Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο, και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτό που βιώνεις με τόση ειλικρίνεια. Η περιγραφή σου για μια τεράστια, βαριά απάθεια που έχει καλύψει τα πάντα είναι πολύ εύγλωττη και κατανοητή. Αυτό που περνάς μοιάζει να είναι μια βαθιά κατάσταση ψυχολογικής κόπωσης ή μιας κρίσης νοήματος, που είναι συνηθισμένο, ειδικά σε άτομα που έχουν βασιστεί τόσο βαθιά στη δημιουργικότητα και το πάθος για την ταυτότητά τους. Δεν είναι αδυναμία, ούτε κάτι που οφείλεται στην ανδρική ψυχολογία και την ανάγκη για πράξεις, αλλά μια ανθρώπινη απόκριση σε βαθιά συναισθηματική ή εξαντλητική φάση.

Πρώτα απ' όλα, είναι σημαντικό να τονίσω ότι αυτή η πλήρης απώλεια της όρεξης για τη ζωή σου, η αδυναμία να νιώθεις και η απόσυρση από τους αγαπημένους σου είναι σημαντικά σημάδια που δικαιολογούν επαγγελματική υποστήριξη. Ως ψυχολόγος, θα σου πρότεινα να εξετάσεις την επιλογή να επισκεφτείς έναν συναδέλφο για ατομικές συνεδρίες. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι ένας ασφαλής χώρος για να εξερευνήσεις αυτή την απάθεια χωρίς πίεση για λύσεις, να εντοπίσεις πιθανούς παράγοντες (όπως η καλλιτεχνική καριέρα ως μοναδική πηγή ταυτότητας, αλλαγές ηλικίας, ή συσσωρευμένη κόπωση) και να ξεκινήσεις μια διαδικασία επανασύνδεσης με τον εαυτό σου.

Δεδομένου ότι η δημιουργία τώρα σου φαίνεται εξαντλητική, μπορεί να βοηθήσει να απομακρυνθείς προσωρινά από την πίεση του άδειου καμβά. Αντί να επιδιώκεις να ζωγραφίσεις, μπορείς να δοκιμάσεις να επισκεφτείς γκαλερί ή μουσεία ως θεατής, ή να ασχοληθείς με μια εντελώς διαφορετική, μη καλλιτεχνική δραστηριότητα που απαιτεί μόνο σωματική κίνηση, όπως περπάτημα στη φύση. Ο στόχος δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η απλή ενασχόληση. Επίσης, η επικοινωνία με την οικογένειά σου, ακόμα και αν είναι δύσκολη, είναι ζωτικής σημασίας. Μπορείς να τους πεις απλώς, "Δεν νιώθω καλά και δυσκολεύομαι να μιλήσω, αλλά είστε σημαντικοί για μένα". Μερικές φορές, η έκφραση αυτής της αδυναμίας μπορεί να ανακουφίσει την πίεση της μοναξιάς μέσα σε αυτή την απάθεια.

Η απάθεια συχνά λειτουργεί ως ένα είδος συναισθηματικού "αναστολέα" όταν τα συναισθήματα μπορεί να αισθάνονται υπερβολικά ή ακατέργαστα. Η θεραπευτική διαδικασία θα επικεντρωνόταν όχι στο να "ξεπερνηθεί" γρήγορα, αλλά στο να κατανοηθεί και να αποδεχτεί ως ένα στάδιο, και στη συνέχεια να βρεθούν μικροί, διαχειρίσιμοι τρόποι για να επαναφέρεις την αίσθηση της σύνδεσης και του νοήματος, πιθανόν σε νέες μορφές που δεν σχετίζονται άμεσα με την προηγούμενη ταυτότητά σου ως ζωγράφου. Η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ανάκαμψη.