Psycholoog Helder

Luna, je beschrijft een situatie die herkenbaar is voor veel ambitieuze ouders in veeleisende werkomgevingen. Het gevoel dat je altijd 'aan' moet staan, zowel op het werk als thuis, is een teken dat je grenzen overschrijdt. Dit is niet alleen een kwestie van tijdsmanagement, maar vooral van mentale belasting en de druk die je jezelf oplegt. De eerste stap is erkennen dat deze staat van constante alertheid niet duurzaam is. Je lichaam en geest geven signalen af: emotionele uitputting, prikkelbaarheid en het gevoel te falen. Deze signalen zijn geen zwakte, maar een waarschuwing dat er iets moet veranderen.

Een cruciaal inzicht is dat perfectie in beide rollen niet bestaat en ook niet nodig is. Het idee van de 'perfecte moeder' of de 'flawless professional' is een mythe die veel schade aanricht. Wat je kinderen nodig hebben, is geen perfecte moeder, maar een aanwezig, liefdevol en emotioneel beschikbaar persoon. Op het werk gaat het niet om foutloos presteren, maar om bijdragen op een manier die haalbaar is. Begin met het loslaten van onrealistische verwachtingen. Stel jezelf de vraag: Wat is goed genoeg? Dat is niet hetzelfde als minder je best doen, maar wel als prioriteiten stellen en accepteren dat niet alles onder controle hoeft te zijn.

De obsessieve controle over e-mails en takenlijstjes wijst op een diepgewortelde angst om de grip te verliezen. Deze angst wordt vaak gevoed door de overtuiging dat je onmisbaar bent, zowel thuis als op het werk. Maar de waarheid is dat systemen, teams en gezinnen veerkrachtiger zijn dan we denken. Probeer kleine experimenten te doen met loslaten. Bijvoorbeeld: stel een vast moment in de avond in waarop je stopt met werkgerelateerde activiteiten, zelfs als je takenlijst niet af is. Begin met 30 minuten voor het slapengaan en bouw dit langzaam op. Je zult merken dat de wereld niet instort als je even niet beschikbaar bent. Dit helpt je brein te leren dat niet alles direct aandacht nodig heeft.

Een andere belangrijke strategie is het creëren van mentale en fysieke overgangsrituelen tussen werk en thuis. Veel mensen in drukke banen hebben moeite met 'switchen' omdat er geen duidelijke scheiding is tussen de twee werelden. Dit kan zo simpel zijn als een korte wandeling na het werk, vijf minuten diep ademhalen voor je thuis binnenkomt, of het bewust veranderen van kleding. Deze rituelen geven je brein het signaal: nu ben ik in een andere modus. Voor jou zou dit kunnen betekenen: als je de deur uit stapt bij het kantoor, ben je niet langer de marketingprofessional, maar Luna de moeder en partner. Dit klinkt misschien kunstmatig, maar het helpt je brein om te schakelen en voorkomt dat werkstress je gezinsleven overspoelt.

Prikkelbaarheid en emotionele uitputting zijn vaak het gevolg van een chronisch tekort aan hersteltijd. Herstel is geen luxe, maar een biologische noodzaak. Je kunt niet eindeloos geven zonder op te laden. Voor jou betekent dit dat je actief momenten moet inplannen waarop je niets doet-geen taken, geen planning, geen 'nut'. Dit kan lastig zijn in een leven dat gevuld is met verantwoordelijkheden, maar zelfs 10 minuten per dag waarin je bewust niets hoeft, kan een verschil maken. Denk aan luisteren naar muziek, buiten zitten zonder afleiding, of gewoon staren naar de lucht. Deze momenten van 'niets' zijn als een resetknop voor je zenuwstelsel.

Tot slot is het essentieel om steun te zoeken, zowel praktisch als emotioneel. Praat met je partner over concrete manieren waarop jullie taken kunnen verdelen of buitenlandse hulp kunnen inschakelen, zoals oppas of huishoudelijke ondersteuning. Op het werk kun je bespreken of er mogelijkheden zijn voor meer flexibiliteit of prioritering van taken. Je hoeft dit niet alleen te dragen. Veel mensen aarzelen om hulp te vragen omdat ze het gevoel hebben dat ze 'het moeten kunnen'. Maar juist door hulp te accepteren, laat je zien dat je verantwoordelijk bent-voor jezelf en voor de mensen om je heen.

Verandering gaat niet van de ene op de andere dag. Begin met kleine stappen en wees geduldig met jezelf. De balans die je zoekt, is geen statische toestand, maar een dynamisch proces van aanpassen en loslaten. Het is oké om dagen te hebben waarop het werk overweldigend voelt, en dagen waarop je het gevoel hebt dat je thuis tekortschiet. Wat telt, is dat je leert om deze momenten te zien als onderdeel van het proces, niet als falen. Je bent al succesvol omdat je deze vraag stelt-dat toont moed en zelfreflectie, twee eigenschappen die je zullen helpen om deze uitdaging te navigeren.