นักจิตวิทยาสว่าง

สวัสดีครับธนวัฒน์ การที่คุณรู้สึกสับสนและหลงทางในวัย 22 ปีเป็นประสบการณ์ที่พบได้บ่อยและเป็นธรรมชาติมากสำหรับวัยรุ่นตอนต้นที่เพิ่งก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่ การที่คุณตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจังเช่นนี้แสดงถึงความตระหนักรู้และความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญมาก

ก่อนอื่น อยากให้คุณเข้าใจว่า ความรู้สึกหลงทางไม่ใช่ความล้มเหลว แต่เป็นสัญญาณของการเติบโตและความต้องการค้นหาทิศทางที่สอดคล้องกับตัวตนที่แท้จริง การเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนอาจทำให้คุณรู้สึกกดดันและตามไม่ทัน แต่เส้นทางชีวิตของแต่ละคนมีจังหวะเวลาและรูปแบบที่แตกต่างกัน การที่เพื่อนบางคนดูเหมือนมีเป้าหมายชัดเจนแล้ว ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่เคยผ่านช่วงเวลาสับสนมาก่อน หรือว่าเส้นทางนั้นจะเหมาะสมกับคุณ

คำถามสำคัญคือ ควรเริ่มค้นหาตัวเองจากจุดไหน ขอแนะนำให้เริ่มจากภายในก่อน โดยการทบทวนและสังเกตตัวเองอย่างไม่ตัดสิน ลองถามตัวเองด้วยคำถามเปิด เช่น อะไรที่ทำให้คุณรู้สึกมีพลังหรือตื่นเต้นเมื่อได้ทำ แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย? อะไรที่คุณทำแล้วมักลืมเวลา? สถานการณ์แบบไหนที่คุณรู้สึกเป็นตัวของตัวเองที่สุด? การเขียนบันทึกความคิดและความรู้สึกประจำวันอาจช่วยให้คุณเห็นรูปแบบหรือความสนใจที่ซ่อนอยู่ได้ชัดเจนขึ้น

สำหรับคำถามว่าควรยอมทำงานไปก่อนหรือรอหาสิ่งที่ใช่ ขอแนะนำแนวทางกลางๆ คือ การทำงานไปพร้อมกับการสำรวจตัวเอง คุณอาจเริ่มทำงานที่ดูเหมือนเป็นไปได้หรือให้ประสบการณ์บางอย่าง แม้อาจไม่ใช่ความฝันสุดท้ายก็ตาม การได้ลงมือทำและอยู่ในสภาพแวดล้อมของการทำงานจะช่วยให้คุณเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองมากขึ้น เช่น คุณชอบวัฒนธรรมองค์กรแบบไหน ทักษะอะไรที่คุณทำได้ดีหรืออยากพัฒนา การทำงานยังช่วยลดแรงกดดันจากครอบครัวและสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจบางส่วน ซึ่งจะทำให้คุณค้นหาตัวเองต่อไปได้ด้วยความกดดันน้อยลง

ในขณะเดียวกัน จงวางแผนเวลาและพลังงานส่วนหนึ่งไว้สำหรับ การทดลองและเปิดประสบการณ์ใหม่ อย่างต่อเนื่อง ไม่จำเป็นต้องเป็นกิจกรรมใหญ่โต อาจเริ่มจากงานอดิเรกใหม่ คอร์สเรียนสั้นๆ การพบปะผู้คนจากวงการต่างๆ การอ่านหนังสือหรือฟังพอดแคสต์ในหัวข้อที่หลากหลาย เป้าหมายในขั้นนี้ไม่ใช่การหาคำตอบสุดท้ายทันที แต่เป็นการสะสมข้อมูลเกี่ยวกับโลกและเกี่ยวกับตัวเองให้มากพอที่จะช่วยในการตัดสินใจครั้งใหญ่ต่อไป

เมื่อถูกครอบครัวกดดัน การสื่อสารอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับความรู้สึกและแผนการของคุณอาจช่วยได้ แทนที่จะบอกว่า "ยังไม่รู้" คุณอาจบอกว่า "กำลังอยู่ในกระบวนการค้นหาและทดลองสิ่งต่างๆ เพื่อให้เจอทางที่เหมาะจริงๆ" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคุณจริงจังกับเรื่องนี้และมีกระบวนการ ไม่ใช่เพียงแค่รอคอย

สุดท้าย อยากให้คุณใจดีกับตัวเองมากขึ้น วัย 22 ปียังมีเวลาอีกมากในการค้นพบและสร้างตัวตน การเดินทางค้นหาตัวเองเป็นกระบวนการต่อเนื่องตลอดชีวิต ไม่ใช่จุดหมายที่ต้องไปให้ถึงโดยเร็ว ความรู้สึก "เปลือยๆ" หรือ "ไม่มีตัวตน" ในตอนนี้อาจเป็นพื้นที่ว่างที่พร้อมจะถูกเติมเต็มด้วยประสบการณ์และความเข้าใจใหม่ๆ เกี่ยวกับตัวเอง ขอให้คุณก้าวทีละขั้นด้วยความสงบและเชื่อมั่นในกระบวนการของชีวิตตัวเอง