng gabay. Kailangan kong maintindihan na ang aking pagkabalisa ay hindi kaaway, kundi isang tanda na handa na akong lumipad muli. Pero paano ko ito sisimulan?