Psychologist Liwanag

Ako po ay si Diego, 46 taong gulang, at nagtatrabaho bilang isang inhinyero sa isang malaking kumpanya ng konstruksyon. Sa nakaraang dalawang taon, napansin ko na unti-unti kong nawawala ang sigla at kahulugan sa aking ginagawa. Dati, nasisiyahan ako sa aking trabaho-ang pagdidisenyo ng mga tulay at gusali ay para sa akin ay isang sining. Ngunit ngayon, tuwing umaga, parang pilit kong hinihila ang aking sarili upang pumasok. Hindi naman ako na-burnout sa dami ng trabaho; sa katunayan, mas kaunti na ang aking oras kumpara noon. Ang mas masakit, napagtanto ko na hindi ko lubos na kilala ang aking sarili. Bilang isang Ama ng dalawang tinedyer, at asawa sa loob ng 20 taon, lagi kong inuuna ang pangangailangan ng pamilya at kumpanya. Ngunit kapag nag-iisa ako, tinatanong ko: Sino ba talaga ako? Ano ang mga pangarap ko bago ako naging 'tatay' at 'engineer'? Noong nakaraang linggo, habang naglalakad ako sa parke, nakakita ako ng isang matandang lalaki na nagpipinta ng tanawin. Tila payapa siya at kuntento. Nainggit ako sa kanya. Sa bahay, sinubukan kong kunin ang lumang gitara ko mula sa aparador-hindi ko ito nahawakan sa loob ng 15 taon. Pero pagtingin ko sa mga string, parang may kakaibang takot: paano kung hindi ko na kaya? Paano kung wala na akong talento? Handa na ba akong harapin ang posibilidad na ang lumang 'ako' ay wala na? Gusto kong malaman: Sa edad na 46, paano ko ba sisimulan ang tunay na paghahanap sa aking sarili, nang hindi sinisisi ang nakaraan o tinatakasan ang kasalukuyan? Ano ang mga praktikal na hakbang upang tuklasin muli ang aking mga hilig at bigyang-buhay ang mga ito? At paano ko haharapin ang takot na baka huli na ang lahat?