Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητέ Νίκο, αυτό που περιγράφεις είναι μια πολύ συνηθισμένη και δύσκολη μετάβαση στη ζωή. Η πρόωρη σύνταξη στα 55, ενώ η σύζυγος εργάζεται και τα παιδιά έχουν φύγει, μπορεί να δημιουργήσει ένα κενό νοήματος, ειδικά όταν η ταυτότητά σου ήταν συνδεδεμένη με το επάγγελμα και το σταθερό πρόγραμμα. Δεν είναι απλά θέμα ηλικίας, αλλά μια ψυχολογική προσαρμογή που απαιτεί χρόνο και συνειδητή προσπάθεια. Η έλλειψη ενδιαφέροντος, η απάθεια, η αίσθηση βάρους και οι τύψεις που αναφέρεις, μπορεί να είναι σημάδια ήπιας κατάθλιψης ή ενός υπαρξιακού κενού, αλλά και τα δύο είναι αντιμετωπίσιμα. Δεν είμαι ψυχίατρος, οπότε αν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινωθούν, θα ήταν σημαντικό να συμβουλευτείς έναν γιατρό ή ψυχίατρο για να αποκλειστεί κλινική κατάθλιψη. Ωστόσο, θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις από τη δική σου στάση. Αντί να βάζεις στόχο να βρεις το παλιό ενδιαφέρον, δοκίμασε να εξερευνήσεις τι σε γέμιζε παλιά και τι θα ήθελες να προσφέρεις τώρα. Η αναζήτηση νοήματος περνά μέσα από τη σύνδεση με άλλους ανθρώπους. Ξεκίνα μικρά βήματα: δήλωσε συμμετοχή σε μια εθελοντική ομάδα, εγγράψου σε ένα σεμινάριο ή μάθημα που σε ενδιαφέρει ακόμα και αν δεν είσαι σίγουρος, ή βρες ένα μέρος όπου μπορείς να συναντάς άτομα με κοινά ενδιαφέροντα. Η μοναξιά που περιγράφεις μπορεί να ενισχύει την απάθεια. Επίσης, επικοινώνησε με τη σύζυγό σου για το πώς νιώθεις, χωρίς να ζητάς λύσεις, αλλά για να μοιραστείς την ψυχική σου κατάσταση. Είναι φυσικό να νιώθεις έτσι όταν η ζωή αλλάζει ριζικά. Η επιλογή να βγεις από τη ζώνη άνεσης, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα κάθε μέρα, μπορεί να σπάσει τον κύκλο της αδράνειας. Θέσε ως στόχο να κάνεις κάτι που να σε φέρνει σε επαφή με άλλους ή να δημιουργείς κάτι, ακόμα και αν στην αρχή δεν έχεις κίνητρο. Η δράση προηγείται συχνά του κινήτρου. Ξεκίνα από το να βγεις έξω για έναν περίπατο σε μια πολυσύχναστη πλατεία ή να πας να πιεις καφέ σε ένα μέρος όπου μπορείς να μιλήσεις με τον μπαρίστα. Το ζητούμενο δεν είναι η τέλεια λύση, αλλά η σταδιακή επανασύνδεση με τον κόσμο. Παράλληλα, σκέψου τι θα ήθελες να πετύχεις τα επόμενα δέκα χρόνια: να μάθεις μια γλώσσα, να ταξιδέψεις, να βοηθήσεις τα εγγόνια σου αν υπάρχουν, ή να γράψεις τις αναμνήσεις σου. Η αποδοχή αυτής της περιόδου ως μεταβατική, και όχι ως τελική αποτυχία, είναι το πρώτο βήμα για να ξαναβρείς το ενδιαφέρον. Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να ψάξει, να δοκιμάσει και να λάθει. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να διαχειριστείς τις τύψεις και να ανακαλύψεις νέες προοπτικές. Μην περιμένεις να έρθει ο ενθουσιασμός από μόνος του, αλλά ενέργησε σαν να υπάρχει και ας είναι η αρχή δύσκολη.