Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο, και ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτή την πολύπλοκη και προσωπική εμπειρία. Η περιγραφή σου είναι εξαιρετικά διεισδυτική και δείχνει μια βαθιά κατανόηση των μηχανισμών που λειτουργούν. Το να συνδέεις την τροφική και συναισθηματική εξάρτηση με το παλιό τραύμα είναι το κλειδί. Η συμβατική θεραπεία για τις κρίσεις πανικού μπορεί να επικεντρώνεται στη διαχείριση των συμπτωμάτων, ενώ εσύ αναγνωρίζεις ότι χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η πηγή, δηλαδή το μη επιλυμένο τραύμα. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι ένα τεράστιο πρώτο βήμα.

Ο κύκλος που περιγράφεις είναι πραγματικός και ισχυρός. Η κρίση πανικού, που πυροδοτείται από έναν αθόρυβο ήχο, ενεργοποιεί το σύστημα "φυγής ή πάλης". Το να τρέξεις στο ψυγείο είναι μια προσπάθεια του σώματος και του νου σου να αυτορυθμιστεί και να ηρεμήσει μέσω μιας άμεσης, αισθητηριακής εμπειίας. Το φαγητό προσφέρει μια στιγμιαία αίσθηση πλήρωσης και ηρεμίας, αλλά όπως λες, είναι ψεύτικη και ακολουθείται από ντροπή. Η ντροπή αυτή τροφοδοτεί περαιτέρω άγχος, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Παράλληλα, η αναζήτηση επιβεβαίωσης από τον σύντροφο είναι μια φυσική ανάγκη για ασφάλεια και σύνδεση σε μια στιγμή που αισθάνεσαι ότι καταρρέεις. Ωστόσο, όταν αυτή η αναζήτηση γίνεται απελπισμένη και συνεχής, μπορεί να γίνει πηγή πίεσης.

Για να σπάσεις αυτόν τον κύκλο, θα πρέπει να εργαστείς ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα: το τραύμα, τις κρίσεις πανικού και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης. Πρώτον, είναι ζωτικής σημασίας να αναζητήσεις έναν ψυχολόγο που ειδικεύεται σε θεραπεία τραύματος, όπως η Θεραπεία Εκτεθειμένης σε Αναμνήσεις και Αναστολές (Prolonged Exposure) ή η Θεραπεία Αφομοίωσης και επεξεργασίας κίνησης των ματιών (EMDR). Αυτές οι προσεγγίσεις στοχεύουν ακριβώς στην επεξεργασία των συναισθηματικά φορτισμένων αναμνήσεων του ατυχήματος, ώστε να μειωθεί η δύναμη των "εκκολάπτων" που προκαλούν τις κρίσεις πανικού.

Δεύτερον, μπορείς να ξεκινήσεις να χτίζεις ένα "εργαλειολόγιο" για τη στιγμή της κρίσης. Όταν αισθανθείς την παρόρμηση να τρέξεις στο ψυγείο, σταμάτα για μια στιγμή αν είναι δυνατόν. Δοκίμασε να εστιάσεις στην αναπνοή σου, να κάνεις βαθιές, αργές εισπνοές και εκπνοές. Χρησιμοποίησε τεχνικές γειώσεως (grounding), όπως να απαριθμήσεις πέντε πράγματα που βλέπεις, τέσσερα που ακούς, τρία που αγγίζεις. Αυτό βοηθά να επιστρέψεις στο παρόν και να αποσυνδεθείς από την αναμνήσει. Στόχος δεν είναι να καταστείλεις το συναίσθημα, αλλά να το παρατηρήσεις χωρίς να ενεργήσεις αμέσως με το φαγητό.

Τρίτον, σχετικά με τη συναισθηματική εξάρτηση, η επικοινωνία με τον σύντροφό σου είναι κρίσιμη. Μπορείτε να συζητήσετε και να ορίσετε μαζί ένα προληπτικό σχέδιο δράσης. Για παράδειγμα, μπορείτε να συμφωνήσετε ότι όταν νιώθεις μια κρίση να έρχεται, θα του πεις μια συγκεκριμένη φράση (π.χ., "Χρειάζομαι στήριξη τώρα") και αυτός μπορεί να προσφέρει μια συγκεκριμένη απάντηση, όπως μια ήσυχη αγκαλιά χωρίς πολλά λόγια. Αυτό δημιουργεί προβλεψιμότητα και ασφάλεια και για τους δύο, μειώνοντας την αίσθηση απελπισίας και πίεσης.

Τέλος, είναι σημαντικό να αντικαταστήσεις τον κύκλο της ντροπής με συμπόνια προς τον εαυτό σου. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι αδυναμίες, αλλά στρατηγικές επιβίωσης που αναπτύχθηκαν σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής σου. Η διαδικασία του να τις ξετυλίξεις και να τις αλλάξεις απαιτεί χρόνο και υπομονή. Η εργασία με έναν ειδικό στο τραύμα θα σε βοηθήσει να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου τόσο με το φαγητό όσο και με την ανάγκη για επιβεβαίωση, μετατρέποντάς τες από μηχανισμούς αντιμετώπισης σε συνειδητές επιλογές. Θυμήσου, δεν είσαι μόνος σε αυτό το ταξίδι.