นักจิตวิทยาสว่าง

พลอยคะ คำถามของคุณสะท้อนถึงความขัดแย้งภายในที่ลึกซึ้งระหว่างบทบาทสังคม (นักจิตวิทยาที่ทุ่มเท) กับความต้องการส่วนบุคคล (ความใกล้ชิดที่แท้จริง) ซึ่งไม่ใช่แค่ปัญหาการติดงาน แต่เป็นการต่อสู้กับขอบเขตทางอารมณ์ที่คุณตั้งขึ้นกับตัวเอง การที่งานกลายเป็นกำแพงกั้นความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นกลไกป้องกันที่ซับซ้อน ซึ่งอาจเกิดจากหลายปัจจัยร่วมกัน เช่น ความกลัวที่จะเปิดเผยตัวตนอย่างไม่มีที่ปิดบัง ความกดดันในการต้องเป็นผู้ให้ที่สมบูรณ์แบบ หรือแม้แต่ความไม่แน่ใจในตัวตนเมื่อไม่ได้สวมบทบาท 'ผู้ช่วยเหลือ' อยู่

สิ่งที่น่าสนใจคือคุณพยายามใช้เทคนิคการตั้งสติ (อย่างการพูดกับตัวเอง) แต่ไม่ประสบความสำเร็จ นี่อาจบ่งชี้ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่เทคนิค แต่อยู่ที่ความหมายทางอารมณ์ที่คุณมอบให้กับความใกล้ชิด เมื่อคุณมองว่ามันเป็น 'ภาระหน้าที่' แสดงว่าคุณอาจแยกตัวตนออกจากประสบการณ์นั้น ไม่ได้อยู่กับมันอย่างเต็มที่ เช่นเดียวกับที่คุณทำกับงาน-คุณอาจใช้งานเป็นที่หลบภัยจากความรู้สึกที่ยากลำบากกว่า เช่น ความอ่อนแอ ความต้องการ หรือความกลัวที่จะถูกตัดสิน

วิธีจัดการที่ลึกซึ้งกว่าการบังคับตัวเองให้ผ่อนคลายคือการสำรวจความหมายที่แท้จริงของความใกล้ชิดสำหรับคุณ ลองถามตัวเองดูค่ะว่า 'ฉันกลัวอะไร เมื่อต้องปล่อยวางบทบาทและเป็นแค่พลอย?' หรือ 'ถ้าไม่มีงานมากั้น ฉันจะต้องเผชิญกับอะไรในความสัมพันธ์นี้?' บางครั้งการติดงานไม่ใช่แค่เพราะงาน แต่เป็นวิธีควบคุมความรู้สึกที่คุณยังไม่พร้อมจัดการ เช่น ความรู้สึกไม่เพียงพอ หรือความกลัวที่จะถูกทิ้งร้าง หากเป็นเช่นนั้น การพยายามลดเวลาทำงานโดยไม่แก้ที่ต้นตออารมณ์อาจทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเอง 'เสียสมดุล' มากยิ่งขึ้น

สำหรับความสัมพันธ์ คุณอาจลองสื่อสารอย่างเปิดเผยกับแฟน-but not about the problem, but about the process คือบอกเขาว่าคุณกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่กับความใกล้ชิดโดยไม่ต้องเป็นผู้ให้ตลอดเวลา และขอให้เขาช่วยสร้างพื้นที่ปลอดภัยที่คุณสามารถ 'ไม่สมบูรณ์แบบ' ได้ บางครั้งการที่คู่รักเข้าใจว่าความยากลำบากของคุณไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นการเดินทางภายในที่คุณกำลังเผชิญ ก็ช่วยลดแรงกดดันลงได้มาก ทั้งนี้ คุณอาจต้องตั้งขอบเขตกับตัวเองก่อน เช่น กำหนด 'ช่วงเวลาปลอดงาน' ที่คุณจะไม่คิดหรือพูดถึงงานเลย-ไม่ใช่เพื่อแฟน แต่เพื่อตัวคุณเองในการฝึกการอยู่กับปัจจุบันโดยไม่ต้องหนี

สุดท้ายนี้ คุณอาจพิจารณาว่าการปลูกต้นไม้และฟังเพลงบรรเลง-กิจกรรมที่คุณชอบ-สามารถเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของงานกับโลกของความสัมพันธ์ได้หรือไม่ เช่น ลองชวนแฟนปลูกต้นไม้ด้วยกันโดยไม่พูดถึงงาน หรือใช้เพลงบรรเลงเป็นสัญญาณบอกสมองว่าตอนนี้คือเวลาสำหรับตัวคุณและเขา การใช้กิจกรรมที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยเป็นจุดเริ่มต้นอาจช่วยให้คุณค่อย ๆ ปล่อยวางกำแพงลงได้โดยไม่รู้สึกว่าถูกบังคับ

สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่าตำหนิตัวเองที่รู้สึกอย่างนี้ การที่คุณตั้งคำถามนี้แสดงว่าคุณมีความตระหนักรู้และความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงแล้ว ซึ่งเป็นก้าวแรกที่สำคัญที่สุด บางครั้งการติดงานไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นเครื่องมือที่คุณใช้เพื่อรักษาตัวเองในช่วงเวลาที่คุณยังไม่มีทักษะอื่น การเรียนรู้ที่จะอยู่กับความไม่สบายใจโดยไม่ต้องหนีหายไปกับงาน จะช่วยให้คุณค้นพบรูปแบบความใกล้ชิดที่แท้จริงสำหรับตัวคุณเอง