Psychologist Liwanag

Diego, una sa lahat, nais kitang batiin sa iyong katapangan sa pagharap sa tanong na ito. Ang iyong nararamdaman ay hindi senyales ng kahinaan, kundi isang tawag mula sa iyong panloob na sarili na matagal nang naghihintay na kilalanin. Ang paghahanap sa iyong sarili sa edad 46 ay hindi pagbabalik sa dati, kundi isang paglikha ng bagong bersyon ng iyong sarili, na may dalang karunungan ng mga nakaraang taon. Ang takot na 'huli na ang lahat' ay karaniwan, ngunit ang katotohanan ay hindi pa huli hangga't may pagnanais ka. Ang iyong sitwasyon ay hindi tungkol sa pagtakas sa kasalukuyan, kundi sa pagbibigay-daan sa mga bahagi mo na naiwan habang tinutupad mo ang mga tungkulin bilang ama at inhinyero. Magsimula tayo sa pag-amin na ang iyong pagkakakilanlan ay hindi lamang nakasentro sa mga papel na ginagampanan mo; ikaw ay isang tao na may mayamang panloob na mundo. Ang paghawak sa gitara at ang pagkamangha sa pintor ay mga palatandaan na may buhay pa sa iyong mga dating hilig, ngunit natatakpan ito ng takot at pag-aalinlangan. Upang tunay na simulan ang paglalakbay na ito, iminumungkahi kong gawin mong isang ritwal ang pagtuklas sa sarili, hindi isang malaking proyekto kundi maliliit, araw-araw na hakbang. Una, maglaan ng sampung minuto bawat araw para sa tahimik na pagmumuni-muni, hindi upang sagutin ang mga malalaking tanong, kundi upang makinig sa iyong nararamdaman. Isulat sa isang journal ang mga sandaling nakaramdam ka ng kahulugan o kasiyahan, kahit sa mga maliliit na bagay tulad ng pag-amoy ng kape sa umaga o pagtingin sa tanawin. Ang mga tala na ito ay magsisilbing mapa ng iyong mga nakatagong halaga. Pangalawa, huwag mong ipilit ang iyong sarili na agad na tugtugin ang gitara o magpinta nang perpekto. Sa halip, subukan mong hawakan ang gitara nang walang inaasahan; pakinggan ang tunog ng bawat string, damhin ang kahoy nito, at payagan ang iyong sarili na magkamali. Ang takot na 'wala nang talento' ay maaaring harapin sa pamamagitan ng pagtanggap na ang talento ay hindi isang nakapirming bagay kundi isang kasanayang maaaring muling linangin. Ang pagbabalik sa mga libangan ay hindi pagsusulit ng iyong halaga, kundi isang paraan ng pag-uusap sa iyong sarili. Pangatlo, kausapin ang iyong asawa at mga anak tungkol sa iyong nararamdaman, hindi bilang isang kahinaan, kundi bilang isang bahagi ng pagiging tao. Ang pamilya ay maaaring maging kakampi mo sa paglalakbay na ito, at maaari rin silang magbigay ng suportang emosyonal. Siguro ay may mga lumang kaibigan ka rin na nagbabahagi ng iyong mga dating hilig; subukan mong makipag-ugnayan sa kanila. Ang pagbabahagi ng iyong mga takot at pangarap sa iba ay nagpapagaan ng pasanin at nagbubukas ng mga bagong pananaw. Pang-apat, iwasang sisihin ang iyong sarili sa mga napiling landas. Ang iyong mga desisyon noon ay batay sa kung ano ang alam mo at kung ano ang mahalaga sa iyo noon. Sa halip, ituring ang nakaraan bilang isang guro, hindi bilang isang hukom. Ang tunay na pagkilala sa iyong sarili ay nangangahulugang pagtanggap sa parehong mga nagawa at mga pagkukulang, at pagkatapos ay pagpili nang may kamalayan kung ano ang nais mong dalhin sa hinaharap. Panglima, maglaan ng isang oras bawat linggo para sa isang 'adventure' na walang kinalaman sa trabaho o pamilya, tulad ng paglalakad sa isang bagong lugar, pagsubok ng isang bagong recipe, o pagdalo sa isang workshop na hindi nauugnay sa engineering. Ang mga karanasang ito ay magpapalawak ng iyong mga abot-tanaw at magpapaalala sa iyo na may higit ka pa sa iyong propesyon. Pang-anim, isaalang-alang ang pakikipag-usap sa isang psychologist (tulad ko) nang regular, upang mayroon kang ligtas na espasyo upang tuklasin ang mga damdaming ito. Hindi ito nangangahulugang may mali sa iyo; sa halip, ito ay isang matalinong hakbang upang gabayan ka sa prosesong ito. Sa pagharap sa takot na baka hindi mo na kaya, tandaan na ang takot ay madalas na kasama ng paglago. Ang katapangan ay hindi ang kawalan ng takot, kundi ang pagkilos sa kabila nito. Maaari mong itanong sa iyong sarili: Ano ang pinakamaliit na hakbang na maaari kong gawin ngayon upang igalang ang aking dating sarili at buksan ang pinto sa bago? Maaaring ito ay ang pagpunta sa isang art store at bumili ng murang watercolor set, o pag-aayos ng gitara at pag-play ng isang simpleng chord. Ang mga aksyon na ito, kahit maliit, ay magpapalakas ng iyong kumpiyansa at magpapakita sa iyong utak na kaya mong magbago. Huwag mong itakda ang layunin na maging 'ang lalaking nagpinta' o 'ang musikero', kundi lamang maging isang tao na nagbibigay-daan sa kanyang sarili na magtaka at mag-eksperimento. Ang edad 46 ay hindi isang wakas; ito ay isang panahon ng muling pagsilang ng mga aspeto na marahil ay natutulog. Sa paglipas ng mga linggo, mapapansin mo na ang tanong na 'Sino ba talaga ako?' ay hindi nangangailangan ng isang tiyak na sagot, kundi isang buhay na proseso ng pagtuklas. Sa bawat pagpipinta, bawat himig, bawat pag-uusap, ikaw ay nagkukuwento ng iyong bagong sarili. At kapag dumating ang mga pagdududa, paalalahanan ang iyong sarili na ang kahulugan ay matatagpuan hindi sa pagbabalik sa dating sigla, kundi sa paglikha ng bagong sigla na nababagay sa iyong kasalukuyang pagkatao. Ang pagtanggap sa iyong pagiging ama at inhinyero ay hindi hadlang; ito ay pundasyon na nagbigay sa iyo ng tibay at empatiya. Ngayon, maaari mong piliin na isama ang iyong mga hilig sa iyong mga tungkulin, tulad ng pagguhit ng mga disenyo ng tulay na may masining na pananaw, o pagtugtog ng gitara kasama ang iyong mga anak. Sa ganitong paraan, ang iyong paghahanap ay hindi hiwalay sa iyong buhay, kundi isang mas malalim na pagsasama. Sa wakas, nais kong sabihin sa iyo na ang iyong liham ay isang patunay ng iyong pagkamalikhain at lalim. Ang pagsisimula sa pagtatanong ay isang tagumpay mismo. Maging banayad sa iyong sarili, at hayaan ang paglalakbay na maging kasinghalaga ng patutunguhan. Magagawa mo ito, Diego, isang hakbang sa isang pagkakataon.