Psycholoog Helder

Het is mooi dat je je als vrijwilliger zo betrokken voelt bij Noor. Jouw eerste stap is om haar stress te normaliseren en te erkennen dat haar reacties een natuurlijke, zij het heftige, reactie zijn op een periode van hoge druk. Dit alleen al kan haar zelfverwijt verminderen en haar het gevoel geven dat ze niet 'gek' is. Praktisch kun je haar aanleren om haar ademhaling te reguleren, bijvoorbeeld met de 4-6-8 techniek: vier tellen inademen door de neus, zes tellen vasthouden, acht tellen uitademen door de mond. Oefen dit samen tijdens een rustig moment, zodat ze het kan inzetten tijdens een toets of voor het slapen gaan. Daarnaast is het effectief om haar te helpen haar piekergedachten te herkennen en uit te dagen. Vraag haar bijvoorbeeld om drie bewijzen voor en drie tegen haar gedachte 'ik ga falen' op te schrijven. Door haar te leren om haar gedachten te onderzoeken in plaats van ze te geloven, bouw je haar veerkracht op zonder haar zelfvertrouwen aan te tasten. Ook belangrijk is het structureren van haar voorbereiding: help haar een realistische studierooster te maken met vaste pauzes, voldoende slaap en tijd voor ontspanning. Moedig haar aan om elke avond een moment van 'zorgenuitstel' in te bouwen, bijvoorbeeld een kwartier waarin ze haar zorgen mag toelaten, gevolgd door een activiteit die haar afleidt. Daarnaast kun je haar wijzen op het belang van beweging, al is het maar een korte wandeling, en op het beperken van cafeïne en schermtijd voor het slapengaan. Wat betreft jouw eigen balans: Het is cruciaal om professionele grenzen te stellen; jij bent geen therapeut en je hoeft haar problemen niet op te lossen, maar je kunt haar wel coachen in vaardigheden. Spreek met je organisatie af wat je mandaat is en zoek zo nodig steun bij een coördinator of een supervisiemoment. Reserveer voor jezelf, na elke begeleidingssessie, tien minuten om te reflecteren en je eigen emoties te 'parkeren', bijvoorbeeld door letterlijk een notitieboekje te gebruiken waarin je je eigen zorgen opschrijft. Daarnaast is het belangrijk om een onderscheid te maken tussen empathie en symbiose: je kunt meevoelen met Noor, maar haar spanning hoeft niet jouw spanning te worden. Zorg voor een eigen steunnetwerk, zoals vrienden of een collega-vrijwilliger, waarmee je anoniem over je ervaringen kunt praten. Als je merkt dat haar klachten ernstiger worden, zoals aanhoudende paniekaanvallen, zelfbeschadiging of langdurig niet functioneren, is het jouw verantwoordelijkheid om dit te signaleren bij een professional, zoals een schoolpsycholoog of huisarts. Tot slot, wees mild voor jezelf: jij bent een waardevolle steun, maar je bent niet verantwoordelijk voor haar examenresultaat of haar herstel. Door goed voor jezelf te zorgen, blijf je een stabiele anker voor Noor, en dat is uiteindelijk het beste wat je haar kunt bieden. Blijf in contact met haar en vraag regelmatig hoe het met haar gaat, maar wees ook alert op signalen dat ze professionele hulp nodig heeft. Vertrouw op je intuïtie en zoek zelf ook ondersteuning als je merkt dat de spanning te hoog oploopt. Veel succes en dank voor je waardevolle inzet.