Ψυχολόγος Φωτεινή

Αγαπητή Ανδρονίκη, κατανοώ πόσο αγχωτική μπορεί να είναι η κατάσταση για εσάς ως μητέρα, όταν βλέπετε την κόρη σας να υποφέρει από σωματικά συμπτώματα άγχους, ειδικά όταν αυτά επηρεάζουν την καθημερινότητά της. Το γεγονός ότι είναι ευαίσθητη και με τάση για τελειοθηρία, σε συνδυασμό με τις αλλαγές στην οικογένεια και τις απαιτήσεις του σχολείου, μπορεί να έχει δημιουργήσει ένα κλίμα αβεβαιότητας και πίεσης. Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσετε ότι αυτά τα συμπτώματα είναι ο τρόπος με τον οποίο το σώμα και το μυαλό της εκφράζουν μια εσωτερική δυσφορία, και όχι κάτι που χρειάζεται να καταπνίξετε ή να αγνοήσετε. Η προσέγγισή σας να ζητήσετε βοήθεια δείχνει ότι είστε ήδη σε σωστό δρόμο.

Η ενίσχυση της αίσθησης ασφάλειας είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορείτε να οικοδομήσετε όλες τις άλλες στρατηγικές. Η κόρη σας, σε αυτήν την ηλικία, χρειάζεται να νιώσει ότι το σπίτι είναι ένας σταθερός και προβλέψιμος χώρος, ακόμα και όταν οι γονείς της δεν είναι πάντα παρόντες φυσικά. Μπορείτε να ξεκινήσετε δημιουργώντας μικρές, αλλά σταθερές ρουτίνες που θα της δίνουν την αίσθηση του ελέγχου. Για παράδειγμα, μια βραδινή ρουτίνα που περιλαμβάνει μια ήρεμη δραστηριότητα, όπως το διάβασμα ενός βιβλίου ή μια συζήτηση για την ημέρα που πέρασε, μπορεί να βοηθήσει το μυαλό της να χαλαρώσει. Εάν ο πατέρας της απουσιάζει συχνά, μπορείτε να ενσωματώσετε μικρές "τελεφωνικές ρουτίνες", όπως ένα καληνυχτικό μήνυμα ή μια βραδινή κλήση, έτσι ώστε να νιώθει ότι παραμένει συνδεδεμένη μαζί του. Αποφύγετε να αλλάζετε δραστικά τα προγράμματά σας χωρίς προειδοποίηση, καθώς αυτό μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα αβεβαιότητας.

Τα σωματικά συμπτώματα, όπως ο πόνος στην κοιλιά και οι πονοκέφαλοι, είναι συχνά η σωματική εκδήλωση του άγχους, ειδικά σε παιδιά που δυσκολεύονται να εκφράσουν συναισθηματικά τι νιώθουν. Αντί να τα αγνοείτε ή να τα αντιμετωπίζετε μόνο με φαρμακευτική αγωγή, μπορείτε να τη βοηθήσετε να τα συνδέσει με τα συναισθήματά της. Για παράδειγμα, όταν παραπονιέται για πόνο, μπορείτε να της πείτε με ηρεμία: "Βλέπω ότι πονάς. Θα ήθελες να μου πεις αν κάτι σε ανησυχεί σήμερα"; Χρησιμοποιήστε μια γλώσσα που να επικεντρώνεται στη σύνδεση μεταξύ σώματος και συναισθήματος, χωρίς να την πιέζετε να μιλήσει αν δεν θέλει. Μπορείτε επίσης να της διδάξετε απλές τεχνικές χαλάρωσης, όπως βαθιές αναπνοές (φουσκώστε μια φανταστική μπαλονάκι στην κοιλιά) ή να της δείξετε πώς να χρησιμοποιεί ένα μικρό μαξιλάρι θερμότητας στην κοιλιά της όταν νιώθει πόνο. Αυτές οι τεχνικές δεν μόνο τη βοηθούν να διαχειριστεί τα συμπτώματα, αλλά της δίνουν και ένα αίσθημα ελέγχου πάνω στο σώμα της.

Η τελειοθηρία και το άγχος επίδοσης είναι συχνά συνδεδεμένα, ειδικά όταν το παιδί νιώθει ότι η αξία του εξαρτάται από το πόσο καλά τα πηγαίνει. Μπορείτε να την βοηθήσετε να αλλάξει αυτήν την αντίληψη με μικρότερες, πιο ρεαλιστικές προσδοκίες και με την έμφαση στη διαδικασία αντί για το αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, αντί να της λέτε "ελπίζω να τα πάς τέλεια στη δοκιμασία", μπορείτε να πείτε "θα ήθελα να δω πόσο προσπαθείς και πόσο περήφανη είσαι για την προσπάθειά σου". Επαινέστε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα, και μοιραστείτε μαζί της ιστορίες από τη δική σας ζωή όπου τα λάθη ή οι αποτυχίες οδήγησαν σε μάθηση. Αυτό μπορεί να της δείξει ότι η αξία της δεν κρίνεται από μια μόνο επίδοση.

Η διαχείριση του χρόπου οθόνης και της διατροφής μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στη μείωση του άγχους. Οι 60 λεπτά οθόνης ημερησίως είναι λογικά, αλλά είναι σημαντικό να παρακολουθείτε το περιεχόμενο που βλέπει, ειδικά πριν τον ύπνο, καθώς κάποια ερεθίσματα (π.χ. ταχύρυθμα παιχνίδια ή έντονα βίντεο) μπορούν να αυξήσουν την εγρήγορση και να δυσκολέψουν τον ύπνο. Προσπαθήστε να ενσωματώσετε τρόφιμα πλούσια σε μαγνήσιο (όπως μπανάνες ή ξηροί καρποί) και βιταμίνη Β (όπως δημητριακά ολικής άλεσης), τα οποία βοηθούν στη ρύθμιση του νευρικού συστήματος. Αν η όρεξή της είναι μειωμένη, προσφέρετε της μικρά, θρεπτικά γεύματα ή σνακς κατά τη διάρκεια της ημέρας, αντί για μεγάλα γεύματα που μπορεί να την απασχολούν. Η ενυδάτωση είναι επίσης κρίσιμη, καθώς η αφυδάτωση μπορεί να ενισχύσει τα συμπτώματα όπως ο πονοκέφαλος.

Η επικοινωνία με το σχολείο είναι απαραίτητη, αλλά χρειάζεται να γίνει με τρόπο που να μην νιώσει η κόρη σας ότι "την παρακολουθούν" ή ότι είναι "πρόβλημα". Μπορείτε να ζητήσετε ένα ραντεβού με την εκπαιδευτικό της και να της εξηγήσετε γενικά ότι η κόρη σας είναι ευαίσθητη και ότι θα εκτιμούσατε μια πιο υποστηρικτική προσέγγιση κατά τις δοκιμές ή τις παρουσιάσεις. Για παράδειγμα, μπορείτε να ρωτήσετε αν είναι δυνατόν να της δοθεί λίγος επιπλέον χρόνος ή αν μπορεί να κάνει μια μικρή πρόβα μπροστά στην εκπαιδευτικό πριν την επίσημη παρουσίαση. Αποφύγετε να ζητήσετε ειδική μεταχείριση, αλλά plutôt μια πιο ενσυνείδητη προσέγγιση που να λαμβάνει υπόψη την προσωπικότητά της. Αν το σχολείο έχει ψυχολόγο ή σύμβουλο, μπορείτε να ρωτήσετε αν υπάρχει η δυνατότητα για μια συζήτηση μαζί της, χωρίς να το παρουσιάσετε ως "θεραπεία", αλλά ως μια ευκαιρία να μιλήσει με κάποιον που κατανοεί τις δυσκολίες των παιδιών.

Το ζήτημα της επαγγελματικής βοήθειας πρέπει να αντιμετωπιστεί με προσοχή. Αυτή τη στιγμή, μπορείτε να ξεκινήσετε εφαρμόζοντας τις στρατηγικές που συζητήσαμε για 4-6 εβδομάδες, παρακολουθώντας προσεκτικά αν υπάρχουν βελτιώσεις. Αν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται-για παράδειγμα, αν αρχίσει να αποφεύγει εντελώς το σχολείο, αν οι πονοκέφαλοι γίνουν συχνότεροι ή αν παρουσιάσει άλλα σημάδια απογοήτευσης (όπως κλάμα χωρίς λόγο ή απόσυρση)-τότε θα ήταν σκόπιμο να συμβουλευτείτε έναν ψυχολόγο παιδιών. Ένας ειδικός μπορεί να αξιολογήσει αν χρειάζεται μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση, όπως η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία για παιδιά, η οποία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική για το άγχος επίδοσης. Μην περιμένετε μέχρι να φτάσει σε σημείο κρίσης· η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να αποτρέψει την επιδείνωση των συμπτωμάτων.

Τέλος, μην ξεχνάτε να φροντίζετε και τον εαυτό σας. Το άγχος ενός παιδιού μπορεί να είναι εξαντλητικό και για τους γονείς, ειδικά όταν νιώθουν ότι πρέπει να είναι πάντα δυνατοί και υποστηρικτικοί. Βρείτε χρόνο για να αναπνέετε, να μιλήσετε με φίλους ή να ζητήσετε και εσείς υποστήριξη αν χρειάζεται. Η δική σας ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική, καθώς τα παιδιά αντιλαμβάνονται και επηρεάζονται από την ψυχική κατάσταση των γονέων τους. Με υπομονή, σταθερότητα και αγάπη, η κόρη σας μπορεί να μάθει να διαχειρίζεται το άγχος της με τρόπους που θα την ενδυναμώσουν για όλη της τη ζωή.