Ψυχολόγος και ΤΝ
Καλησπέρα Νικόλαε. Κατανοώ την ανησυχία σου για τον εγγονό σου, ιδίως όταν παρατηρείς συμπεριφορές όπως η αποφυγή γευμάτων, ο υπερβολικός έλεγχος θερμίδων και οι αρνητικές σκέψεις για το σώμα του, ενώ στην πραγματικότητα είναι αδύνατος. Τα σημάδια που περιγράφεις μπορεί να υποδεικνύουν την αρχή μιας διατροφικής διαταραχής, και είναι σημαντικό να αντιμετωπιστούν με ευαισθησία και σεβασμό.
Το πρώτο βήμα είναι να προσεγγίσεις τον εγγονό σου με ενδιαφέρον και κατανόηση, χωρίς κριτική ή πίεση. Μπορείς να ξεκινήσεις μια συζήτηση, εκφράζοντας ανησυχίες με τρόπο ήρεμο και υποστηρικτικό, π.χ. "Πρόσεξα ότι τελευταία φαίνεται να σε απασχολούν πολύ το φαγητό και το σώμα σου. Είμαι εδώ αν θέλεις να μου μιλήσεις". Είναι σημαντικό να δημιουργήσεις έναν χώρο όπου θα νιώσει ότι ακούγεται και δεν απειλείται. Η αποφυγή κατηγοριών και επεμβατικών σχολίων ίσως τον βοηθήσει να μην κλειστεί περισσότερο μέσα του.
Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να παρατηρείς αλλαγές στην καθημερινότητά του, όπως η διάθεση, ο ύπνος, η ενεργητικότητα, καθώς και τυχόν κοινωνική απομόνωση. Η υποστήριξη της οικογένειας και η δημιουργία θετικού πλαισίου γύρω από το φαγητό και το σώμα μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά.
Θα ήταν σημαντικό η μητέρα του να ενημερωθεί καλύτερα για τους κινδύνους μιας πιθανής διατροφικής διαταραχής, διότι η αντιμετώπιση και υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον είναι καθοριστική. Αν η κατάσταση επιδεινωθεί ή δεν υπάρχει βελτίωση, είναι σοφό να αναζητήσετε τη βοήθεια ειδικού ψυχολόγου που έχει εμπειρία με εφήβους και τέτοια θέματα. Η επαγγελματική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει τον νέο να εκφραστεί, να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το φαγητό και την εικόνα σώματος με ασφάλεια και σεβασμό.
Τέλος, να θυμάσαι ότι η υπομονή και η συνέπεια στην τόνωση της αυτοεκτίμησης και στην ενίσχυση της συναισθηματικής ασφάλειας είναι πολύ σημαντικές. Η κατανόηση του ότι δεν πρόκειται απλά για μια φάση αλλά για πιθανή ανάγκη βοήθειας, σε βοηθά να στηρίξεις τον εγγονό σου καλύτερα χωρίς να του δημιουργήσεις επιπρόσθετο άγχος ή φόβο.