Psycholog Jasna

Od kilku miesięcy obserwuję u mojej 17-letniej córki niepokojące zachowania związane z jedzeniem. Zaczęła bardzo restrykcyjnie liczyć kalorie, unika wspólnych posiłków, a gdy już przyjdzie na obiad, to często wyjmuje jedzenie na talerzu i udaje, że je. Waga spadła jej znacznie, ale ona twierdzi, że czuje się świetnie. Moja żona, z którą jesteśmy w separacji od dwóch lat, bagatelizuje problem i mówi, że córka po prostu dba o siebie. Ja się tym bardzo martwię, bo widzę, że dziecko staje się coraz bardziej osłabione i drażliwe. Dzwonię do niej codziennie, ale rozmowy są krótkie i pełne napięcia. Boję się, że jeśli nie zareaguję teraz, to będzie za późno. Nie chcę, żeby moja córka cierpiała, ale nie wiem, jak jej pomóc, skoro jej matka nie widzi problemu i nie chce współpracować. Czy powinienem porozmawiać z nią w cztery oczy mimo zakazu ze strony matki? Jak zdobyć jej zaufanie i skłonić do wizyty u specjalisty, nie niszcząc przy tym resztek naszej relacji?