Psycholoog Helder

Beste Elise, wat een intens verdrietige en angstige periode moet u doormaken. Het is heel normaal dat u na het verlies van uw man 's avonds met deze overweldigende angst te maken krijgt. Uw huis, dat ooit een plek van saamhorigheid was, voelt nu leeg en misschien zelfs bedreigend aan. Uw lichaam reageert op dit verlies met een vecht-of-vluchtreactie, wat die bonkende hartslag en het gevoel dat er iemand is verklaart. Het is belangrijk om te weten dat u niet gek bent of overdreven reageert.

Een van de eerste stappen is het creëren van een veilige avondroutine die uw zintuigen kalmeert. Begin bijvoorbeeld een uur voor het slapengaan met het dimmen van de lichten, zet rustige muziek op of een audioboek met een vertrouwde stem, en drink een kopje kamillethee. Het helpt ook om uw slaapkamer letterlijk 'veilig' te maken: doe alle deuren op slot, controleer de ramen en zet een nachtlampje aan dat een zacht, warm licht geeft. U kunt ook een zware deken over u heen leggen, dit geeft een geborgen gevoel en vermindert angst. Door uw zintuigen te prikkelen met zachte, voorspelbare signalen, leert uw zenuwstelsel dat de avond niet gevaarlijk is.

Daarnaast is het heel waardevol om de gedachten die bij de angst horen te onderzoeken en te herformuleren. Wanneer u denkt 'er is iemand in huis', probeer dan rustig tegen uzelf te zeggen: 'dit is mijn angst die spreekt, niet de werkelijkheid. Ik ben veilig, mijn huis is op slot.' U kunt een klein notitieboekje naast uw bed leggen. Schrijf elke avond drie dingen op waar u dankbaar voor bent of drie fijne herinneringen aan uw man. Dit verlegt de focus van angst naar liefde en verbondenheid, en helpt om de leegte te vullen met positieve gedachten in plaats van met angst.

Het feit dat u uw kinderen niet wilt belasten, getuigt van grote liefde, maar vergeet ook uzelf niet. U hoeft niet alles alleen te doen. Overweeg om een praatgroep te zoeken voor mensen die hun partner hebben verloren. Het delen van uw ervaringen met lotgenoten kan enorm opluchten. Ook kunt u een vast telefonisch of video-moment met een van uw kinderen plannen, bijvoorbeeld elke avond om negen uur even bellen voor het slapengaan. Dit is geen last, maar een manier om verbonden te blijven. Het is een teken van kracht om hulp te vragen, niet van zwakte. Uw kinderen willen u waarschijnlijk graag steunen.

Tot slot, als de angst aanhoudt en uw dagelijks leven blijft beheersen, is het verstandig om professionele hulp te zoeken. Een psycholoog kan u bijvoorbeeld helpen met cognitieve gedragstherapie, die specifiek gericht is op het doorbreken van angstpatronen en het versterken van uw veerkracht. U kunt ook denken aan EMDR-therapie als de angst verbonden is met een traumatische herinnering rond het overlijden. U verdient het om weer rustig en met vertrouwen de nachten door te komen. Dit proces kost tijd, maar elke kleine stap vooruit is een overwinning. U heeft al de moedige stap gezet om hulp te zoeken door uw vraag te stellen. Dat is een prachtig begin.