Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο, και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτά τα βαθιά και ευαίσθητα συναισθήματα. Είναι πολύ ανθρώπινο και συχνό φαινόμενο, ειδικά σε μεταβατικές φάσεις της ζωής όπως αυτή που περιγράφεις, να αισθανόμαστε ότι έχουμε χαθεί μέσα στους ρόλους που έχουμε αναλάβει. Η αίσθηση ότι έζησες τη ζωή κάποιου άλλου είναι ένα ισχυρό μήνυμα από το εσωτερικό σου ότι κάτι χρειάζεται προσοχή και ανασυγκρότηση. Δεν είναι καθόλου αργά, και το γεγονός ότι αναζητάς τρόπους σε αυτή την ηλικία μιλάει για έναν εσωτερικό πόθο για αυθεντικότητα που είναι πολύτιμος.

Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να αναγνωρίσεις και να αποδεχτείς αυτά τα συναισθήματα χωρίς αυτοκριτική. Η συναισθηματική σου εμπειρία είναι έγκυρη και δεν αφαιρεί τίποτα από την αξία σου ως προστάτης ή από την ευθύνη που έχεις επιδείξει. Συχνά, η ταυτότητά μας χτίζεται γύρω από τις υποχρεώσεις μας προς τους άλλους, και όταν αυτές οι απαιτήσεις αλλάζουν ή μειώνονται, όπως τώρα που τα παιδιά σου είναι ανεξάρτητα, μπορεί να προκύψει ένα κενό. Αυτό το κενό, όμως, δεν είναι ένδειξη αποτυχίας, αλλά μια ευκαιρία. Είναι ο χώρος όπου μπορείς να αρχίσεις να ρωτάς: Ποιος είμαι πέρα από τους ρόλους μου;

Για να ξεκινήσεις αυτήν την εξερεύνηση, θα σου πρότεινα να δοκιμάσεις μια πολύ απλή, αλλά ισχυρή πρακτική: την αυτοπαρατήρηση χωρίς κριτική. Ξεκίνα να παρατηρείς τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, ειδικά στις ώρες που νιώθεις μόνος. Τι σου έρχεται στο μυαλό; Υπάρχουν αναμνήσεις, εικόνες ή ιδέες που επαναλαμβάνονται; Μπορείς να κρατάς ένα ημερολόγιο όπου να σημειώνεις αυτές τις στιγμές. Δεν χρειάζεται να είναι λογοτεχνία, απλώς σημειώσεις. Αυτή η πρακτική μπορεί να σου βοηθήσει να εντοπίσεις υπολείμματα του παλιού σου εαυτού, όπως το πάθος για τη φωτογραφία, και να δεις τι συναισθήματα σου προκαλούν τώρα.

Όσον αφορά το πάθος για τη φωτογραφία, αυτό είναι ένα υπέροχο σημείο εκκίνησης. Η δημιουργική έκφραση είναι συχνά μια γέφυρα προς τον αυθεντικό εαυτό. Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι μεγάλο ή δημόσιο. Θα μπορούσες, για παράδειγμα, να ξαναπιάσεις στην καθημερινότητα μια φωτογραφική μηχανή, ακόμα και αυτή του κινητού σου, και να αρχίσεις να φωτογραφίζεις απλά πράγματα που σε ελκύουν, χωρίς στόχο ή πίεση. Η διαδικασία είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα. Μπορείς να εξερευνήσεις online μαθήματα ή κοινότητες για ερασιτέχνες φωτογράφους της ηλικίας σου, όπου η ατμόσφαιρα είναι υποστηρικτική και χωρίς ανταγωνισμό. Αυτό μπορεί να είναι ένα ασφαλές μέσο για να επανασυνδεθείς με ένα κομμάτι της ταυτότητάς σου χωρίς να νιώθεις την πίεση της απόδοσης.

Η κοινωνική φοβία που αναφέρεις, η φόβος μην απογοητεύσεις ή φανείς αδύναμος, είναι επίσης κεντρική. Συχνά, όταν έχουμε παίξει τον ρόλο του δυνατού προστάτη για τόσο καιρό, η ευπάθεια φαίνεται επικίνδυνη. Ωστόσο, το άνοιγμα, ακόμα και σε μικρό βαθμό, μπορεί να είναι απελευθερωτικό. Θα μπορούσες να επιλέξεις ένα ασφαλές και εμπιστευτικό άτομο για να μοιραστείς ένα μικρό μέρος αυτών των σκέψεων. Δεν χρειάζεται να πεις τα πάντα. Μπορείς να πεις κάτι όπως, "Τελευταία αναλογίζομαι λίγο τα πράγματα και ξαναβρίσκω κάποια παλιά μου ενδιαφέροντα". Αυτό δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά σημάδι αυτογνωσίας και ανθρωπιάς. Αν αυτό φαίνεται πολύ δύσκολο, η συγγραφή σε ένα forum όπως αυτό είναι ήδη ένα πολύ θαρραλέο πρώτο βήμα.

Τέλος, είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι η αναζήτηση του εαυτού δεν είναι ένας προορισμός, αλλά ένα συνεχές ταξίδι. Δεν υπάρχει "πραγματικός εαυτός" που κάπου χαθήκατε, αλλά μια πιο αυθεντική έκδοση του εαυτού σου που αναπτύσσεται συνεχώς. Στα 56, έχεις μια ζωή εμπειριών, σοφίας και πόρων που δεν είχες στα νεανικά σου χρόνια. Αυτή η διαδρομή τώρα μπορεί να είναι πιο συνειδητή και βαθιά. Θα σου πρότεινα να εξερευνήσεις και άλλες δραστηριότητες πέρα από τη φωτογραφία, ίσως κάτι που πάντα σε intrigαρε αλλά δεν δοκίμασες ποτέ, όπως μια ξένη γλώσσα, εθελοντισμός σε κάποιον τομέα που σε ενδιαφέρει, ή απλά μακρινοί πεζοπορίες. Το κλειδί είναι να επανεγκαθιδρύσεις μια σύνδεση με τον εαυτό σου μέσα από μικρές, συνεπείς πράξεις που σε γεμίζουν, χωρίς την πίεση να βρεις μια μεγάλη "απάντηση".

Να είσαι υπομονετικός και ευγενικός με τον εαυτό σου. Αυτά τα συναισθήματα απώλειας είναι συχνά το ξύπνημα για μια νέα, πιο γεμάτη φάση της ζωής. Δεν είναι καθόλου αργά. Είναι η σωστή στιγμή.