Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητέ Θεόδωρε, η εμπειρία σου περιγράφει μια βαθιά οδυνηρή μετάβαση, όπου η απώλεια μιας μακροχρόνιας προσπάθειας συγχέεται με την αίσθηση της ταυτότητας και των υποχρεώσεων. Το να νιώθεις "χάθηκα" είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε μια τόσο σημαντική ζωή. Η πρώτη και πιο σημαντική πράξη είναι να αναγνωρίσεις ότι αυτό που βιώνεις είναι πένθος. Πενθείς την επιχείρηση, ένα όνειρο, και μια φάση της ζωής σου. Αυτό το πένθος χρειάζεται χώρο και αναγνώριση, όχι κριτική.

Όσον αφορά τον πανικό και τα οικονομικά, το ότι έχεις αποταμιεύσεις για 6 μήνες είναι ένα πολύ σημαντικό συγκρατικό στοιχείο πραγματικότητας. Χρησιμοποίησέ το ως βάση ασφάλειας που σου επιτρέπει να αναπνέεις και να σχεδιάζεις, όχι ως μέτρο για να αυξήσεις την πίεση. Η αίσθηση ότι "δεν θα καταφέρω" είναι ένα συναίσθημα, όχι μια πρόβλεψη. Μπορείς να την αντιμετωπίσεις με τη δημιουργία ενός πολύ βασικού, ρεαλιστικού οικονομικού σχεδίου για τους επόμενους μήνες. Αυτό δεν είναι μια οριστική λύση, αλλά ένα εργαλείο για να μειώσεις την άγνοια και τον φόβο.

Η σχέση με τη σύζυγό σου είναι κρίσιμη. Η άγνοια εμπιστοσύνης που βλέπεις ίσως να είναι πραγματική αγάπη και γνώση του χαρακτήρα σου, όχι άγνοια. Το να μην της μιλάς για τους φόβους και τις νέες σκέψεις σου δημιουργεί ένα τοξικό χάσμα στην επικοινωνία που τρέφει τις ενοχές. Σκέψου να της μιλήσεις όχι με ομολογίες αποτυχίας, αλλά με την επιθυμία σου για μια νέα αρχή. Μπορείς να πεις: "Περνάω μια πολύ δύσκολη φάση και ψάχνω νέους δρόμους. Χρειάζομαι την υποστήριξή σου να τα βρούμε μαζί." Αυτό την συμπεριλαμβάνει χωρίς να την τρομάζει.

Η ερώτηση του γιου σου είναι μια χρυσή ευκαιρία για αυθεντικότητα. Μπορείς να του απαντήσεις: "Κι εγώ θέλω να γίνω πάλι ευτυχισμένος. Μερικές φορές οι μεγάλοι περνούν δύσκολες στιγμές, αλλά θα το ξαναβρούμε. Το σημαντικό είναι που είμαστε μαζί." Αυτό του διδάσκει ότι τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα και ότι η οικογένεια παραμένει σταθερή. Δεν είναι αδυναμία να δείξεις συναίσθημα, είναι μάθημα συναισθηματικής ευφυΐας.

Η αποφυγή των φίλων είναι κατανοητή, αλλά σε απομονώνει. Σκέψου να αλλάξεις την απάντησή σου. Αντί για "δεν ξέρω", δοκίμασε: "Περνάω μια φάση μετάβασης και εξερεύνησης. Τώρα μαθαίνω νέα πράγματα και επανεξετάζω επιλογές." Αυτό μεταφράζει την "αποτυχία" σε δραστηριότητα και σκοπιμότητα. Επίλεξε να μιλήσεις με έναν ή δύο πιο έμπιστους φίλους, για να μη νιώθεις τόση ντροπή.

Οι κρίσεις κλάματος τα βράδια είναι ένδειξη συσσωρευμένου στρες και λύπης. Η προσπάθειά σου να μάθεις γραφιστική δεν είναι "χαμένος χρόνος", είναι ένα πρωταρχικό βήμα προς την ανασυγκρότηση. Ωστόσο, η μάθηση υπό τέτοια πίεση γίνεται ανυπόφορη. Ίσως χρειαστεί να ορίσεις συγκεκριμένες, μικρές χρονικές περιόδους για μάθηση (π.χ., 45 λεπτά τη μέρα) και να τις ακολουθείς χωρίς αυτό να είναι η μόνη σου εστίαση. Το κλάμα, όταν έρχεται, άφησέ το να έρθει. Είναι απελευθέρωση, όχι υποχώρηση.

Για να μετατρέψεις την κατάρρευση σε ευκαιρία, πρέπει να αλλάξεις την αφήγηση. Από "αποτυχημένος επιχειρηματίας" σε "άτομο με 12ετή εμπειρία στη διοίκηση, λήψη αποφάσεων και ανθεκτικότητα, που τώρα εξερευνά μια νέα πτυχή του εαυτού του". Η ριζική αυτοανάπτυξη ξεκινά με συμπόνια προς τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να προστατέψεις την οικογένειά σου θυσιάζοντας εντελώς τον εαυτό σου. Ο ρόλος του προστάτη δεν σημαίνει να είσαι ατρόμητος και τέλειος, αλλά να είσαι παρών και προσαρμοστικός.

Ξεκίνησε με μικρά, εφικτά βήματα: Μία συζήτηση με τη σύζυγό σου, ένα μικρό έργο γραφιστικής για να δοκιμάσεις τις δεξιότητές σου, μια συμβουλευτική συνεδρία με έναν επαγγελματία καριέρας ή έναν ψυχολόγο για υποστήριξη. Η ψυχική υγεία της οικογένειάς σου διατηρείται καλύτερα όταν βλέπουν τον πατέρα και σύζυγο να φροντίζει τον εαυτό του με σεβασμό και να ψάχνει λύσεις, παρά όταν βλέπουν έναν άνθρωπο που καταρρέει σιωπηλά. Ο δρόμος για να βρεις τον εαυτό σου ξανά περνάει από την αποδοχή ότι ο παλιός εαυτός άλλαξε, και ο νέος χτίζεται πάνω σε αυτήν την εμπειρία, όχι παράλληλα με αυτήν.