روانشناس روشن

من پنجاه و پنج ساله هستم و اخیرا پس از بازنشستگی احساس می کنم رابطه ام با بدن و هویت زنانه ام تغییر کرده است. همسرم شصت ساله است و حدود سی سال است با هم زندگی می کنیم. از نظر عاطفی به او علاقه دارم اما هنگام نزدیک شدن جنسی گاهی احساس خجالت و بیگانگی با بدنم دارم، زیرا در سال های اخیر وزنم تغییر کرده و به دلیل بیماری تیروئید نیز تحت درمان هستم. پزشک گفته وضعیت جسمی من قابل کنترل است، اما من از صحبت کردن درباره نیازها و خواسته هایم خجالت می کشم. همسرم معمولا سکوت می کند و من نمی دانم آیا او نیز نگرانی یا نیاز متفاوتی دارد یا نه. مدتی است به جای گفت و گوی صمیمانه، هر دو درباره کارهای روزمره صحبت می کنیم و سپس از کنار هم بودن فاصله می گیریم. من نمی خواهم رابطه جنسی فقط به وظیفه ای برای حفظ زندگی مشترک تبدیل شود، اما از طرفی می ترسم مطرح کردن این موضوع باعث شود همسرم تصور کند او را طرد کرده ام. همچنین نگرانم که فرزندان بزرگسالمان اگر از مشکلات ما باخبر شوند، درباره ما قضاوت کنند. چگونه می توانم بدون شرم و بدون فشار، درباره تغییرات بدن، مرزهای شخصی، نیازهای عاطفی و شکل تازه ای از صمیمیت با همسرم گفت و گو کنم؟ آیا در این سن می توان رابطه ای گرم و رضایت بخش ساخت که فقط بر عملکرد جنسی متمرکز نباشد؟