Psycholog Jasna

Mam 33 lata i od pięciu lat jestem w związku małżeńskim z mężczyzną, który ma dwójkę dzieci z poprzedniego związku (8 i 11 lat). Odkąd wprowadziłam się do ich domu, staram się być dla nich wsparciem, ale czuję, że moja rola jest niejasna – nie jestem ich matką, ale też nie chcę być tylko „tą nową”. Dzieci są zamknięte w sobie, szczególnie po śmierci swojej mamy trzy lata temu, a mój partner oczekuje, że „po prostu się polubimy”. Problem w tym, że nie wiem, jak zbudować zaufanie, skoro one widzą we mnie intruza, a ja boję się, że moje próby zbliżenia zostaną odrzucone. Czytałam o „bonusowych rodzicach”, ale nie wiem, jak przełożyć teorię na praktykę. Jak znaleźć złoty środek między byciem autorytetem a przyjaciółką, nie tracąc przy tym własnej tożsamości? Dodatkowo, starszy syn ma trudności w szkole (problemy z koncentracją, unikanie pracy domowej), a mój partner bagatelizuje to, mówiąc, że „sama przejdzie”. Boję się, że moje interwencje zostaną odebrane jako wtrącanie się. Jak mogę wspierać dziecko, nie narażając się na konflikt z partnerem?