Psycholoog Helder

Beste Luna, jouw vraag raakt aan een diep en veelvoorkomend thema waarbij vroege ervaringen van gebrek en onveiligheid lang door kunnen werken in ons gevoel van eigenwaarde. Het is bewonderenswaardig dat je, terwijl je anderen ondersteunt, ook de moed hebt om naar je eigen patronen te kijken. De combinatie van financiële stress, een onvoorspelbare thuissfeer en de overlevingsstrategie van ontkenning heeft waarschijnlijk een stevige basis gelegd voor bepaalde overtuigingen.

Een eerste cruciale stap is het erkennen en valideren van je geschiedenis zonder oordeel. Jarenlang 'alsof doen' was een manier om te overleven in een omgeving die overweldigend was. Dit mechanisme heeft je geholpen, maar kan nu belemmerend voelen. Door met mildheid naar die periode en dat jonge meisje te kijken, begin je de kloof tussen toen en nu te overbruggen. Vervolgens is het belangrijk om de automatische gedachten en overtuigingen die uit die tijd stammen onder de loep te nemen. Gedachten als 'ik ben niet genoeg' of 'ik red het toch niet' zijn waarschijnlijk vertrouwd. Deze kun je leren identificeren op momenten dat ze opkomen, bijvoorbeeld wanneer je een nieuwe uitdaging in je zaak aangaat.

Een krachtige manier om met deze overtuigingen om te gaan is door ze uit te dagen en te herformuleren. Wanneer de gedachte 'ik ben dat arme meisje' opkomt, kun je proberen deze te beantwoorden met een meer helpende gedachte, zoals 'ik ben een capabele vrouw die haar eigen weg creëert'. Dit is geen ontkenning van je verleden, maar een erkenning van je huidige realiteit. Daarnaast kan het helpen om concreet en bewust successen, groot en klein, te gaan vieren en internaliseren. Voor iemand met een geschiedenis van ontkenning en gevoelens van ontoereikendheid, glijden prestaties vaak onopgemerkt voorbij. Het bijhouden van een successendagboek kan een tegenwicht bieden aan de oude narratieven.

Je authentieke zelf ontdekken vraagt ook om experimenteren met nieuw gedrag. De armoedementaliteit kan zich uiten in terughoudendheid investeren in jezelf, of in een constante staat van schaarstedenken. Kleine, bewuste keuzes die ingaan tegen die mentaliteit kunnen bevrijdend werken. Dit kan gaan om een training die je altijd al wilde doen, of simpelweg om tijd voor rust en reflectie te nemen zonder het gevoel dat je 'moet' produceren. Omdat deze patronen diep geworteld zijn, is het overwegen van professionele begeleiding in de vorm van therapie een zeer sterke optie. Een psycholoog kan een veilige ruimte bieden om deze oude pijn en overtuigingen grondig te onderzoeken en te verwerken, iets wat je alleen of alleen voor anderen zorgen moeilijk kan bereiken.

Tenslotte, wees geduldig en compassievol naar jezelf toe. Het doorbreken van cycli die in decennia zijn opgebouwd, is een proces en geen snelle oplossing. Het feit dat je dit onderkent en de vraag stelt, is een enorme stap op de weg naar het omarmen van je waardevolle zelf. Je bent niet langer het kind in die onvoorspelbare situatie, maar een volwassene met keuzevrijheid en middelen om je verhaal te herschrijven.