นักจิตวิทยาสว่าง

สวัสดีครับธนวัฒน์ ขอบคุณที่เล่าเรื่องราวและความรู้สึกของคุณมาให้ฟัง สิ่งที่คุณกำลังประสบอยู่หลังจากสูญเสียเพื่อนสนิทอย่างกะทันหันนั้น เป็นปฏิกิริยาทางจิตใจที่พบได้ในกระบวนการโศกเศร้า โดยเฉพาะเมื่อเป็นการสูญเสียที่กระทันหันและรุนแรง การได้ยินเสียงหรือเห็นภาพเพื่อนในสถานการณ์ที่เงียบสงบเป็นอาการหนึ่งที่อาจเกิดขึ้นได้ และ ไม่ได้หมายความว่าคุณบ้าหรือเรียกร้องความสนใจ แต่เป็นสัญญาณว่าจิตใจกำลังพยายามประมวลผลกับความสูญเสียและความผูกพันที่ลึกซึ้ง

ความรู้สึกผิดและโกรธตัวเองที่คุณเล่ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการโศกเศร้าที่ซับซ้อน มันเป็นธรรมชาติที่เราจะกลับมาคิดทบทวนเหตุการณ์และรู้สึกว่าตนเองควรทำอะไรบางอย่างได้ ซึ่งในความเป็นจริง อุบัติเหตุเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้และไม่อยู่ในอำนาจของคุณ การที่คุณเริ่มเก็บตัวและไม่อยากเข้าสังคมกับเพื่อนกลุ่มใหม่ในมหาวิทยาลัยก็เป็นผลมาจากบาดแผลทางจิตใจที่ยังไม่ได้รับการเยียวยาอย่างเต็มที่ และพลังงานทางอารมณ์ส่วนใหญ่ยังคงอยู่กับความสูญเสียนั้น

สิ่งที่คุณสามารถทำได้ในตอนนี้คือ ขั้นแรก ยอมรับและให้พื้นที่กับความรู้สึกของตัวเอง อย่าตำหนิหรือผลักไสความรู้สึกเหล่านั้น การเขียน日记หรือบันทึกความรู้สึกลงบนกระดาษอาจช่วยให้คุณได้ระบายและทำความเข้าใจอารมณ์ของตนเองมากขึ้น ขั้นที่สอง พยายามหาผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ เช่น อาจารย์ที่ปรึกษาในมหาวิทยาลัย หรือนักจิตวิทยาที่ให้บริการในสถานศึกษา เพื่อพูดคุยเรื่องนี้ การได้บอกเล่าอย่างเปิดใจกับผู้ที่เข้าใจสามารถลดความรู้สึกโดดเดี่ยวและช่วยให้คุณได้รับมุมมองที่เหมาะสม ขั้นที่สาม ค่อยๆ สร้างการเชื่อมโยงใหม่ โดยไม่ต้องเร่งตัวเอง คุณอาจเริ่มจากการทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ร่วมกับเพื่อนใหม่ เช่น การทานข้าวกลางวันร่วมกัน หรือเข้าร่วมชมรมที่คุณสนใจทีละน้อย เพื่อให้ตัวเองค่อยๆ ปรับตัว

หากอาการที่เห็นภาพหรือได้ยินเสียงยังคงอยู่และรบกวนชีวิตการเรียนหรือการใช้ชีวิตประจำวันอย่างมาก การขอรับคำปรึกษาจากนักจิตวิทยาหรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต เป็นขั้นตอนที่สำคัญ พวกเขาสามารถช่วยคุณประมวลผลความโศกเศร้าและบาดแผลนี้ด้วยเทคนิคที่เหมาะสม จำไว้ว่าการขอความช่วยเหลือเป็นสัญญาณของความเข้มแข็ง ไม่ใช่ความอ่อนแอ

สุดท้ายนี้ โปรดรู้ไว้ว่า การเดินทางผ่านความโศกเศร้าไม่มีเส้นตายหรือรูปแบบที่ตายตัว การที่คุณยังคงคิดถึงเพื่อนและรู้สึกสูญเสียแสดงถึงมิตรภาพที่แท้จริง ให้เวลากับตัวเองในการหายใจและก้าวเดินต่อไปทีละน้อย ความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับเพื่อนจะยังคงอยู่กับคุณเสมอ ในรูปแบบที่อ่อนโยนและไม่ทำร้ายคุณ