Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Ελένη, ευχαριστώ που μοιράστηκες την εμπειρία σου. Η περιγραφή σου είναι πολύ σαφής και δείχνει μια συνηθισμένη, αλλά συχνά δύσκολα διαχειρίσιμη, σύνδεση ψυχικής και σωματικής υγείας. Το ότι τα συμπτώματά σου εμφανίζονται μόνο σε συγκεκριμένες κοινωνικές καταστάσεις, ενώ σε επαγγελματικό πλαίσιο είσαι άνετη, είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Αυτό υποδηλώνει ότι το άγχος σου δεν σχετίζεται με την ίδια την πράξη του να μιλάς δημόσια, αλλά με τη σημασία που αποδίδεις σε αυτές τις ανεπίσημες συναντήσεις και τον φόβο της αξιολόγησης σε ένα πλαίσιο όπου νιώθεις ότι η εικόνα σου ως άτομο είναι σε κίνδυνο.

Η εμπειρία σου πριν από δύο χρόνια φαίνεται να είναι ένα κρίσιμο σημείο. Η απόρριψη με βάση την "καλύτερη κοινωνική παρουσίαση" μπορεί να δημιούργησε ένα βαθύ τραύμα αυτοεκτίμησης σε σχέση με την αυθόρμητη αυτοέκφραση. Το μυαλό σου μπορεί να συσχετίζει τώρα αυτές τις καταστάσεις με την πιθανότητα νέας απογοήτευσης ή κριτικής, ενεργοποιώντας το σύστημα "φυγή ή πάλη". Η αντίδραση του σώματός σου, το καψίμα στο στομάχι, η ζέστη και το τρέμουλο, είναι σωματικοποιημένο άγχος – η φυσιολογική απόκριση του οργανισμού σε μια απειλή που εκφράζεται μέσω του γαστρεντερικού συστήματος, αφού όλες οι ιατρικές εξετάσεις είναι καλές.

Για να ξεκινήσεις να διαχειρίζεσαι αυτό το φαινόμενο χωρίς φαρμακευτική αγωγή, θα πρότεινα μια προσέγγιση σε δύο άξονες. Πρώτον, η άμεση διαχείριση των σωματικών συμπτωμάτων. Μπορείς να πειραματιστείς με τεχνικές αναπνοής διαφραγματικής όταν εμφανιστεί το καψίμα. Μια βαθιά, αργή αναπνοή από τη μύτη κρατώντας για 4-5 δευτερόλεπτα και αργή εκπνοή από το στόμα μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση του νευρικού συστήματος. Επίσης, προσπάθησε να αναγνωρίσεις το συμπτώμα όταν εμφανίζεται, χωρίς πανικό. Μπορείς να πεις στο μυαλό σου: "Α, αυτό είναι το άγχος μου που μιλάει στο στομάχι μου". Αυτή η ψυχολογική αποστασιοποίηση βοηθά να μην ταυτιστείς με το σύμπτωμα και να μειώσεις τον φόβο του.

Δεύτερον, η εργασία στις βαθύτερες πεποιθήσεις. Είναι σημαντικό να διερευνήσεις τις σκέψεις που σου διέρχονται πριν και κατά τη διάρκεια αυτών των εκδηλώσεων. Μήπως φοβάσαι ότι θα κριθείς ως βαρετή ή ανενδιαφέρουσα; Μήπως υπάρχει η απαίτηση να είσαι "τέλεια" κοινωνικά; Η γεγονός της απόρριψης ίσως ενίσχυσε μια υπάρχουσα ευαισθησία. Μια πολύ αποτελεσματική τεχνική είναι η σταδιακή έκθεση. Μπορείς να ξεκινήσεις με πολύ μικρά βήματα: πήγαινε σε μια μικρή συγκέντρωση με στόχο να μιλήσεις σε ένα μόνο άτομο που δεν γνωρίζεις καλά. Στη συνέχεια, μπορείς να ρωτήσεις κάτι σε μια ομάδα τριών ατόμων. Ο στόχος δεν είναι να μην νιώθεις άγχος, αλλά να μάθεις να αντέχεις στο άγχος ενώ κάνεις κάτι που είναι σημαντικό για σένα.

Επίσης, θα σου πρότεινα να εξερευνήσεις τη σχέση σου με την αυθόρμητη αυτοέκφραση. Μπορείς να εξασκήσεις την έκφραση γνώμης σε ασφαλή περιβάλλοντα, όπως με έναν πολύ κοντινό φίλο, ή ακόμα και γράφοντας σε ένα ημερολόγιο. Θυμήσου ότι στις ανεπίσημες συναντήσεις, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι απασχολημένοι με το πώς φαίνονται οι ίδιοι. Η πίεση που νιώθεις ίσως προέρχεται κυρίως από τον εαυτό σου. Η εργασία με έναν ψυχολόγο που ειδικεύεται σε γνωστικο-συμπεριφορικές προσεγγίσεις θα μπορούσε να σε βοηθήσει να ανακαλύψεις και να αλλάξεις αυτές τις βαθιές σκέψεις και να αναπτύξεις στρατηγικές για να διαχωρίσεις την αξία σου από την απόδοσή σου σε μια συγκεκριμένη κοινωνική στιγμή. Η διαδρομή για να αποκτήσεις ξανά την αυτοπεποίθησή σου ξεκινά με την κατανόηση και την αποδοχή ότι αυτές οι αντιδράσεις είναι ένας μηχανισμός προστασίας, όχι ένα ελάττωμα.