Psychologist Liwanag

Mahal na Kael, una sa lahat, maraming salamat sa pagbahagi ng iyong nararamdaman. Ang paglalarawan mo sa iyong kalagayan ay tila isang malalim at nakababahalang karanasan. Ang pakiramdam na parang robot na lamang, na nawala ang lahat ng dating nagpapasaya at nagbibigay ng kahulugan, ay isang pangkaraniwang sintomas ng isang kondisyong tinatawag na anhedonia. Ito ay ang kawalan ng kakayahang maranasan ang kasiyahan mula sa mga bagay na dati ay nagdudulot nito. Maaari itong maging bahagi ng depression o matinding stress. Hindi ito simpleng pagiging tamad o kawalan ng disiplina, kundi isang tunay at nakakapanghina na kalagayan ng kalusugang pangkaisipan.

Ang iyong karanasan ng pag-iyak nang walang dahilan, hirap sa pagbangon at pagkain, at ang pakiramdam na may malaking pader sa pagitan mo at ng mundo ay mga malinaw na senyales na ang iyong emosyonal at mental na enerhiya ay napakababa. Sa edad na 24, maaaring may mga salik sa iyong buhay na nag-ambag dito, tulad ng mga hindi natutupad na inaasahan, pagbabago sa tungkulin o identidad, matagalang stress, o kahit ang pagbabago ng iyong utak pagkatapos ng pagdadalaga. Mahalagang maunawaan na ang kondisyong ito ay hindi permanente at may mga paraan upang malampasan ito.

Dahil ikaw ay isang psychologist para sa mga matatanda, ang aking pangunahing rekomendasyon ay ang humiling ng propesyonal na tulong. Ang paghahanap ng isang lisensyadong therapist o counselor ay ang pinakamahalagang hakbang. Sila ay maaaring magbigay sa iyo ng ligtas na espasyo upang tuklasin ang mga ugat ng iyong nararamdaman at magtrabaho kasama mo sa mga estratehiya upang muling makonekta sa iyong sarili at sa mundo. Ang psychotherapy, lalo na ang mga approach tulad ng Cognitive Behavioral Therapy (CBT) o Acceptance and Commitment Therapy (ACT), ay maaaring makatulong sa pagbabago ng mga pattern ng pag-iisip at pag-uugali na nagpapanatili sa iyong kalagayan.

Bukod sa propesyonal na tulong, may mga bagay na maaari mong simulan gawin sa iyong sariling bilis. Subukang maglaan ng napakaliit, makatotohanang gawain sa bawat araw. Halimbawa, isang 5-minutong paglalakad sa labas o paghahanda ng isang simpleng pagkain. Huwag ituring ito bilang isang tungkulin, kundi bilang isang maawain na pag-aalaga sa sarili. Maaari ring makatulong ang pagsusulat ng journal upang mailabas ang iyong mga iniisip at emosyon nang walang paghuhusga. Mahalaga rin ang pagpapanatili ng isang pangunahing gawain tulad ng iyong trabaho, dahil ito ay nagbibigay ng istraktura, kahit na sa ngayon ay wala itong saysay para sa iyo. Ipinapakita nito ang iyong lakas.

Sa iyong tanong kung bakit ito nangyayari, ang sagot ay maaaring isang kumbinasyon ng mga biological, sikolohikal, at panlipunang salik. Maaaring may mga pagbabago sa kemikal ng utak, matagalang pagkapagod mula sa stress, o ang pakiramdam ng kawalan ng layunin habang tayo ay tumatanda at humaharap sa mga hamon ng pagtanda. Ang mahalaga ay huwag sisihin ang iyong sarili. Ang iyong nararamdaman ay lehitimo at karapat-dapat ng atensyon. Ang liwanag na tila napakalayo ay maaaring muling lumapit, ngunit kadalasan ay nangangailangan ito ng gabay at suporta. Mangyaring huwag mag-atubiling makipag-ugnayan sa isang propesyonal. Ikaw ay hindi nag-iisa sa paglalakbay na ito.