روانشناس روشن

مریم عزیز، آنچه توصیف می کنید برای بسیاری از زوج ها در میانسالی و پس از آن قابل فهم است. تغییر وزن، تغییرات هورمونی، بیماری تیروئید، بازنشستگی و عبور از نقش های قدیمی می توانند احساس شما نسبت به بدن و هویت زنانه تان را تغییر دهند. این تغییر به معنای از بین رفتن جذابیت، عشق یا امکان صمیمیت نیست. صمیمیت در این مرحله می تواند از نو تعریف شود و لزوما به عملکرد جنسی یا تعداد دفعات رابطه وابسته نیست.

نخست مهم است میان شرم و واقعیت تفاوت بگذارید. شرم معمولا می گوید بدن من پذیرفتنی نیست یا اگر نیازم را بیان کنم، طرد خواهم شد. اما تغییر بدن بخشی طبیعی از زندگی است و ارزش شما را کم نمی کند. بهتر است به جای جنگیدن با بدن، با آن مهربان تر و واقع بینانه تر رفتار کنید. جمله هایی مانند، بدن من تغییر کرده و من هنوز شایسته محبت و لذت هستم، یا لازم نیست برای صمیمیت کامل به نظر برسم، می توانند به تدریج صدای انتقادگر درونی را آرام کنند.

برای آغاز گفت و گو، زمان مناسبی را انتخاب کنید، نه درست پیش از رابطه جنسی، نه هنگام ناراحتی و نه در میانه یک تعارض. می توانید در زمانی آرام بگویید، می خواهم درباره رابطه و احساس خودم با تو صحبت کنم، نه برای سرزنش یا رد کردن تو، بلکه چون نزدیکی ما برایم مهم است. سپس از جمله های شروع شونده با من استفاده کنید. مثلا، من در ماه های اخیر هنگام نزدیک شدن جنسی گاهی نسبت به بدنم احساس خجالت و فاصله کرده ام. این موضوع به معنای بی علاقگی به تو نیست. دوست دارم با هم راهی پیدا کنیم که هر دو احساس امنیت و نزدیکی بیشتری داشته باشیم.

تلاش کنید گفت و گو را به اعترافی طولانی یا حل فوری همه مشکلات تبدیل نکنید. هدف نخست، شنیدن و شنیده شدن است. پس از بیان احساس خود، از همسرتان بپرسید، تو در این سال ها درباره نزدیکی و رابطه ما چه احساسی داشته ای؟ آیا چیزی هست که گفتنش برایت دشوار بوده باشد؟ وقتی من از بدنم یا نیازهایم حرف می زنم، چه چیزی به تو کمک می کند احساس نکنی طرد شده ای؟ همچنین به او فرصت دهید بدون اصلاح کردن، دفاع کردن یا نتیجه گیری فوری پاسخ دهد. سکوت او ممکن است نشانه بی علاقگی باشد، اما می تواند ناشی از خجالت، ترس از رد شدن یا ناآشنایی با گفت و گو درباره مسائل صمیمی نیز باشد.

در کنار گفت و گو درباره احساسات، درباره مرزها و ترجیح های مشخص صحبت کنید. می توانید توضیح دهید چه نوع لمس یا نزدیکی در حال حاضر آرامش بخش است، چه چیزهایی باعث فشار یا خجالت می شود، و چه زمانی ترجیح می دهید مکث کنید. مرز به معنای رد کردن همسر نیست. مرز یعنی توضیح دادن شرایطی که در آن می توانید با رضایت و آرامش نزدیک شوید. جمله هایی مانند، امشب آمادگی رابطه جنسی ندارم، اما دوست دارم در آغوش تو باشم، یا دوست دارم آهسته تر پیش برویم و هر لحظه بتوانم مکث کنم، هم روشن هستند و هم راهی برای حفظ ارتباط پیشنهاد می کنند.

بهتر است صمیمیت را از تماس جنسی هدفمند جدا کنید. نشستن نزدیک هم، در آغوش گرفتن، گرفتن دست ها، ماساژ با رضایت دو طرف، قدم زدن، گفت و گو درباره خاطرات خوب، نگاه کردن به یک فیلم، خوابیدن در آغوش هم و بیان قدردانی می توانند پایه های نزدیکی باشند. گاهی زوج ها چنان بر رسیدن به رابطه جنسی کامل تمرکز می کنند که لمس و محبت ساده را از دست می دهند. شما می توانید دوره ای را برای بازسازی امنیت و لذت تعیین کنید که در آن هیچ الزامی برای ادامه دادن یا رسیدن به نتیجه خاصی وجود نداشته باشد. در این حالت هر دو نفر می توانند هر زمان که خواستند مکث کنند.

اگر تصمیم گرفتید رابطه جنسی داشته باشید، گفت و گو درباره سرعت، وضعیت بدنی، میزان راحتی، استفاده از بالش یا تغییر محیط می تواند کمک کننده باشد. درمان تیروئید یا تغییرات جسمی ممکن است بر انرژی، خلق، خشکی یا حساسیت بدنی اثر بگذارد، اما این موضوع برای هر فرد متفاوت است. چون پزشک گفته وضعیت شما قابل کنترل است، همچنان می توانید در ویزیت های معمول خود درباره هر علامت جسمی مرتبط با نزدیکی، درد، خشکی، کاهش میل یا خستگی سوال کنید. این بخش، مراقبت پزشکی معمول است و به معنای وجود مشکل جدی یا ضرورت درمان روانپزشکی نیست. اگر درد یا ناراحتی مداوم وجود دارد، نادیده گرفتن آن لازم نیست.

نگرانی شما درباره برداشت همسرتان نیز مهم است. می توانید صریحا بگویید، وقتی درباره دشواری بدنم حرف می زنم، قصد ندارم تو را پس بزنم. دارم تلاش می کنم شرایطی بسازیم که نزدیکی برای هر دو نفر خواستنی و امن باشد. همزمان مراقب باشید مسئولیت احساسات همسرتان را به تنهایی بر عهده نگیرید. شما حق دارید رضایت نداشته باشید، مکث کنید و شکل دیگری از محبت را انتخاب کنید. رابطه سالم جایی است که هر دو نفر بتوانند هم خواسته خود را بیان کنند و هم پاسخ منفی یا درخواست تغییر را بدون تنبیه و تحقیر بپذیرند.

درباره فرزندان بزرگسال نیز لازم نیست جزئیات خصوصی رابطه را با آنان در میان بگذارید. این موضوع متعلق به حریم شما و همسرتان است. اگر متوجه فاصله شما شدند، یک پاسخ ساده مانند، ما در حال سازگار شدن با تغییرات این دوره زندگی هستیم و خودمان درباره آن گفت و گو می کنیم، کافی است. کمک گرفتن از فرزندان برای داوری یا میانجیگری درباره مسائل صمیمی معمولا مناسب نیست، مگر در شرایط ویژه و با رضایت روشن هر دو نفر.

اگر همسرتان ابتدا سکوت کرد، گفتگو را شکست خورده تلقی نکنید. می توانید گفت و گو را کوتاه کنید و بگویید، لازم نیست همین حالا پاسخ کامل بدهی، اما دوست دارم چند روز دیگر دوباره درباره آن صحبت کنیم. اگر او به طور مداوم از هر گفت و گو اجتناب کند، نیازهای شما را بی اهمیت بداند، یا در برابر مرزهای شما فشار و خشم نشان دهد، مسئله فقط کمبود مهارت گفت و گو نیست و توجه جدی تری لازم دارد. در چنین شرایطی گفتگو با روانشناس زوج، ترجیحا فردی آشنا با مسائل میانسالی و صمیمیت، می تواند کمک کند. این کار برای پیدا کردن مقصر نیست، بلکه برای ایجاد زبان مشترک و امنیت بیشتر است.

شما همچنین می توانید با خودتان تمرین کنید که دقیقا چه می خواهید. شاید نیاز اصلی شما استراحت، نوازش، اطمینان، شنیده شدن، زمان بیشتر، آزادی از فشار، یا تجربه کردن شکل متفاوتی از رابطه باشد. لازم نیست از ابتدا پاسخ نهایی داشته باشید. می توانید با یک درخواست کوچک شروع کنید، مثلا هفته ای یک بار زمانی برای گفت و گوی بدون تلفن، یا هر شب چند دقیقه تماس محبت آمیز بدون انتظار رابطه جنسی. سپس ببینید چه چیزی احساس امنیت و گرما را بیشتر می کند.

رابطه گرم و رضایت بخش در پنجاه و پنج سالگی کاملا ممکن است، اما ممکن است شکل آن با گذشته فرق کند. صمیمیت پایدار بر رضایت متقابل، گفت و گوی صادقانه، پذیرش بدن در حال تغییر، احترام به مرزها و فرصت دادن به هر دو نفر برای کشف نیازهای تازه بنا می شود. بدن شما لازم نیست به گذشته برگردد تا شایسته عشق و نزدیکی باشد. هدف این نیست که خودتان را مجبور کنید همان زن گذشته باشید، بلکه این است که همراه همسرتان شکل واقعی و امروزی ارتباطتان را پیدا کنید.