Psycholog Jasna

Droga Zofio, dziękuję za podzielenie się tak osobistym doświadczeniem. Opisana przez Ciebie sytuacja, gdzie brak pożądania i zamrożenie życia intymnego współwystępuje z poczuciem wypalenia zawodowego i stagnacji życiowej, jest złożona i wymaga uważnego przyjrzenia się. W psychologii często obserwujemy, że różne sfery życia są ze sobą głęboko powiązane, i to, co dzieje się w jednej, może wyraźnie wpływać na inne.

Twoje pytanie, czy może to być oznaka kryzysu egzystencjalnego, jest bardzo trafne. Kryzys egzystencjalny często objawia się poprzez pytania o sens, cel i kierunek własnego życia, co może prowadzić do uczucia pustki, wypalenia i utraty zainteresowania obszarami, które wcześniej dawały satysfakcję, w tym życiem intymnym. Spadek libido może być zarówno przyczyną, jak i skutkiem napięć w związku, ale w kontekście, który opisujesz, wydaje się raczej symptomem szerszego zjawiska. Kluczowe jest odróżnienie przejściowego spadku zainteresowania seksem, który może wynikać ze stresu czy rutyny, od głębszego problemu. Jeśli utracie pożądania towarzyszy uporczywe poczucie, że 'stoisz w miejscu', pytania o wartość swoich dokonań czy ogólne zobojętnienie, wówczas rzeczywiście możemy mówić o głębszym problemie z sensem i kierunkiem życia.

W Twojej sytuacji warto rozważyć kilka ścieżek. Po pierwsze, napięcie i poczucie obowiązku w sferze intymnej często są barierą, która sama się napędza – im bardziej się na nich skupiamy, tym trudniej jest odczuwać spontaniczną przyjemność. Po drugie, wypalenie w pracy i poczucie stagnacji mogą odbierać energię życiową i poczucie atrakcyjności, które są paliwem dla pożądania. Twoje obawy o przyszłość związku są zrozumiałe, ale mogą również tworzyć dodatkową presję, pogłębiając problem. Proponuję, abyś spróbowała oddzielić te wątki: praca nad poczuciem sensu i rozwoju osobistego może niezależnie wpłynąć na poprawę samopoczucia, co może pośrednio odblokować sferę intymną. Rozmowa z partnerem o tych ogólnych uczuciach, bez skupiania się wyłącznie na aspekcie seksualnym, może pomóc w odciążeniu relacji i znalezieniu wspólnego zrozumienia.

Pamiętaj, że okresy refleksji i poszukiwań są naturalne, szczególnie w okolicach kamieni milowych wieku dorosłego, jak trzydziestka. Jeśli te odczucia utrzymują się i znacząco wpływają na Twoje codzienne funkcjonowanie oraz satysfakcję z życia, warto rozważej poszukanie wsparcia u psychologa zajmującego się terapią indywidualną lub par. Specjalista pomógłby Ci dokładniej zmapować źródła kryzysu, oddzielić kwestie związane z relacją od osobistych poszukiwań egzystencjalnych oraz wypracować strategie odzyskiwania równowagi. Dbanie o siebie w tym wymiarze jest oznaką dojrzałości i troski o jakość swojego życia i związku.