Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητή Ελένη, κατανοώ απόλυτα την εξουθένωση και το βάρος που νιώθεις. Η φροντίδα ενός συζύγου με σοβαρή ασθένεια είναι μια τεράστια πρόκληση που επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής σας, συμπεριλαμβανομένης της οικειότητας. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι η σεξουαλική επαφή δεν είναι το μοναδικό μέσο οικειότητας, και ότι η συναισθηματική σύνδεση μπορεί να καλλιεργηθεί με διαφορετικούς τρόπους, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες. Πρώτα απόλα, φρόντισε τον εαυτό σου. Χωρίς αυτοφροντίδα, δεν μπορείς να είσαι παρούσα για εκείνον. Βρες έστω 10 λεπτά καθημερινά για να κάνεις κάτι που σε αναζωογονεί, όπως μια βόλτα ή ένα ζεστό μπάνιο. Επίτρεψε στον εαυτό σου να ζητήσει βοήθεια από φίλους, συγγενείς ή επαγγελματίες φροντιστές. Δεύτερον, επικοινώνησε ανοιχτά και ειλικρινά με τον σύζυγό σου. Μπορείς να του πεις κάτι όπως 'Αγαπώ τη στιγμή που είμαστε κοντά, αλλά νιώθω κουρασμένη και αγχωμένη. Πώς νιώθεις εσύ;'. Η συζήτηση για τις ανάγκες και τους φόβους σας μπορεί να ενισχύσει τη σύνδεση. Τρίτον, εξερευνήστε μη σεξουαλικές μορφές σωματικής επαφής. Το κράτημα των χεριών, η αγκαλιά, το χάδι στην πλάτη ή ένα μασάζ στα πόδια μπορούν να προσφέρουν ανακούφιση και θαλπωρή. Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε να κοιμάστε αγκαλιά ή να κάθεστε δίπλα δίπλα ενώ βλέπετε τηλεόραση. Η οικειότητα μπορεί να είναι και λεκτική: διαβάστε ένα βιβλίο δυνατά μαζί ή θυμηθείτε όμορφες στιγμές από το παρελθόν. Μην πνίγεσαι από ενοχή. Είναι φυσιολογικό να νιώθεις άγχος, θυμό ή λύπη. Δεν είσαι κακή σύζυγος επειδή δυσκολεύεσαι. Αναγνώρισε ότι η ασθένεια του συζύγου σου δεν είναι δικό σου λάθος, και ότι η φροντίδα του είναι μια πράξη αγάπης, αλλά όχι αυτοθυσίας. Τέλος, σκέψου να αναζητήσεις υποστήριξη από έναν ψυχολόγο, είτε μόνη σου είτε ζευγάρι, για να διαχειριστείς το άγχος και να βρεις νέες ισορροπίες. Η αγάπη σας μπορεί να επιβιώσει και να εξελιχθεί, αρκεί να δώσετε χώρο και χρόνο στη σύνδεση, ακόμα και μέσα στη φροντίδα.