Psycholoog Helder

Beste Dirk, jouw vraag raakt de kern van een diep menselijk thema: hoe waarde ontlenen aan wie je bent in plaats van wat je presteert. Het is begrijpelijk dat je je leeg en als een huichelaar voelt, want je hebt jarenlang een identiteit gebouwd op controle en discipline, overgenomen van je vader. Zelfrespect opbouwen begint vaak met het herkennen dat je waarde niet afhankelijk is van prestaties of controle. Je beschrijft een patroon waarin je jezelf strakker in het keurslijf duwt om niet te hoeven voelen; dit is een belangrijke observatie. Het kan helpen om te onderzoeken welke emoties of angsten daaronder liggen, bijvoorbeeld de angst om niet respectabel te zijn of de angst voor zwakte.

Een eerste stap kan zijn om kleine momenten van zelfcompassie in te bouwen in je dagelijkse routine, zonder je trainingsschema meteen los te laten. Probeer bijvoorbeeld na het sporten even stil te staan bij wat je lichaam voor je doet, in plaats van alleen bij hoe het eruitziet of presteert. Als leraar lichamelijke opvoeding ervaar je extra druk, maar je kunt dit ook zien als een kans: misschien kun je, binnen de grenzen van je rol, ook aandacht besteden aan het plezier in beweging of aan mentale veerkracht bij je leerlingen, wat een nieuwe invulling kan geven aan je werk zonder dat je het hoeft op te geven.

Het is niet nodig om je baan op te zeggen of te stoppen met trainen; het gaat om een verschuiving in focus. Acceptatie betekent niet dat je je overgeeft aan luiheid, maar dat je erkent dat je mens bent, met imperfecties en waarde los van prestaties. Je kunt overwegen om professionele begeleiding te zoeken, bijvoorbeeld van een psycholoog die gespecialiseerd is in lichaamsbeeld of identiteitsvraagstukken, om dit proces te ondersteunen. Dit kan je helpen om de leegte te verkennen en langzaam een identiteit op te bouwen die gebaseerd is op innerlijke kwaliteiten, zoals je betrokkenheid als leraar of je doorzettingsvermogen, in plaats van op wat je niet at of niet deed.

Tot slot, de erkenning dat je vrienden je inspirerend vinden, terwijl jij de leegte voelt, wijst op een kloof tussen hoe je wordt gezien en hoe je je voelt. Het kan helend zijn om met een vertrouwd iemand over deze innerlijke strijd te praten, zodat je niet alleen hoeft te dragen wat je verbergt. Dit proces van zelfacceptatie is geen rechte lijn; het vergt geduld en mogelijk vallen en opstaan, maar het is een weg naar een meer authentiek en vervullend leven, waar je waarde niet langer afhangt van controle over je lichaam.