Psycholoog Helder

Beste Joris, het is begrijpelijk dat je na zo'n naargeestige ervaring kampt met deze intense gevoelens. Wat je beschrijft, klinkt als een natuurlijke reactie op een traumatische gebeurtenis. Je lichaam en geest reageren op een ervaring die als levensbedreigend werd ervaren, en de verlamming en angst zijn uitingen van die overlevingsreactie. Het is belangrijk om te weten dat deze reactie niet betekent dat er iets mis is met je, maar wel dat je hulp kunt gebruiken om het te verwerken.

Een eerste, cruciale stap is om professionele ondersteuning te zoeken. Een psycholoog gespecialiseerd in trauma, bijvoorbeeld met behulp van EMDR of traumagerichte cognitieve gedragstherapie, kan je helpen de ervaring te verwerken. Deze therapievormen zijn effectief gebleken bij het verminderen van de lading van herinneringen en het doorbreken van de associatie tussen kleine ruimtes en gevaar. Je zou kunnen beginnen met het zoeken naar een geregistreerd psycholoog in je omgeving via de website van het NIP of je huisarts.

Naast therapie zijn er dingen die je zelf kunt doen om grip te krijgen op de angst. Het leren van ademhalingsoefeningen of grondingstechnieken kan je helpen tijdens momenten van paniek. Wanneer je de angst voelt opkomen, kun je proberen je te focussen op je ademhaling, bijvoorbeeld door langzaam en diep in en uit te ademen, of door je te concentreren op vijf dingen die je kunt zien, vier die je kunt voelen, drie die je kunt horen, twee die je kunt ruiken en één die je kunt proeven. Dit kan je helpen uit de gedachtespiraal te komen en terug te keren naar het hier en nu.

Het vermijden van situaties is op korte termijn logisch, maar op lange termijn kan het de angst juist versterken. Een geleidelijke en veilige blootstelling aan angstopwekkende situaties, bij voorkeur onder begeleiding van een professional, is vaak een essentieel onderdeel van herstel. Dit betekent niet dat je meteen weer een kelder in moet, maar wel dat je in kleine, beheersbare stapjes kunt oefenen met het tolereren van het gevoel van beperkte ruimte, bijvoorbeeld eerst door een deur open te laten staan. Dit proces heet exposure en helpt je brein te leren dat de situatie nu veilig is.

Tot slot is het belangrijk om ook ruimte te maken voor de gevoelens van verdriet en frustratie. Erken dat het normaal is om boos of verdrietig te zijn over de impact die deze ervaring op je leven heeft. Praat erover met mensen die je vertrouwt, of houd eventueel een dagboek bij. Lichaamsbeweging, zoals wandelen of hardlopen, kan ook helpen om spanning en stresshormonen af te voeren. Wees geduldig en vriendelijk voor jezelf; herstel van een schokkende gebeurtenis kost tijd en gaat vaak met vallen en opstaan.