Psychologist Liwanag

Kamusta, Luna. Una sa lahat, nais kong sabihin na ang iyong nararamdaman ay ganap na normal at makatwiran bilang tugon sa isang nakababahalang pangyayari. Bagama't hindi direktang nangyari sa iyo, ang pagiging saksi, kahit sa pandinig lamang, sa isang insidente ng karahasan ay maaaring maging isang malalang sikolohikal na trauma. Ang iyong utak at katawan ay tumugon sa banta, at ang mga sintomas na iyong inilalarawan ay maaaring mga palatandaan ng mataas na antas ng pagkabalisa at post-traumatic stress.

Ang matinding takot na iyong naranasan sa oras na iyon ay nag-udyok ng isang malakas na tugon ng 'fight, flight, or freeze' sa iyong sistema. Ang iyong katawan ay literal na 'nagyelo' o nag-freeze sa harap ng nakakatakot na senyales. Ang pagkapagod, pagkahilo, at malamig na pakiramdam kapag dadaan ka sa lugar ay isang anyo ng kondisyong pag-iwas at pisikal na reaksyon sa paalala ng trauma. Ang iyong isipan ay iniuugnay ang lugar sa panganib, kaya't ang iyong sistema ng nerbiyos ay nagiging alerto.

Ang mga bangungot at biglaang paggising ay karaniwan din. Ang iyong isipan ay sinusubukang iproseso ang narinig na pangyayari sa panahon ng pagtulog, na nagdudulot ng mga nakababahalang panaginip na maaaring magparamdam sa iyo ng banta kahit na ligtas ka na. Ito ay bahagi ng natural na mekanismo ng pagharap sa trauma.

Para malampasan ito, mahalaga ang maingat at banayad na pagkilala sa iyong mga damdamin. Huwag husgahan ang iyong sarili sa pagiging 'masyadong sensitibo.' Maaari mong subukan ang mga diskarte sa pagbabalik sa kasalukuyan kapag nadarama ang pagkabalisa, tulad ng pagtuon sa iyong paghinga o pagmasid sa mga bagay sa iyong paligid. Isaalang-alang ang pag-iwas pansamantala sa ruta na iyon kung posible, upang bigyan ang iyong isipan ng espasyo para magpahinga. Ang pagsusulat sa journal tungkol sa iyong nararamdaman ay maaaring makatulong sa paglabas ng emosyon. Dahil ikaw ay isang estudyante ng sikolohiya, maaari mong gamitin ang iyong kaalaman sa mga mekanismo ng stress, ngunit tandaan na ang personal na karanasan ay iba sa teorya.

Kung ang mga sintomas na ito ay nagpapatuloy nang higit sa ilang linggo o nakakasagabal sa iyong pang-araw-araw na buhay, lubhang inirerekomenda ang pakikipag-ugnayan sa isang propesyonal na tagapayo o therapist. Maaari silang magbigay sa iyo ng mga espesipikong tool, tulad ng mga diskarte sa pagpapahupa ng trauma o cognitive-behavioral therapy, upang tulungan kang maayos na maproseso ang karanasang ito. Ang paghingi ng tulong ay tanda ng lakas, hindi kahinaan.