Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο. Πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για την ειλικρίνεια και να επιβεβαιώσω ότι όσα περιγράφεις είναι συνηθισμένα σε ανθρώπους που έχουν βιώσει ένα τραυματικό γεγονός, και ότι αυτό που βιώνεις δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά αντίδραση σε μεγάλη πίεση. Η σύνδεση μεταξύ τραύματος, συναισθηματικής υπερδιέγερσης και αυτοπροστατευτικών συμπεριφορών όπως η καταναγκαστική υπερφαγία μπορεί να δημιουργήσει έναν αλληλεπιδραστικό φαύλο κύκλο που εντείνει και τις κρίσεις πανικού.

Ένα πρώτο πρακτικό βήμα είναι να αναγνωρίσεις και να χαρτογραφήσεις με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια τα προειδοποιητικά σήματα πριν την υπερφαγία και πριν την κρίση πανικού: συγκεκριμένες σκέψεις, εικόνες, ώρες (μν: συμβαίνει κυρίως νύχτα), σωματικές αισθήσεις, γεγονότα πυροδότησης. Αυτή η επίγνωση των προειδοποιητικών σημαδιών είναι απαραίτητη για να δημιουργήσεις μικρές παρεμβάσεις πριν η συμπεριφορά γίνει αυτοματική.

Σχετικά με θεραπευτικές προσεγγίσεις, υπάρχουν στοχευμένες μεθόδοι που απευθύνονται χωριστά στην υπερφαγία και στην τραυματική εμπειρία, και μερικές που συνδέουν και τα δύο. Η Θεραπεία Συμπεριφορικής Γνωστικής εστιασμένη στην υπερφαγία (CBT για υπερφαγία) δουλεύει με την αναγνώριση και την αλλαγή των σκέψεων και των συμπεριφορών που συντηρούν την υπερφαγία, μαζί με τεχνικές πρόληψης υποτροπής και σταδιακής αντιμετώπισης των θυμικών εναύσεων. Η Θεραπεία Εστιασμένη στο Τραύμα όπως η EMDR ή άλλες τεχνικές που στοχεύουν στη σταθεροποίηση και επεξεργασία του τραυματικού υλικού μπορεί να μειώσει την ένταση των πυροδοτήσεων που προκαλούν την ανάγκη για "μούδιασμα" μέσω φαγητού.

Παράλληλα, δεξιότητες διαχείρισης συναισθημάτων και αντοχής στην κρίση είναι χρήσιμες: τεχνικές αξιολόγησης της έντασης του κινήματος, "urge surfing" όπου εκθέτεις νοερά και παρατηρείς την κορύφωση της επιθυμίας χωρίς να ενεργήσεις, και εναλλακτικές συμπεριφορές που παρέχουν άμεση αλλά πιο ασφαλή ανακούφιση, όπως σύντομο περπάτημα, παγωμένο νερό στο πρόσωπο, σύντομη άσκηση ή τηλεφώνημα σε υποστηρικτικό άτομο. Η εκμάθηση δεξιοτήτων αναπνοής και γείωσης σε συνθήκες μη κρίσης και η εξάσκησή τους σε μικρές δυσκολίες κάνουν αυτές τις τεχνικές περισσότερο διαθέσιμες στη στιγμή της έντασης.

Επειδή αναφέρεις έντονες σωματικές αντιδράσεις (παλμοί, εφίδρωση, φόβος καρδιακού), μπορεί να βοηθήσει η σταδιακή έκθεση στις σωματικές αισθήσεις μέσω interoceptive exposure, μια προσέγγιση που μαθαίνει στον οργανισμό ότι οι σωματικές αισθήσεις δεν σημαίνουν αναπόφευκτη καταστροφή. Αυτή η μέθοδος συνδυάζεται με εκπαιδευμένη θεραπευτική καθοδήγηση και όχι με προσπάθεια μόνος σου. Επίσης, μια ιατρική εκτίμηση για να αποκλειστούν φυσιολογικά αίτια των συμπτωμάτων είναι λογική, χωρίς να αντικαθιστά την ψυχοθεραπεία.

Στο πρακτικό επίπεδο νύχτας, φτιάξε ένα σαφές σχέδιο πρόληψης: τακτικά γεύματα κατά τη διάρκεια της ημέρας για μείωση της νυχτερινής λαχτάρας, περιορισμός προσβασιμότητας σε τρόφιμα που συνδέονται με την υπερφαγία, ένα βραδινό τελετουργικό ηρεμίας (χαλαρωτική δραστηριότητα, σταδιακή μείωση οθονών), και ένα προκαθορισμένο σετ μικρών "αντιμεταβατικών" ενεργειών όταν νιώθεις το πρώτο κύμα άγχους. Επιπλέον, γράψε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σε ένα σημειωματάριο πριν πέσεις για ύπνο-αυτή η πράξη μπορεί να μειώσει τη ροή επεξεργασίας που μεγεθύνει τη νυχτερινή κρίση.

Συνεργασία με θεραπευτή είναι σημαντική. Μια συνδυαστική προσέγγιση που περιλαμβάνει CBT για υπερφαγία, θεραπεία τραύματος και εκπαίδευση σε δεξιότητες συναισθηματικής ρύθμισης ή DBT δεξιότητες, έχει μεγαλύτερο όφελος από μεμονωμένες προσπάθειες. Θέσε μικρούς, ρεαλιστικούς στόχους, όπως μείωση της νυχτερινής συχνότητας κατά 20 30 50 τοις εκατό σταδιακά, και αξιολόγησε την πρόοδο μαζί με τον θεραπευτή. Αν νιώσεις ότι ο κίνδυνος αυτοτραυματισμού ή έντονης απαίτησης φαρμακευτικής παρέμβασης εμφανίζεται, ζήτα συντονισμό με γιατρό, αλλά η κύρια δουλειά στην περίπτωση σου θα γίνει μέσα από ψυχοθεραπεία.

Τέλος, να θυμάσαι ότι η αλλαγή χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Το να σπάσεις τον κύκλο απαιτεί συνδυασμό αυτοπαρατήρησης, προετοιμασίας για τις κρίσιμες στιγμές, εκμάθησης δεξιοτήτων διαχείρισης και επεξεργασίας του τραυματικού υλικού με έναν επαγγελματία. Με οργανωμένο σχέδιο και υποστήριξη, μπορείς να μειώσεις σταδιακά τη δύναμη της υπερφαγίας ως "μηχανισμού αυτοπροστασίας" και να μειώσεις και τις κρίσεις πανικού.