Ψυχολόγος Φωτεινή

Καλησπέρα Νίκο, ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτά που βιώνεις. Το να αντιμετωπίζεις αυτοκριτική και χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι μια κοινή, αλλά επίπονη εμπειρία, ειδικά σε μια φάση της ζωής όπου οι προσδοκίες από τον εαυτό μας μπορεί να είναι υψηλές. Η αίσθηση ότι η αυτοεκτίμησή σου έχει "καταρρεύσει" είναι ένα σημαντικό σημάδι να στραφείς προσεκτικά προς τον εαυτό σου. Θα ήθελα να εξερευνήσουμε κάποιες πρακτικές και τρόπους σκέψης που μπορούν να σε βοηθήσουν σε αυτό το ταξίδι.

Ένα πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις και να παρατηρήσεις τη σκέψη σου χωρίς αυτόματη κρίση. Όταν σε μια συνάντηση σκέφτεσαι "θα φανώ ανίκανος", προσπάθησε να το εντοπίσεις ως μια απλή σκέψη, όχι ως απόλυτη αλήθεια. Αυτή η πρακτική της παρατηρητικής συνείδησης μπορεί να δημιουργήσει ένα μικρό κενό ανάμεσα στη σκέψη και την αντίδρασή σου. Στη δουλειά, όπου φοβάσαι τα λάθη, ίσως βοηθάει να θυμάσαι ότι η απουσία αρνητικής αναφοράς είναι ένα αντικειμενικό στοιχείο της ικανότητάς σου. Μπορείς να πειραματιστείς με το να εκφράζεις μια μικρή ιδέα σε μια συζήτηση, ρωτώντας τον εαυτό σου "ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί πραγματικά να συμβεί;", συχνά η απάντηση είναι λιγότερο τρομακτική από όσο φαντάζεσαι.

Για την προσωπική σχέση, το αίσθημα ότι "δεν αξίζεις πραγματική αγάπη" είναι βαθιά ριζωμένο. Η συνεπής υποχώρηση από φόβο εγκατάλειψης μπορεί τελικά να υπονομεύσει τη γνησιότητα της σχέσης και του δικού σου εαυτού. Μια προσέγγιση είναι να αρχίσεις να ορίζεις μικρά, εύκολα όρια ή να εκφράζεις μια απλή προτίμηση, χωρίς να περιμένεις καταστροφή. Αυτό βοηθάει στην επαναφορά της εμπιστοσύνης στις δικές σου ανάγκες και αξίες. Παράλληλα, η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης δεν γίνεται μόνο μέσω της σκέψης. Η προσέγγιση μέσω της δράσης είναι ισχυρή: μπορείς να αναζητήσεις δραστηριότητες, ακόμα και μικρές, όπου νιώθεις ικανότητα ή ευχαρίστηση, χωρίς να συνδέεται με επιτεύγματα. Αυτό βοηθάει να δημιουργήσεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του εαυτού σου.

Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι αυτές οι διαδικασίες απαιτούν χρόνο και υπομονή. Η αυτοκριτική μπορεί να είναι ένα μακροχρόνιο μοτίβο που χρησίμευε κάποτε, ίσως για να σε προστατεύσει, αλλά τώρα σε περιορίζει. Η εξάσκηση της αυτοσυμπόνιας είναι ένα βασικό εργαλείο. Αντί να μαλώνεις τον εαυτό σου για την αυτοκριτική, δοκίμασε να αντιδράς με την κατανόηση που θα έδινες σε έναν καλό φίλο που περνάει το ίδιο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις απλές φράσεις όπως "είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι" ή "περνάω μια δύσκολη στιγμή".

Τέλος, ενώ αυτές οι στρατηγικές μπορούν να είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα, η εργασία με έναν επαγγελματία ψυχολόγο σε ατομικές συνεδρίες μπορεί να προσφέρει ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον για να εξερευνήσεις βαθύτερα τις ρίζες αυτών των αισθημάτων και να αναπτύξεις εξατομικευμένες στρατηγικές. Η απόφαση να ζητήσεις βοήθεια είναι από μόνη της ένα πράξη αυτοεκτίμησης και θάρρους. Ελπίζω αυτές οι σκέψεις να σου φανούν χρήσιμες καθώς προχωράς.