روانشناس روشن

سارای عزیز، درک احساسات شما در این موقعیت دشوار بسیار مهم است. تجربه فاصله عاطفی در یک رابطه پنج‌ساله می‌تواند نگران‌کننده و گیج‌کننده باشد. ابتدا باید تأکید کنم که احساسات شما معتبر هستند و حساسیت بی‌جا نیستند. تغییر در رفتار شریک زندگی، مانند اجتناب از گفتگوهای عمیق یا کم‌توجهی در جمع، می‌تواند نشانه‌ای از مسائل زیربنایی باشد.

این وضعیت ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد. گاهی اوقات، فاصله عاطفی می‌تواند نشانه‌ای از یک مرحله طبیعی در رابطه باشد، جایی که هیجان اولیه کمی فروکش می‌کند و رابطه وارد فاز دیگری می‌شود. با این حال، اگر این تغییر با کاهش قابل توجه در صمیمیت و توجه همراه باشد، ممکن است نیاز به بررسی جدی‌تری داشته باشد. ممکن است او خود با استرس‌های شخصی، شغلی یا حتی تردیدهایی در رابطه دست‌وپنجه نرم می‌کند که بیان آن برایش دشوار است.

برای رویارویی با این چالش بدون ایجاد تنش بیشتر، پیشنهاد می‌کنم یک گفتگوی آرام و غیرتهاجمی را در محیطی امن و خصوصی برنامه‌ریزی کنید. به جای تمرکز بر سرزنش، احساسات خود را با استفاده از جملات "من" بیان کنید. مثلاً بگویید: "وقتی صحبت‌هایم قطع می‌شود، احساس تنهایی می‌کنم و دلم می‌خواهد دوباره همان ارتباط نزدیک را داشته باشیم." این روش از حالت دفاعی گرفتن طرف مقابل می‌کاهد.

همچنین، سعی کنید فعالیت‌های مشترک جدید را کشف کنید که برای هر دوی شما لذت‌بخش باشد. گاهی بازگرداندن صمیمیت اولیه نیازمند ایجاد خاطرات تازه و اختصاص زمان باکیفیت بدون حواس‌پرتی است. در عین حال، مرزهای سالمی برای نیازهای عاطفی خود تعیین کنید و به دنبال تقویت عزت نفس شخصی خود باشید تا وابستگی عاطفی انحصاری به رابطه کاهش یابد.

اگر پس از تلاش‌های صادقانه، تغییر مثبتی مشاهده نکردید یا گفتگو ممکن نشد، در نظر گرفتن مشاوره زوجین می‌تواند گام بعدی مفیدی باشد. یک متخصص بی‌طرف می‌تواند فضایی برای ارتباط مؤثر فراهم کند. به خاطر داشته باشید که یک رابطه سالم نیازمند تلاش و توجه مداوم از سوی هر دو طرف است و نادیده گرفتن طولانی‌مدت نیازهای عاطفی می‌تواند به مشکل بزرگ‌تر تبدیل شود.