Psycholoog Helder

Beste Marlies, jouw vraag raakt een diep en complex thema binnen de adoptiepsychologie dat steeds meer erkenning krijgt. De situatie die je beschrijft is inderdaad een bekend fenomeen, waarbij de eigen ouderschapservaring een katalysator kan zijn voor lang onderdrukte of onbewuste gevoelens bij geadopteerden. Het is belangrijk om te benadrukken dat deze reactie niet betekent dat er iets 'mis' is met je cliënt, maar dat het een begrijpelijke en menselijke reactie is op een levensgebeurtenis die de kern van identiteit en verbinding raakt.

De geboorte van een eigen kind kan een krachtige trigger zijn voor een identiteitscrisis bij geadopteerden. Het eigen ouderschap activeert vaak onbewuste vragen over afkomst, genetische erfenis en de eerste, verbroken hechting. De cliënt ziet mogelijk haar eigen kind en vraagt zich af wie er zo naar haar heeft gekeken toen zij een baby was. Dit kan intense gevoelens van verlies en leegte oproepen, gevoelens die voor de geboorte van haar kind misschien minder aanwezig of makkelijker te verdringen waren. Het is een rouwproces om het gemis van de biologische band en de onbekende geschiedenis onder ogen te zien, juist op het moment dat ze zelf die band creëert.

De hechtingsangst die ze ervaart ten opzichte van haar kind is hier direct mee verbonden. Angst voor verlating en de onbewuste overtuiging dat relaties niet veilig zijn, kunnen het volledig toelaten van liefde voor het eigen kind blokkeren. Dit is een beschermingsmechanisme: als je je niet volledig hecht, kan een eventueel verlies minder pijn doen. Het is cruciaal om haar te helpen inzien dat deze angst voortkomt uit haar vroege ervaring, niet uit een gebrek aan liefde voor haar kind. Het doorbreken van deze patronen begint met erkenning en compassie voor deze innerlijke conflicten.

Een therapeutische weg zou kunnen bestaan uit het gestructureerd werken aan deze thema's. Het verwerken van het adoptieverhaal en het erkennen van het dubbel loyaliteitsgevoel naar zowel adoptie- als biologische familie is een fundamentele stap. Ze mag rouwen om wat ze niet weet en niet heeft gehad, zonder dat dit haar liefde voor haar adoptieouders ondermijnt. Daarnaast kan het helpen om, binnen haar mogelijkheden, op zoek te gaan naar meer informatie over haar achtergrond. Ook symbolische rituelen of het schrijven van brieven (die niet verzonden worden) aan de biologische ouders kunnen helend zijn om gevoelens een plek te geven.

Voor de directe relatie met haar kind en partner is psycho-educatie waardevol. Het normaliseren van haar gevoelens kan de schaamte verminderen en ruimte creëren voor meer aanwezigheid in het hier en nu. Oefeningen in 'mindful ouderschap' kunnen helpen de angst te temperen en de band met haar kind in kleine, veilige momenten te versterken. Het betrekken van de partner in het proces, door uit te leggen waar de spanning vandaan komt zonder schuld aan te wijzen, kan de onderlinge steun vergroten. Wat ze doormaakt is een diepgaand proces van integratie, waarbij haar verschillende levensdelen – het geadopteerde kind en de ouder die ze nu is – langzaam samen moeten komen. Met professionele begeleiding, geduld en zelfcompassie is dit een weg naar een rijker, heelere identiteit.