Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητέ Νίκο, τα συμπτώματά σου είναι πραγματικά και σημαντικά, και η εμπειρία σου είναι πολύ κοινή. Οι πόνες στο στήθος και η δύσπνοια, παρόλο που οι ιατρικές εξετάσεις είναι φυσιολογικές, είναι συχνά σωματικές εκδηλώσεις του άγχους και του ψυχολογικού στρες. Αυτό ονομάζεται ψυχοσωματική εκδήλωση, όπου οι συναισθηματικές και ψυχικές πιέσεις μεταφράζονται σε φυσικά συμπτώματα. Η ιδέα ότι τα "φαντάζεσαι" είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης, και οδηγεί σε περαιτέρω απομόνωση και δυσφορία.

Η κατάστασή σου περιγράφει έναν κλασικό φαύλο κύκλο άγχους-σωματικών συμπτωμάτων. Η πίεση από τη δουλειά, με τον επικριτικό προϊστάμενο και το κλίμα φόβου, είναι ένας σημαντικός παράγοντας στρες. Ταυτόχρονα, το αίσθημα της παγίδευσης ανάμεσα στις γενιές, με τις υποχρεώσεις προς τους γονείς και τα ενήλικα παιδιά, δημιουργεί ένα συνεχές φορτίο χωρίς χώρο για ανανέωση. Αυτή η διπλή πίεση μπορεί να προκαλέσει πραγματικούς σωματικούς πόνους, καθώς το σώμα βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση "πάλης ή φυγής", με αυξημένη καρδιακή συχνότητα, μυϊκή ένταση και άλλες αντιδράσεις.

Για να σπάσεις αυτόν τον κύκλο, είναι σημαντικό να αναγνωρίσεις ότι τα συμπτώματά σου είναι ένα μήνυμα από το σώμα και το μυαλό σου ότι έχεις φτάσει στα όριά σου. Μια πρώτη κρίσιμη ενέργεια είναι να σταματήσεις να αποφεύγεις να μιλάς για αυτά. Η σκέψη ότι είσαι "απατεώνας" είναι ένα παραλογιστικό σχήμα σκέψης που ενισχύει το άγχος. Η αναζήτηση υποστήριξης από έναν ψυχολόγο μπορεί να σου προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον για να εξερευνήσεις αυτά τα συναισθήματα και να αναπτύξεις στρατηγικές διαχείρισης.

Θα μπορούσες να εξερευνήσεις τεχνικές όπως οι τεχνικές αναπνοής και ενσώματης επίγνωσης για να διαχειριστείς τις στιγμές δύσπνοιας και πόνου, βάζοντας προτεραιότητα στην αυτοφροντίδα μέσα στις υποχρεώσεις σου. Επίσης, θα μπορούσες να εξετάσεις το ενδεχόμενο να θέσεις ορισμένα όρια στις σχέσεις, τόσο στη δουλειά όσο και στην οικογένεια, ώστε να δημιουργήσεις χώρο για τις ανάγκες σου. Η διαδικασία είναι σταδιακή και απαιτεί υπομονή με τον εαυτό σου. Το κλειδί είναι να μετατοπιστεί η εστίαση από το "είναι πραγματικό ή φανταστικό;" στο "τι προσπαθεί να μου πει αυτή η εμπειρία και πώς μπορώ να ανταποκριθώ στο δικό μου καλό;".