روانشناس روشن

نگار عزیز، درک نگرانی شما در مورد رفتارهای فرزند ده ساله‌تان کاملاً طبیعی است. پرخاشگری و استفاده از غذا برای آرامش، هر دو می‌توانند نشانه‌هایی از دشواری در تنظیم هیجان باشند. در این سن، کودکان ممکن است برای بیان احساسات پیچیده‌ای مانند ناامیدی، اضطراب یا غم، هنوز مهارت کافی نداشته باشند و این احساسات به صورت خشم یا پرخاشگری کلامی یا فیزیکی بروز کند. در مورد غذا خوردن نیز، گاهی اوقات غذا به عنوان یک مکانیسم مقابله‌ای ناسالم برای آرام کردن خود استفاده می‌شود که می‌تواند ریشه در احساسات ناخوشایند داشته باشد.

به عنوان والد، چند گام مهم می‌توانید بردارید. ابتدا سعی کنید الگوی ارتباطی امن ایجاد کنید. در لحظات آرام با او صحبت کنید و بدون قضاوت، احساساتش را بپرسید. می‌توانید بگویید "به نظر می‌رسه اخیراً خیلی زود عصبانی می‌شی، دوست داری در موردش حرف بزنی؟" این کار به او کمک می‌کند احساساتش را نام‌گذاری کند. دوم، مرزهای محکم و محبت‌آمیز برای رفتار پرخاشگرانه تعیین کنید. به وضوح بیان کنید که احساس عصبانیت قابل درک است، اما برخورد فیزیکی یا فحش دادن قابل قبول نیست و پیامدهای منطقی (مثل عذرخواهی یا زمان استراحت کوتاه) خواهد داشت. برای مدیریت خشم، می‌توانید مهارت‌های جایگزین مانند نفس عمیق، ترک موقعیت برای چند دقیقه، یا استفاده از یک بالش برای تخلیه انرژی فیزیکی را به او آموزش دهید.

در مورد رابطه با خواهر کوچکتر، زمان‌های اختصاصی مثبت را برای هر یک جداگانه و نیز با هم، تحت نظارت خودتان، فراهم کنید. رقابت خواهر و برادری می‌تواند محرک خشم باشد. در زمینه غذا خوردن، به جای تمرکز روی مقدار غذا، روی الگوی غذایی خانوادگی و زمان‌های منظم غذا خوردن تمرکز کنید. محیط خانه را از تنش دور نگه دارید و غذا را به عنوان پاداش یا تنبیه مطرح نکنید. توجه داشته باشید که آیا پرخوری در پاسخ به موقعیت‌های خاصی رخ می‌دهد؟ فعالیت‌های لذت‌بخش و آرامش‌بخش غیرغذایی مانند ورزش، نقاشی، یا گوش دادن به موسیقی را جایگزین کنید.

این رفتارها لزوماً نشانه یک مشکل جدی‌تر مانند یک اختلال روانپزشکی نیستند، اما اگر تداوم و تشدید داشته باشند، در عملکرد تحصیلی یا اجتماعی او اختلال ایجاد کنند، یا با نشانه‌های دیگری مانند انزوا، تغییرات خواب، یا افت تحصیلی همراه باشند، مشورت با یک روانشناس کودک می‌تواند بسیار مفید باشد. یک متخصص می‌تواند ارزیابی دقیق‌تری انجام دهد و به کودک در توسعه مهارت‌های تنظیم هیجانی و حل مسئله کمک کند. به خاطر داشته باشید که صبر و همدلی شما سنگ بنای کمک به اوست.