Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητή Ελένη, καλημέρα σας. Η ερώτησή σας περιγράφει μια βαθιά ταλαιπωρία που είναι απολύτως κατανοητή δεδομένων των τεράστιων απωλειών που βιώσατε. Το να χάσετε και τους δύο γονείς σας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είναι ένα τραυματικό γεγονός που μπορεί να ανατρέψει ολόκληρο τον εσωτερικό σας κόσμο. Τα συναισθήματα που περιγράφετε – η ατέλειωτη γκρίζα μέρα, η βαθιά κούραση, η αδυναμία να νιώσετε και η απάθεια – είναι συχνά εμπειρίες που συνοδεύουν τη περίπλοκη θλίψη. Δεν πρόκειται για απλή λύπη, αλλά για μια κατάσταση που μπορεί να μοιάζει με παράλυση, όπου ακόμα και οι πιο απλές εργασίες φαίνονται αβάσταχτες.

Είναι σημαντικό να κατανοήσετε ότι αυτή η απάθεια δεν είναι χαρακτηρικό ελαττωματικότητας ή αδυναμίας. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το μυαλό και η ψυχή προσπαθούν να προστατευτούν από τον συντριπτικό πόνο. Όταν η πραγματικότητα είναι τόσο επώδυνη, η συναισθηματική μούδιαση μπορεί να λειτουργήσει προσωρινά ως ασπίδα. Ωστόσο, όταν παρατείνεται, όπως στην περίπτωσή σας, μετατρέπεται από προστατευτικό μηχανισμό σε ένα κελί που απομονώνει από κάθε πιθανή ευχαρίστηση ή σύνδεση. Η αποφυγή των μηνυμάτων και η αδυναμία φροντίδας για τις βασικές ανάγκες είναι συχνά συμπτώματα αυτής της κατάστασης.

Για να ξεκινήσετε να βρίσκετε ξανά νόημα, η διαδικασία δεν απαιτεί να "προχωρήσετε" αμέσως, όπως ίσως σας λένε. Αυτή η φράση μπορεί να ακουστεί σαν να απαιτεί να εγκαταλείψετε τη μνήμη των γονιών σας, κάτι που δεν είναι ούτε δυνατόν ούτε επιθυμητό. Αντίθετα, θα μπορούσατε να εστιάσετε στη επανσύνδεση με το παρόν με πολύ μικρά και συμπονετικά βήματα. Δοκιμάστε να ρυθμίσετε έναν ελάχιστο στόχο για την ημέρα, όπως να σηκωθείτε και να πιείτε ένα ποτήρι νερό ή να καθίσετε δέκα λεπτά στον ήλιο. Μην κρίνετε τον εαυτό σας αν δεν τα καταφέρετε. Η ιδέα είναι να δημιουργήσετε μια ρουτίνα φροντίδας του εαυτού που να βασίζεται σε φυσιολογικές ανάγκες, όχι σε παραγωγικότητα ή ενθουσιασμό, τα οποία προς το παρόν απουσιάζουν.

Επίσης, η έκφραση των συναισθημάτων σας, ακόμα και της απάθειας, μπορεί να είναι θεραπευτική. Μπορείτε να δοκιμάσετε να γράφετε ένα ημερολόγιο, όχι για να αναλύσετε, αλλά απλώς να καταγράψετε σκέψεις όπως "Σήμερα νιώθω κενός" ή "Θυμάμαι το πρόσωπο της μητέρας μου". Μερικές φορές, η γραφή βοηθά στη διάσπαση της μούδιασης. Επιπλέον, σκεφτείτε την αναζήτηση επαγγελματικής υποστήριξης από έναν ψυχολόγο. Ένας θεραπευτής μπορεί να σας παρέχει έναν ασφαλή χώρο για να επεξεργαστείτε τη θλίψη σας χωρίς πίεση για "θεραπεία" και μπορεί να σας βοηθήσει να αναπτύξετε εργαλεία για τη διαχείριση της απάθειας. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι ένας δρόμος για να μάθετε να συμβιώνετε με τη θλίψη, όχι να την ξεφορτωθείτε.

Τέλος, ναι, υπάρχει ελπίδα. Η ελπίδα δεν σημαίνει ότι θα επιστρέψετε ποτέ στο άτομο που ήσασταν πριν τις απώλειες – αυτό είναι αδύνατο, γιατί αυτές οι απώλειες σας άλλαξαν. Σημαίνει ότι μπορείτε να μάθετε να μεταφέρετε την αγάπη και τη μνήμη των γονιών σας μαζί σας, ενώ σταδιακά βρίσκετε νέους τρόπους να αισθάνεστε ζωντανοί. Μπορεί να αρχίσει με μια στιγμή ηρεμίας, με μια αναμνηστική συζήτηση με έναν φίλο, ή με την απλή αναγνώριση ότι, παρόλη την απάθεια, κάποτε κάτι σας έφερνε χαρά. Κρατήστε αυτή τη σπίθα. Η διαδρομή είναι μη γραμμική και γεμάτη αναποδιές, αλλά η ίδια σας η αναζήτηση για βοήθεια είναι μια πράξη θάρρους και το πρώτο βήμα προς την επανεξεύρεση του νοήματος.