นักจิตวิทยาสว่าง

สวัสดีค่ะ Nisa ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่แบ่งปันความรู้สึกและสถานการณ์ในชีวิตตอนนี้ การที่คุณรู้สึกไม่อยากทำกิจกรรมใดๆ ขาดแรงจูงใจ และรู้สึกเหมือนไม่มีความสุขหรือไม่มีเป้าหมายนั้น เป็นเรื่องที่เข้าใจได้มากหลังจากที่คุณเพิ่งผ่านช่วงเวลาวิกฤตคู่สมรสและต้องเลี้ยงดูลูกวัยสามขวบที่มีความต้องการสูงควบคู่ไปกับการทำงานทางไกล ความรู้สึกเหล่านี้เป็นสัญญาณที่ควรใส่ใจและดูแลตัวเอง แต่ไม่จำเป็นต้องหมายความว่าคุณมีภาวะทางจิตเวชที่รุนแรงเสมอไป

การเริ่มต้นแก้ไขอาจทำได้โดยการยอมรับความรู้สึกของตัวเองก่อนว่าเป็นเรื่องปกติที่มนุษย์สามารถรู้สึกได้เมื่อเผชิญกับความเครียดสะสมและความเหนื่อยล้า ลองแบ่งภาระและความคาดหวังในชีวิตออกเป็นส่วนเล็กๆ แทนที่จะมองภาพใหญ่ทั้งหมดที่อาจดูหนักหนาเกินไป คุณอาจเริ่มจากกิจวัตรง่ายๆ ในแต่ละวัน เช่น การดื่มน้ำหนึ่งแก้วหลังตื่นนอน การเปิดหน้าต่างให้แสงธรรมชาติเข้าบ้าน หรือการกำหนดเวลา 5-10 นาทีเพื่อทำกิจกรรมส่วนตัวที่สงบ เช่น ฟังเพลงหรือนั่งเงียบๆ โดยไม่ต้องรู้สึกผิด

การเชื่อมโยงกับผู้อื่นก็เป็นขั้นตอนสำคัญ การหาพื้นที่ปลอดภัยเพื่อพูดคุยระบายความรู้สึก สามารถช่วยได้ ไม่ว่าจะเป็นกับเพื่อนที่ไว้ใจได้ กลุ่มสนับสนุนออนไลน์สำหรับแม่บ้านหรือผู้ปกครอง หรือการปรึกษานักจิตวิทยาแบบตัวต่อตัวหรือออนไลน์ ซึ่งเหมาะสำหรับผู้ใหญ่โดยเฉพาะ การได้พูดออกมาช่วยให้คุณจัดระเบียบความคิดและไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

สำหรับการดูแลครอบครัวและลูก การขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้างหรือคู่สมรส แม้จะผ่านวิกฤตมาแล้ว เป็นเรื่องที่ควรทำ คุณไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว การได้มีเวลาพักบ้างจะช่วยเติมพลังให้คุณกลับมาดูแลลูกและบ้านได้ดีขึ้น อย่าลืมว่า การดูแลตัวเองไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่เป็นพื้นฐานสำคัญของการดูแลคนอื่น ได้อย่างยั่งยืน

สุดท้าย การมองหา เป้าหมายเล็กๆ ในชีวิตประจำวันหรือความหมายใหม่ อาจเริ่มจากสิ่งใกล้ตัว เช่น การสังเกตและชื่นชมพัฒนาการเล็กๆ น้อยๆ ของลูก การทำงานที่ทำให้รู้สึกว่าตนมีคุณค่าแม้เพียงเล็กน้อย หรือการหากิจกรรมเดิมที่เคยชอบมาทำใหม่ในรูปแบบที่ง่ายลง การฟื้นฟูแรงจูงใจใช้เวลาและความอดทน ขอให้คุณใจดีกับตัวเองและให้เครดิตกับความพยายามทุกขั้นตอน ที่คุณทำอยู่แล้วในแต่ละวันค่ะ