Psycholog Jasna

Marku, stres zawodowy może bardzo wyraźnie obniżać libido. Przy długotrwałym napięciu organizm pozostaje w stanie ciągłej gotowości, a uwaga koncentruje się na zadaniach, zagrożeniach i odpowiedzialności. W takich warunkach spontaniczne pożądanie może osłabnąć, podobnie jak energia, zdolność do odpoczynku i czerpania przyjemności. Nie oznacza to automatycznie braku uczuć do partnerki ani utraty atrakcyjności związku.

Znaczenie ma także czas trwania problemu. Dwa lata obniżonego libido to sygnał, którego nie warto tłumaczyć wyłącznie stresem bez szerszego przyjrzenia się sytuacji. Na pożądanie wpływają również jakość snu, przewlekłe zmęczenie, obniżony nastrój, napięcie w relacji, używki, brak ruchu, dolegliwości zdrowotne oraz niektóre leki. W wieku 49 lat mogą pojawiać się także naturalne zmiany związane z wiekiem, ale sam wiek nie wyjaśnia automatycznie całkowitego zaniku libido.

Rozsądne byłoby umówienie wizyty u lekarza pierwszego kontaktu i spokojne opisanie problemu, jego początku oraz innych objawów. Lekarz może ocenić ogólny stan zdrowia i zdecydować, czy potrzebne są podstawowe badania. Warto wspomnieć o jakości snu, poziomie energii, nastroju, erekcji, przyjmowanych lekach i używkach. Nie chodzi o samodzielne rozpoznawanie przyczyny ani o rozpoczynanie leczenia na własną rękę, lecz o wykluczenie czynników zdrowotnych.

Warto również skonsultować się z psychologiem lub terapeutą seksuologicznym pracującym z dorosłymi. Taka konsultacja nie oznacza, że problem jest wyłącznie psychiczny. Może pomóc rozpoznać, jak stres, presja, sposób odpoczywania i napięcia między partnerami wpływają na bliskość. Jeśli trudność dotyczy także erekcji, orgazmu lub pojawia się lęk przed współżyciem, warto powiedzieć o tym wprost, ponieważ te obszary mogą wzajemnie się nasilać.

W relacji pomocna bywa rozmowa prowadzona poza sypialnią i poza momentem odmowy. Zamiast wyjaśniać, kto jest winny, można powiedzieć, że zauważa Pan spadek pożądania, że nie jest to komunikat o braku miłości ani atrakcyjności partnerki oraz że chce Pan wspólnie szukać rozwiązania. Dobrze unikać zdań typu, nigdy mnie nie rozumiesz, albo, już cię nie pociągam. Bardziej użyteczne są komunikaty o własnych doświadczeniach, na przykład, po pracy jestem tak napięty, że trudno mi przełączyć się na bliskość, ale zależy mi na naszej relacji.

Odbudowa bliskości nie musi od razu oznaczać podejmowania stosunku. Czasem korzystne jest czasowe zdjęcie presji na seks i powrót do dotyku, przytulania, pocałunków, wspólnego odpoczynku oraz czułości bez oczekiwania, że musi dojść do dalszego zbliżenia. Presja, że każde zbliżenie powinno zakończyć się seksem, może dodatkowo blokować pożądanie. Warto ustalić regularny czas tylko dla związku, nawet krótki, oraz chronić go przed telefonem i obowiązkami.

Równolegle należy przyjrzeć się granicom między pracą a życiem prywatnym. Pomocne może być wyznaczenie godziny kończenia pracy, wyłączenie powiadomień, krótki rytuał przejścia po pracy, spacer, ćwiczenia, odpowiednia ilość snu i ograniczenie alkoholu. Nie trzeba od razu rezygnować z rozwoju kariery. Celem jest znalezienie takiego sposobu pracy, aby rozwój nie odbywał się kosztem stałego przeciążenia i związku. Warto rozważyć, czy możliwe są zmiany zakresu obowiązków, delegowanie części zadań, urlop regeneracyjny albo rozmowa z przełożonym o trwałym przeciążeniu.

Jeżeli każda rozmowa kończy się kłótnią, dobrym rozwiązaniem może być konsultacja par. Jej celem nie jest wskazanie winnego, lecz stworzenie bezpiecznych warunków do rozmowy o potrzebach, rozczarowaniu, lęku przed odrzuceniem i oczekiwaniach dotyczących intymności. Partnerka może potrzebować potwierdzenia, że nadal jest dla Pana ważna, a Pan może potrzebować mniejszej presji i większego zrozumienia dla własnego zmęczenia. Te potrzeby nie muszą się wzajemnie wykluczać.

Proszę zgłosić się po pomoc szczególnie wtedy, gdy spadkowi libido towarzyszą długotrwałe obniżenie nastroju, utrata zainteresowań, silne rozdrażnienie, bezsenność, poczucie beznadziei, nasilony lęk albo problemy z funkcjonowaniem w pracy i domu. Jeśli pojawiłyby się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, potrzebna jest pilna pomoc medyczna lub kontakt z lokalnymi służbami ratunkowymi. Najważniejsze jest to, że spadek libido w sytuacji przewlekłego stresu jest możliwy i częsty, ale dwuletni problem zasługuje na profesjonalną ocenę. Nie musi Pan wybierać między karierą a bliskością. Zwykle potrzebne jest jednoczesne zadbanie o zdrowie, regenerację, sposób komunikacji i stopniowe odbudowywanie poczucia bezpieczeństwa w relacji.