Psychologist Liwanag

Luzviminda, maraming salamat sa iyong katapangan at pagbabahagi ng iyong karanasan. Ang pagreretiro ay isang malaking pagbabago sa buhay, at normal lamang na makaramdam ng pagkawala ng layunin at istraktura noong una. Ang iyong pagkahumaling sa mobile games ay hindi tanda ng kahinaan kundi isang paraan ng iyong isip upang punan ang walang laman na dating puno ng iyong pagtuturo. Ang unang hakbang ay ang pagtanggap sa iyong sitwasyon nang walang pagkakasala, sapagkat ang pagpuna sa sarili ay nagpapalala lamang ng siklo. Magsimula sa pagtatakda ng maliit at makatotohanang layunin, tulad ng paglilimita ng oras ng paglalaro sa isang oras bawat gabi, gamit ang timer o alarm sa iyong telepono. Ang pagpapalit ng gawain ay mas epektibo kaysa pagbabawal, kaya humanap ng mga aktibidad na nagbibigay sa iyo ng parehong kasiyahan at hamon, tulad ng paglutas ng mga crossword puzzle, pag-aaral ng bagong wika, o pagsali sa isang book club. Dahil ikaw ay guro, maaari kang mag-volunteer bilang tutor sa mga batang nangangailangan, alinman sa online o sa inyong komunidad, na magbibigay sa iyo ng pakiramdam ng layunin at koneksyon. Ang pisikal na aktibidad ay mahalaga upang labanan ang pagkapagod at mapababa ang blood pressure; magsimula sa 10 minutong lakad pagkatapos ng hapunan, at unti-unting taasan ito. Maaari mo ring subukan ang stretching o yoga para sa iyong likod, na may mga video para sa mga nakatatanda. Ang pagtanggap sa iyong edad ay hindi nangangahulugang pagtigil sa paglaki; ito ay pagkilala sa iyong mga limitasyon habang ginagalang ang iyong katawan. Kausapin ang iyong pamilya at ipaalam sa kanila ang iyong mga plano; ang kanilang suporta ay makakatulong sa iyong pananagutan. Magtakda ng regular na oras ng pagtulog at gumising sa parehong oras araw-araw, at iwasan ang paglalaro sa kama upang maihiwalay ang pahinga sa teknolohiya. Ang pagiging adik ay hindi permanente; ito ay isang ugali na maaaring muling hubugin sa pamamagitan ng unti-unting pagbabago at pagmamasid sa iyong mga trigger. Subaybayan ang iyong emosyon: tuwing mararamdaman mo ang pagnanasa na maglaro, huminto at itanong kung ano ang iyong aktwal na nararamdaman-pagkabagot, lungkot, o pagod-at tugunan iyon nang tuwiran. Halimbawa, kung pagkabagot, magtawag sa kaibigan; kung pagod, magpahinga. Ang pagtanggap sa pagreretiro bilang isang bagong kabanata, hindi katapusan, ay susi, at maaari kang lumikha ng isang listahan ng mga bagay na gusto mong matutunan o maranasan, tulad ng paghahardin, pagpinta, o pagsulat ng iyong mga alaala bilang guro. Huwag mong isipin na dapat mong talikuran ang mobile games nang tuluyan; sa halip, gawin itong isang gantimpala matapos ang isang aktibidad na kapaki-pakinabang. Kung sa kabila ng iyong mga pagsisikap ay hindi pa rin bumubuti ang iyong kontrol, lubos kong iminumungkahi na kumonsulta sa isang therapist o counselor na dalubhasa sa behavioral addiction-hindi ako maaaring magbigay ng psychiatric na payo, ngunit ang suporta ng propesyonal ay makakatulong sa iyo na maintindihan ang ugat ng iyong pag-uugali. Tandaan, ang iyong 30 taon ng pagtuturo ay patunay ng iyong disiplina at dedikasyon; magagamit mo ang parehong mga katangian sa iyong bagong yugto ng buhay. Ikaw ay may kakayahan na mabawi ang kontrol, at ang bawat maliit na hakbang ay isang tagumpay. Simulan ngayon: patayin ang iyong telepono sa oras ng hapunan, at pagkatapos ng pagkain, maglakad-lakad o tumawag sa isang kaibigan. Ang iyong kalusugan at kapayapaan ng isip ay mas mahalaga kaysa anumang laro, at ang iyong pamilya ay nasa iyong panig. Hindi ka nag-iisa, at ang paghingi ng tulong ay hindi kahinaan kundi karunungan. Maging banayad sa iyong sarili, at bigyan ang iyong sarili ng oras upang magbago. Sama-sama, malalagpasan mo ito.