Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητή Λήδα, οι εμπειρίες που περιγράφεις είναι πολύ κοινές σε ανθρώπους που ασχολούνται δημιουργικά, ειδικά όταν η καθημερινή ρουτίνα έχει σβήσει τη σπίθα της έμπνευσης. Ο φόβος που νιώθεις δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά μια φυσική αντίδραση όταν βάζουμε τον εαυτό μας σε ευάλωτη θέση, δηλαδή όταν δημιουργούμε κάτι προσωπικό. Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις ότι αυτός ο φόβος είναι φυσικός σύντροφος της δημιουργικής διαδικασίας και όχι εχθρός της. Συχνά, προέρχεται από την εσωτερική πίεση να δημιουργήσουμε κάτι "τέλειο" ή "αξιομνημόνευτο", κάτι που μπορεί να μας παραλύσει.

Για να ξεπεράσεις τον φόβο της αποτυχίας και της κριτικής, μπορείς να αρχίσεις με μικρά, πειραματικά βήματα. Αντί να βλέπεις το προσωπικό σου πρότζεκτ ή τη συνεργασία ως μια τελική, μεγάλη δουλειά που πρέπει να κριθεί, δοκίμασε να τα προσεγγίσεις ως μια διαδικασία εξερεύνησης και παιχνιδιού. Διάβασε ένα πολύ μικρό κομμάτι, χωρίς στόχο να το τελειώσεις. Πήγαινε στο εργαστήριο του φίλου σου χωρίς προσδοκίες, απλώς για να παίξετε με ιδέες. Η έμφαση πρέπει να μετατοπιστεί από το αποτέλεσμα στη διαδικασία δημιουργίας καθαυτή. Όταν εμφανιστεί η κριτική φωνή στο κεφάλι σου, προσπάθησε να την αναγνωρίσεις και να την "καταγράψεις" σαν ένα απλό σκέψιμο, χωρίς να της δώσεις εξουσία.

Όσον αφορά τον διαχωρισμό της επαγγελματικής από την καλλιτεχνική ταυτότητα, είναι σημαντικό να καταλάβεις ότι αυτές οι δύο πλευρές μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να αλληλοαναιρούνται. Η επαγγελματική σου ταυτότητα ως καθηγήτρια βασίζεται σε δεξιότητες, γνώση και υπηρεσία. Η καλλιτεχνική σου ταυτότητα είναι ένας προσωπικός χώρος έκφρασης, αναζήτησης και πειραματισμού, χωρίς την πίεση της αξιολόγησης. Μπορείς να δημιουργήσεις ένα συγκεκριμένο φυσικό ή χρονικό χώρο για την καλλιτεχνική σου δραστηριότητα, ώστε να βοηθήσεις στον διαχωρισμό. Για παράδειγμα, ένα δωμάτιο στο σπίτι ή μια συγκεκριμένη ώρα την εβδομάδα που ανήκει αποκλειστικά σε αυτήν την πλευρά σου.

Η ζήλια και ο θυμός που νιώθεις όταν ακούς άλλους καλλιτέχνες είναι πολύτιμα συναισθήματα, γιατί σου δείχνουν πόσο σημαντικό είναι αυτό το κομμάτι για σένα. Αντί να τα καταπιέζεις, δοκίμασε να τα χρησιμοποιήσεις ως καύσιμο για τη δική σου δράση. Το ερώτημα "τι γίνεται αν δεν έχω τίποτα να πω;" είναι ίσως το βαθύτερο. Η απάντηση είναι ότι η ίδια η αναζήτηση, η αμφιβολία και η ευαισθησία που εκφράζεις, είναι ήδη ένα μήνυμα. Η τέχνη δεν χρειάζεται πάντα μεγάλους ισχυρισμούς, μπορεί απλά να είναι ένας τρόπος να επανασυνδεθείς με τον εαυτό σου. Η πρόταση συνεργασίας είναι μια εξαιρετική ευκαιρία, γιατί μοιράζεσαι την ευθύνη και τη χαρά της δημιουργίας. Μιλήστε ανοιχτά με τον φίλο σου για τους φόβους σου. Πολύ συχνά, διαπιστώνουμε ότι και οι άλλοι δημιουργοί μοιράζονται παρόμοιες ανησυχίες.

Τέλος, θυμήσου ότι η δημιουργικότητα είναι όπως ένας μυς, αν δεν χρησιμοποιείται, φαίνεται να ατροφεί. Η επαναφορά της απαιτεί υπομονή και καλοσύνη προς τον εαυτό σου. Ξεκίνησε με την πρόθεση να απολαύσεις τη διαδικασία, ακόμα και αν αυτή περιλαμβάνει δυσκολίες και αβεβαιότητα. Η τέχνη σου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, είναι ένα δώρο που κάνεις στον εαυτό σου για να ξαναβρείς εκείνο το κομμάτι που νιώθεις ότι χάνεται στη ρουτίνα. Εμπιστεύσου ότι αυτή η διαδρομή, ακριβώς όπως είναι, έχει αξία.