Ψυχολόγος Φωτεινή

Είμαι 43 ετών, γυναίκα, και εδώ και δύο χρόνια βρίσκομαι σε μια σχέση με έναν άντρα που αγαπώ πολύ. Το πρόβλημα είναι ότι εκείνος έχει μια κόρη 15 ετών από τον πρώτο του γάμο, η οποία ζει μαζί του. Η κόρη του είναι ιδιαίτερα απαιτητική και συχνά με ανταγωνίζεται για την προσοχή του. Νιώθω ότι ο σύντροφός μου παίρνει το μέρος της σε κάθε διαφωνία, ακόμα και όταν εκείνη είναι παράλογη. Πρόσφατα, όταν του ζήτησα να περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο μόνοι μας, εκείνος αρνήθηκε γιατί δεν ήθελε να αφήσει την κόρη του μόνη. Αυτό με πλήγωσε βαθιά και ένιωσα παραμελημένη. Από τότε, έχω αρχίσει να απομακρύνομαι συναισθηματικά και να αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να συνεχίσω αυτή τη σχέση. Νιώθω ενοχές που σκέφτομαι έτσι, αλλά και θυμό που δεν με βάζει προτεραιότητα. Πώς μπορώ να διαχειριστώ αυτά τα συναισθήματα και να επικοινωνήσω τις ανάγκες μου χωρίς να φανώ ανταγωνιστική απέναντι στο παιδί του;